Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > UW ABORTUS VERHAAL
  Mijn Eerste..  81. Geplaatst op 01 april 2011 om 15:41 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik wist het niet zeker, ik wilde het ook niet want ik wist dat als ik het zeker wist ik geen keus had en jou weg moest halen, en ik wilde je zolang mogelijk bij mij houden, in mijn buik voelen.

Het leek zo makkelijk, de keus maar nu achteraf doet het zo'n pijn, elke dag meer & het gekke is eigenlijk heb ik je nooit echt gekend ookal ben je mijn kindje, ik heb je nooit zien lachen, of horen huilen ik heb je nooit vastgehouden of een naam gegeven maar toch mis ik je.

Je zou mijn eerste kindje zijn geweest,
Nee je bent mijn eerste kindje ..
En je hebt een plekje in Mama's hart & het spijt me dat ik dit moest doen.
Maar het is beter, ik hoop dat jij dat snapt.
Ik deed het voor jou!

En ik had zo graag willen weten of jij een meisje of jongen was.
Hoe je eruit zou zien
Of je op mij of op je vader zou lijken op ons beide of juist geen van ons.
Hoe je zou lachen, hoe je zou huilen
Hoe je zou zijn als puber.
Zoveel zou ik van jou willen weten
Maar .. Ik zal het nooit weten.
En ik moet proberen veder te gaan veder te gaan met mijn leven
En besefen dat dit goed was, goed voor jou mijn kleintje.

Jij hebt een plekje in mijn hart,
Eentje waar je toch een beetje zult leven ..

Want ik mis je, ik mis het om mijn handen op mijn buik te legen en jou te voelen.
Om tegen "jou" te praten.

Maar het is logisch dat ik het moeilijk vind en ik zo depri ben.
Ik heb dan ook een speciaal WONDERTJE veloren, JOU!
En echt waar. Ik had graag jou MAMA geweest
Maar daar was het de tijd nog niet.
En ik weet zeker dat je geweldig zou zijn
Je bent ookal ben je "nietlevend" je bent bijzonder (voor my&papa).

Mischien was dit een goede keus wel eentje met veel vedriet
En niemand begrijpt mij.
En elke dag breekt er een stukje in mij
Het komt heus wel goed maar nu even niet ..
Ik voel me zwak, ik ben niet zo.
Ik weer weer kunnen lachen & zijn zoals ik was.
Maarja moeder worden verandert je (ookal word je het niet echt)
En als ik doorga betekend het heus niet dat ik jou vergeten zal.
Nee daar ben je veel te bijzonder voor

&...

Ik hou heel veel van jou ( ookal besta je niet echt)
My star in heaven
Heel veel kusjes MAMA. xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

  Ellen  82. Geplaatst op 07 mei 2011 om 22:51 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik heb in Januari 2010 abortus laten plegen. Had toen net 4 maanden een relatie met mijn huidige vriend. Inmiddels woon ik met hem samen en gaat alles prima. Dit maakt het misschien nog wel moeilijker voor mij. Ik ben 24 jaar en heb altijd al moeder gevoels gehad, ben nooit een wilde meid geweest qua seks, drank of wat dan ook.. Nadat ik stiekem de test deed op de badkamer was het voor mij duidelijk, dit kon niet, niet nu. Heb het meteen tegen mijn vriend verteld en gelukkig was hij er om mij te steunen en troosten. Vrijwel meteen waren we erover uit dat we hem of haar niet konden houden. Nadat die beslissing was genomen ben ik er nog vaak op terug gekomen.. kan het niet toch, er zijn middelen tegenwoordig, financiele hulp, weer thuis gaan wonen, er kan tegenwoordig zoveel, ik wist dat ik het zou kunnen maar studeerde ook nog.. en mijn vriend ook.. wat een dubbel gevoel! Wel of niet, een kind.. mijn kind.. een baby, mijn toekomst, onze toekomst, mijn vriend was er zeker van dat we abortus moesten plegen vooral omdat hij absoluut nog niet toe was aan het vader worden. Doordat ik sterke twijfels had werd het een hele moeilijke beslissing, waar moet je voor kiezen.. gevoel of verstand?! Uiteindelijk heb ik het doorgezet, een afspraak gemaakt en het is gebeurd. Wat een dag. Ik merk nu achteraf dat ik het toen heel ver heb weggestopt, wilde er niet overnadenken, het was weg, klaar, afgesloten hoofdstuk, maar dat kan natuurlijk niet!

De laatste tijd ga ik echt kapot van verdriet. Mijn zus wilde al een jaar zwanger worden maar het lukte telkens niet, afgelopen maanden zat ze in zo'n proces van testen of de ei/spermacellen wel goed zijn etc. Wat dat bij mij opriep? Schuld!! Waarom heb ik mijn kind vermoord terwijl mijn zus misschien geen kinderen kan krijgen?! Dit kan toch niet!! Gelukkig is mijn zus inmiddels zwanger en natuurlijk zijn toevallig veel vriendinnen van haar (die ik ook ken) ook zwanger of inmiddels bevallen. Het komt zo enorm dichtbij, mijn zus was vorige week 7 weken en ging googlen hoe het er nu uitziet, uiteraard kwam ze precies op de website terecht waar ik ook op heb gekeken toen ik 7 weken was! Wat een pijnlijk moment!! Ik kon niks zeggen, niemand weet ervan. Ik moest dit alleen doen, het rouwproces is nu echt goed te voelen. Telkens gaat het over baby's, zwanger zijn, wat is belangrijk, kraamvisite, de geboorte en ga zo maar door, er wordt over niks anders meer gepraat! Wat moet ik doen, vrolijk zijn voor mijn zus maar ook verdrietig zijn om mijn eigen keuze en mijn baby die ik niet heb laten leven. Zit met enorme spijt gevoelens op de bank, wat heb ik gedaan?! Ik weet dat mijn vriend er soms ook mee zit maar samen erover praten doen we niet, hij is meer een binnenvetter. Fijn dat ik hier mijn verhaal kan vertellen maar opluchten doet het nog niet echt. Als blijkt dat ik nu geen kinderen meer kan krijgen (door wat dan ook) weet ik niet wat ik zal doen met mijn leven, dan is het niks meer waard..

  Verslagenheid  83. Geplaatst op 20 mei 2011 om 23:35 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo,
Afgelopen jaar is mij verteld dat ik in de overgang zit en mijn eicel reserves niet zo groot meer is. De kans op zwangerschap was 1 procent.
Een paar week geleden heb ik onveilige sex gehad maar wilde die ene procent niet riskeren en heb de morningafter pil gehad.
De munstruatie bleef uit, zwangerschapstest gedaan. De cycles zal wel een tikkie hebben gehad door de map. dacht ik..
Maar nee, de test wees uit dat ik zwanger ben, 5 weken.
Ik ben het 8e wereldwonder, heb ik dat!
Wat nu? contact gezocht met de vader maar hij is vooral bang voor zijn eigen leven en wil ┤geen blok┤ aan zijn been.
Abortus werd dan ook al snel geopperd, als of het over een puist gaat.
Hij denkt dat het een kwestie van afspraak maken is en je morgen al heen kan zodat het lijkt of er niks is gebeurd.
Ik heb hem laten overwegen dat ik het wilde houden want wat vraag je van mij? Je praat er wel heel makkelijk over! Dat maakt me kwaad.
Moet ik beslissen over leven of dood? In zijn ogen is het nog niks, maar het leeft wel al! Hoe krijg ik dat over mijn hart. Heb ik meer ┤recht┤om te leven dan een ander? Nee en een goede reden voor abortus is er niet. Hij voelt zich met de rug tegen de muur gezet omdat hij ongewild met een kind geconfronteerd wordt. Ja, er zijn op elke hoek van de straat condoom te koop, had die moeite dan genomen! Maar hij heeft het er gewoon maar op gegokt. Ik dacht dat je aan de pil was....Ja das makkelijk.
Waarom moet ik aan de pil als ik zo goed als onvruchtbaar ben maar voor de zekerheid had je me ook kunnen vragen. Nee, dat had ik moeten zeggen....Neem even lekker je eigen verantwoordelijkheid! Je bent geen kind meer toch? Ik neem in ieder geval nog de map!
Ik mag hem niet tegen de muur zetten, maar ik mag wel tot in lengte van dagen last hebben van het feit dat ik een kindje heb gedood.Wees dan zo n kerel en sta voor je daad! Hij laat me gigantisch in de steek en die flapdrol is geen knip voor de neus waard, een barbaar is het! Gevoelloos.
Maandag heb ik de echo en als alles goed is ondanks de kwaliteit van de eicellen en evt. gevolgen van de map, dan kan ie op internet opzoeken hoe hij afstand van zijn kind kan doen, want dat vlakte hij niet uit.
Alsof deze woorden mijn beslissing om het te houden moet beinvloeden!
Als ie daarvoor kiest, dan heeft enkel hij er last van. Hoe verkoop je dat aan iemand dat er ergens een kind van je rondloopt maar je het niet wilt zien? Wat zijn dat voor pre historische opvattingen? Mijn kind wordt daar wel groot om. Maar ik zit er maar mee. Iemand die altijd zo voorzichtig is geweest en alleen aan kinderen wilde beginnen als ik er 200 procent achter stond. Nu ben ik zwanger van een.....ik heb er geen woorden voor.
Ik heb het contact met hem verbroken en hij kan ernaar gissen welke beslissing ik heb genomen. Ik ben laaiend en..........zwanger....

  Johanna  84. Geplaatst op 23 mei 2011 om 21:17 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo Verslagenheid,
Ga ervoor! Wat wonderlijk dat je met je 1% zwanger bent geworden. Maak je keuze die JIJ wilt!
Groeten van Johanna

EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Johanna op 23 mei 2011 om 21:18:33



  Sharon  85. Geplaatst op 22 juli 2011 om 02:36 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo mensen
ik ben een meisje van 18 jaar oud
en ben nu 8/9 weken ongewenst zwanger
woon nog thuis bij mijn moeder en nog bezig met mijn opleiding
ik heb het alleen vertelt aan mijn tante , nicht en neef
omdat ik hun het meest vertrouw
het grootste probleem is dat de vader van het kindje ontkent dat het van hem zou moeten zijn en mij een gek noemt wat natuurlijk onzin is en misschien wel onmacht.en het feit ook dat ik geen financiele stabiliteit heb en geen eigen woning en geen ouders die mee kunnen helpen om voor het kindje te zorgen (allebei gescheiden redenen om het te denken)
ik zit dus te denken om voor abortus te kiezen dat lijkt mij in deze situatie misschien wel het beste
maar ben zo bang spijt te krijgen!!!javascript:AddText(' ')
hoe gaat zon abortus in zijn werk en hoe gaat dat??
is het eng?? hoe gaat alles in zijn werkk??
ben ontzettend wanhopig en bang!!

hoop dat jullie mij iets erover kunnen vertellen??

groetjess xx sj

  Johanna  86. Geplaatst op 22 juli 2011 om 19:59 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo Sj,

Je zit in een nare situatie. Je kunt hulp zoeken via je huisarts, een abortuskliniek (CASA op www.casa.nl), het FIOM (op www.fiom.nl. Kijk maar eens op internet en je vind de informatie.

Zoek de hulp die nodig hebt. Kijk ook eens op www.abortus.startpagina.nl op het forum.

Sterkte gewenst.

Groeten van Johanna

  Ana  87. Geplaatst op 23 juli 2011 om 21:48 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo, ik ben 18 weken zwanger ben een alleenstaande moeder van 2 zonen van 2 en 7 jaar. Ik wil een abortus laten doen, alleen ben ik een beetje bang heeft iemand ook rond deze weken abortus gedaan ben graag beniewd op ervaringen.

groeten,
Ana

  Eva  88. Geplaatst op 04 oktober 2011 om 11:42 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste bezoekers,

Wil je met jouw verhaal andere meisjes/vrouwen steunen bij het nemen van de juiste beslissing?

Wij zijn 5 meiden en volgen de opleiding SPH. Voor het vak Trauma-en rouwverwerking zijn wij bezig met het maken van een informatieboekje voor zowel vrouwen als mannen.
Wanneer het boekje aan de juiste eisen voldoet, zullen wij het gaan uitbrengen en neerleggen in ziekenhuizen en plaatsen op het internet.

Hiervoor zijn wij op zoek naar persoonlijke verhalen van jullie. Uiteraard blijft het anoniem!

Ben je ge´nteresseerd en wil je graag meewerken? Stuur dan even een mailtje naar SPHopdracht@hotmail.com en dan nemen wij op onze beurt weer contact met jou op.

Groeten en we hopen op jullie reactie.






  Janneke  89. Geplaatst op 09 oktober 2011 om 21:12 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo lieve vrouwen,

Ik kwam per toeval op deze site en raakte aan het lezen op deze topic.
Ik denk niet na over zelf een abortus te doen, maar ben wel veel over het onderwerp abortus na gaan denken.
Dit komt omdat ik 3 weken geleden een miskraam heb gehad na 14,5 weken zwangerschap.. Dit was een hele heftige gebeurtenis. Ik was gewenst zwanger en het kindje is plotseling "geboren". Alles zat erop en er aan,van vingertjes tot teentjes, tot het geslacht wat we konden zien(het was een jongetje!) het was al helemaal af en hoefde alleen nog maar te groeien. Ik begrijp dat veel van jullie niet op deze informatie zit te wachten, maar nadat ik met mijn eigen ogen gezien heb hoe een kindje van 14 weken eruit ziet, wil ik dit toch graag delen, omdat hier eigelijk weinig over gesproken wordt. Een abortus kan hier in Nederland tot 24 weken, maar er wordt niet echt verteld wat je eigenlijk weghaald. Ik hoop dat dit bericht niet alleen irritatie opwekt, maar ook gewoon kan bijdragen tot het maken van een weloverwogen keuze.

liefs en sterkte


  Eli  90. Geplaatst op 11 oktober 2011 om 10:10 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo,

ik ben nu 19 jaar en 6 weken zwanger ik ga zometeen naar de de dokter in engeland aangezien ik daar woon om te kijken of ik een abortus kan krijgen. Ik weet dat als ik nu een kind zou krijgen dat emotioneel waarschijnlijk te zwaar voor me zo zijn en me vriend is nou niet het zorgzame typje. Ik zou graag wta dingen op oorde hebben iets van spaargeld, een baan, en een rijbewijs zou handig zijn. Ook is een belangrijke reden dat de familie van mijn vriend echt heel erg vreemd is en ik hier geen vrienden of familie heb die mij zouden kunnen steunen met het opgroeien van een kind

gister ben ik voor het eerst naar de docter gegaan. was zo zenuwachtig zweete en alles. ik deed mijn verhaal bij de dockter en toen kreeg ik dit asl antwoord: IK ben tegen abortie en je zal verdoemen in de hel wegens het vermoorden van een mens, als je doorgaat met de procedure van abortie kom morgen terug en spreek met deze docter. Vandaag is het dus zo ver schijt in me broek en ben nog niet eens aan het proces begonnen. Vind het zo verschikkelijk eng en voel me mega zielig en alleen hier in engeland zonder familie en vrienden.




Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, , 7, 8, 9, 10, 11

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X