Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > abortus
  G  51. Geplaatst op 10 juni 2009 om 04:50 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo allemaal

Ben 26 jaar en ook ik heb op 18 Mei 2009 een abortus ondergaan ik was op dat moment 10,5 weken zwanger....Heel raar eigenlijk als ik het nu op mijn beeldscherm zie staan..
Ook ik heb een vaste relatie hoewel deze op het moment(nouja... eigenlijk al een hele tijd) niet lekker loopt.
Eigenlijk gaat het sinds het begin van de relatie helemaal niet goed.... hij is een aantal keer vreemd gegaan en heeft een alcoholprobleem gehad waardoor hij vreselijke agresieve buien had... en op die momenten mij flink heeft tussen gehad...Bovendien beweert hij nu dat het voorbij is... moet toegeven dat het indd minder is geworden en hij me ook niet meer slaat maar naar mijn inzien blijf je je hele leven een alcoholist.... maar dat terzijde...
In het begin van onze relatie hebben we het er wel eens over gehad... het onderwerp "kinderen"
Hij heeft mij altijd heel duidelijk gemaakt dat hij er geen behoefte aan had.... ik ben juist helelmaal het tegenovergestelde... wil niks liever dan een kindje... maar goed... in die tijd zag ik ook wel in dat het allemaal geen doel had... zeker niet met hem... en tjah ik was toen 23 en vond mezelf ook te jong.... maar de wens was er voor later wel!
Ook was ik echt heel erg TEGEN abortus en heb ik me altijd gezworen dit nooit te doen... zo zie je maar hoe het kan lopen.

Wat het nog allemaal gecompliceerder maakte was dat ik in behandeling ben geweest bij een professor... dit kwam zo omdat ik zeer onregelmatig ongesteld werd met heel heftige pijnen en de gyneacoloog me toen naar die professor heeft doorgestuurd die mij weer op zijn beurt vertelde dat ik NOOIT "normaal"(en ik bedoel dan zonder hormoonbehandelingen of IVF) zwanger zou kunnen worden.... wel trouw daarna de pil geslikt en een tijdje de prikpil... maar werd hier zo ziek van dat er werd besloten het een tijdje stop te zetten.... Daarna ben ik zooooo stom geweest om te denken "Mij kan niks gebeuren" (hoewel ik het er wel altijd moeilijk mee heb gehad te denken dat ik nooit op een normale manier zwanger zou kunnen worden....)en gewoon zonder enig voorbehoedsmiddel naar bed te gaan met mijn vriend.... een paar maanden geleden leerde ik iemand anders kennen... daarmee ben ik eigenlijk vrij snel naar bed gegaan en ook zonder na te denken geen voorbehoedsmiddellen gebruikt...in die tijd heb ik ook nog een keer met mijn vriend geslapen ook zonder bescherming.... achteraf stom en ook heel erg onnadenkend van me... maar het kwam zo en heb me gewoon laten meeslepen...
Ja.. en toen begon het.... werd niet meer ongesteld... in eerste instantie dacht ik he bah.... begint het weer dat onregelmatig gedoe.... Ook even met een vriendin/collega gepraat en die had zoiets van wacht maar eens af... totdat ik steeds meer vermoeider begon te worden... helemaal niks voor mij maar lag dagen lang in bed... viel veel af... had stemmingswisselingen en voelde me gewoon moe.... na een dagje werken had ik 2 dagen nodig om bij te komen... kon niks meer verdragen en kon niet tegen luchtjes....Ik herriner het me nog als de dag van vandaag dat ik met die vriendin in de stad was en me weer zo vreselijk voelde... zij heeft me toen min of meer gedwongen een test te kopen.... dit ook gedaan en op het werk de test gedaan in een kamertje achteraf.... ik naar de wc de test gedaan en echt waar... het dopje zat er nog niet op en hij gaf al aan dat ik zwanger was.... en tjah... toen mijn reactie.... ik kon alleen maar lachen.... ik was gewoon 100% zeker ervan dat die test niet goed was....zij meteen een andere collega erbij gehaald....waren natuurlijk allebei helemaal over de rooie... en ik de rust zelve(heel raar achteraf)
Dus nog maar eens een test gehaald....toen kon ik dus niet meer plassen van de zenuwen....we zijn toen gaan uiteten met zn 3en en daar in het restaurant moest ik ineens wel plassen.... had net mijn eten voor me staan en ik weet nog dat ik dacht.... oh.... dan mag ik nu geen rauw vlees meer eten... heel stom eigenlijk....Ik dus naar wc en daar gaf hij alweer aan dat ik zwanger was.... en toen.... toen kwamen de tranen....de eigenaar van de zaak kwam nog aan me vragen of de pizza niet lekker was omdat ik er maar een hap van had genomen...en jah... leg dat maar eens uit he...
Wij vanuit het restaurant terug naar ons eigen werk en daar zat mijn moeder te eten met een vriendin.... kwist gewoon niet meer wat ik moest doen maar uit angst voor de reactie van mijn moeder heb ik maar niks gezegd....En toen thuis.... ook niks gezegd.... maar na een weekje ofzo had hij ook wel in de gaten dat ik niet meer ongesteld was geworden en toen op een morgen kwam hij thuis met een test... en tjah toen moest ik met de billen bloot. in eerste instantie vond ie het denk ik wel grappig... hij durfde zelfs te zeggen: ow oke dan heeft het drankgebruik mijn zaad dus toch niet beschadigd...dat vond ik zo erg...en toen kwam het ergste.... een week op vakantie met mijn ouders,broer en schoonzusje....gelukkig was ik niet misselijk en hoefde ik niet over te geven maar die verdomde vermoeidheid.... had het ondertussen wel aan mijn vader en broer en schoonzusje gezegd.... op de vakantie was ik op een dag zooooo moe dat ik een hele dag in bed heb gelegen... achteraf vertelde mijn vader me dat mijn moeder tegen hem had gezegd dat ze vond dat er wat raars met me was... ze dacht dat ik wat onder de leden had.... na het weekje vakantie weer thuis.... En toen kon ik niet meer.... was inmiddels vreselijk aanhankelijk tegenover mijn moeder en heb het haar die avond gezegd omdat ze vond dat ik flink vreemd deed... haar reactie viel eigenlijk heel erg mee... ze zei(en dat vond ik zo mooi) "Het maakt niet uit wat je voor keuze maakt ik sta achter je... en ik vind je hoe dan ook een geweldige&goede moeder want welke keuze je ook maakt ik weet zeker dat je de beste keuze maakt voor je kindje...."
Ondertussen had mijn vriend al alles aan zijn ouders verteld en toen begon het getrek aan me.... iedereen denkt het beter te weten....
Ik was op een punt dat ik niet meer wist wat ik moest.... bovendien wist ik nog steeds niet zeker van wie het kindje dat in me zat was.... dat was denk ik nog het ergste want van die "ander" had ik al weken niks meer gehoord en was ook duidelijk dat hij een vrouw had(waarvan ik NIKS wist even voor de duidelijkheid) en dat hij me gewoon had gebruikt...Ook niet de beste situatie dus.... het drankgebruik, agressief gedrag en de onzekerheid bij mijn vriend en het geen contact meer hebben met die "ander" en het niet hebben van een goed inkomen eigen dak boven mijn hoofd en het afhankelijk zijn van mijn vriend en het getrek aan me hebben me doen besluiten het kindje weg te laten halen....
Over het gebeuren in de kliniek wil ik het helemaal niet hebben.... dat is jullie wel allemaal bekend.... ik heb een narcose gahad en mijn moeder was bij me... de hele weg.... mijn vriend wou ik er niet bij hebben.... hij begreep toen niet hoe ik me voelde en dat doet hij nu nog steeds niet... maarja hoe kan hij ook... hij heeft niet meegemaakt wat ik heb meegemaakt... de hormonen... het gevoel van iets van jezelf in je buik hebben en je niet meer alleen voelen..
Het personeel in de kliniek was geweldig... echt waar...
Maar ik kan jullie verzekeren.... dit nooit meer... raak ik nu zwanger(heb spiraaltje nu) dan is het ook echt gewenst en zo niet.... so be it.... maar dit maak ik nooit meer mee....
Ik mis mijn kindje voel me vreselijk leeg en niets is nog zoals het was...
Ik heb iets vreselijks gedaan en zal deze pijn altijd met me mee moeten dragen....
Het erge hieraan is dat iedereen er voor je wil zijn als het net bekend is... maar als je dan het kindje weg hebt laten halen vraagt niemand meer iets aan je.... mijn vriend denk nu geloof ik van het is gedaan zeur er niet meer over.... en tjah... ik wil er ook niemand mee lastig vallen...
Als iemand me vraagt hoe het gaat zeg ik goed... want wat moet ik anders zeggen... op het werk weten ze het allemaal en moet zeggen dat ze me goed opvangen... maarja.... als er grapjes gemaakt worden dan lach ik maar mee he... want wat wil ik anders.... ik krop op dit moment alles in me op... mijn moeder wil ik er ook niet teveel mee lastig vallen... dat arme mens heeft zoveel voor me gedaan en heeft nu alweer een hele hoop andere ellende op haar hals (ivm een ander gedeelte van de familie...) bovendien is ze suikerpatiente en slaat alle stress daarop over...Nee... wil haar niet zieker maken dan ze al is...
Maar toch.... waarom doet het zon pijn en waarom mis ik mijn eerste kindje zo erg?
Op het moment zelf was ik zeker van mijn beslissing en nu... nu voel ik mezelf alleen maar heel erg dom en haat ik mezelf op sommige momenten zelfs... ik mis dat kleine hoopje in mijn buik zo vreselijk erg!
Ik kan alleen maar denken wat als....


  Lindsey  52. Geplaatst op 09 november 2009 om 11:49 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi iedereen,
ik heb wat rondgezocht op internet, maar vond nergens een antwoord op mijn vragen.
Ik hoop dat iemand mij kan helpen?
Het zit namelijk zo: Ik ben 16, bijna 17 jaar maar vrees dat ik zwanger ben.
Vorige maand ben ik 3x mijn pil vergeten, uit schrik heb ik ze dan maar doorgenomen, waardoor ik nu niet weet of ik overtijd ben.
Ik zou graag een test halen, maar daar ben ik nog niet klaar voor.
Ik denk wel dat ik zwanger ben aangezien ik me al een tijdje raar voel, buikpijn, en ik heb al 1x overgegeven
Mijn vraag is nu wat de wet voor abortus is.
Ik woon wel in Belgie maar vraag me af of ik in Nederland abortus kan laten doen. Zonder toestemming.
Want ik heb gelezen dat dat in Belgie niet mag.
Kan iemand me helpen?

  Marita  53. Geplaatst op 06 januari 2010 om 00:37 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

dit is mijn verhaal..
ik heb het er nog steeds elke dag moeilijk mee, er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan mijn kindjes denk.. en natuurlijk vooral dat " wat als.."

in juni 2006 raakte ik zwanger, van een jongen waar ik het erg leuk mee had maar geen verder relatie, ik was toen 19.
na heel veel getouwtrek heb ik besloten het kindje te houden.
ondanks dat de vader tegen me had verteld dat als ik mijn kindje op de wereld zou zetten dat hij dan voor altijd zou blijven ontkennen dat het van hem was.
toch heb ik dat risico genomen, omdat ik wilde vechten voor het leventje wat er in mij groeide.
ik was zo tegen abortus, ik zag het als moord, en dat wilde ik niet op mijn geweten hebben..
ook al had ik niks op dat moment, ik had er alle vertrouwen in dat het me zou lukken.

en het is me gelukt, als je iets maar graag genoeg wilt dan lukt het je..we wonen namelijk in nederland, en in nederland zijn er ontzettend veel steunpunten waar je aan kan kloppen als je in zo'n situatie zit.
ik heb heel veel moeten doen en moeten uiktzoeken, maar uiteindelijk had ik het allemaal voor elkaar, eigen huis, een vast inkomen, en bovenal een gezonde zoon die mijn leven elke dag beter maakte..
maar dat neemt niet weg dat ik het er hee moeilijk mee heb gehad dat de vader van mijn zoon nooit naar hem omkeek, sterker nog, hij ontkende zijn bestaan.
ben toen door een hele moeilijke periode gegaan maar ik heb het gered, samen met mijn zoon, die mijn alles is geworden..

dat was mijn succes verhaal, over hoe het ook kan gaan, je begint met niks, maar je komt er wel zolang je maar sterk blijft en ervoor vecht, niets is onmogelijk ik ben het bewijs..

totdat ik mijn nieuwe vriend leerde kennen, net na de geboorte van mijn zoon, hij heeft me heel goed geholpen en is bij ons ingetrokken.
we waren stapelverliefd op elkaar, nouja achteraf ik was stapelverliefd op hem en andersom niet zo..

binnen een jaar was ik weer zwanger, ik zag het helemaal zitten wilde dit kindje erg graag samen met hem op de wereld zetten, maar hij dacht daar blijkbaar anders over.. hij dwong me een abortus te doen.
en met alles in mijn achterhoofd van wat me gebeurt was met mijn zoon die ik alleen moet opvoeden, kon ik het niet handelen om er weer alleen voor te staan, en daarbij was ik helemaal blind van liefde voor hem, wat hij vroeg, dat deed ik, dat was bij ons de gang van zaken, bang dat hij bij me weg zou gaan deed ik alles om hem gelukkig te houden.

uiteindelijk heeft hij dus voor mij besloten dat er een abortus moest komen, ik was het er niet mee eens maar wilde hem niet kwijt, heb mijn verstand op nul gezet en ben naar de kliniek gegaan. veel weet ik niet meer van daar, heb het denk ik verdrongen. ik weet nog wel dat ik de dagen erna gelijk mijn leven weer heb opgepakt om er maar zo weinig mogelijk aan te denken.
mijn vriend zweeg ook in alle talen over het onderwerp, alsof het nooit gebeurt was, en dat terwijl mijn hart verscheurd was..

ik bleef maar denken, maar dit kindje was al een kindje, het verdiende een kans, dit kindje heeft zonhard zijn best gedaan om al 13 weken in mij te groeien, zonder enig idee te hebben wat zijn ouders met hem zouden doen.. hij had gewoon een kans verdiend..
tot op de dag van vandaag achtervolgd het me nog..

maar hier houdt het nog niet op, ik werd weer zwanger. door de pil heen.
blijkbaar zijn we allebei ontzettend vruchtbaar.
op dat moment ging het al niet meer met ons zoals het zou moeten gaan, en toen hij hoorde dat ik weer zwanger was geworden sprong hij helemaal uit zijn vel, ik kreeg allerlei bedreigingen naar mijn hoofd geslingerd.
hij wist waar mijn familie woonde hij zou me toch altijd vinden, hij zou me een mes in mijn buik steken en al die dreigementen

ik ben toen naar de politie gegaan, ik wilde naar een blijf van mijn lijf huis, want ik wilde nooit meer meemaken wat ik had meegemaakt na mijn eerste abortus, dat was een hel..
n8u was ik er heel zeker van dat ik zit kindje op de wereld ging zetten, met of zonder vader.. ik wilde dit kindje de kans om te leven niet ontnemen, ik weet uit ervaring dat je het echt wel red, met ups en downs maar je overleeft het wel, zolang je maar sterk genoeg bent om te vechten voor je gezin.

maar alsof hij het rook, zat hij vanaf dag 1 elke minuut van de dag op mijn lip, ik had geen tijd en gelegenheid om mijn tassen te pakken en te vertrekken, want ik was doodsbang voor hem.
hij heeft weer de kliniek gebeld en vboor mij een afspraak gemaakt.

de ochtend van de afspraak heeft hij me letterlijk de auto ingesleurd op naar den haag..
je krijgt altijd een gesprek of je het wel zeker weet, maar in mijn roes en angst voor mijn ex durfde ik niet te zeggen dat het moet van hem..
had ik het maar wel gedaan..
maar het ging allemaal in een soort van roes voorbij , voor ik het doorhad lag ik al op de ooperatietafel, en werd ik wakker in de uitslaapkamer.

toen ik wakker werd realiseerde ik me het gelijk, ik begon te gillen en te krijsen dat ik het niet wilde, maar het was te laat.. dat gevoel maakte me zo machteloos..
de dagen en maanden erna waren een hel voor me ik dacht 24/7 aan mijn kindje, en natuurlijk weer die wat als?

mijn depressie en alle struggles tssen ons heeft mij en mijn ex uit elkaar gedreven
hij is bij me weg gegaan.
ik was ontzettend depressief om mijn kindje en hij kon het niet handelen, en is vreemdgegaan.
dat was voor mij de druppel die de emmer deed overlopen.
ik reaakte letterlijk in een psychose en ben opgenomen in een psychiatrische clinic.

daar heb ik een tijdje gezeten maar ben er niet echt me geholpen want uiteindelijk moet je het toch weer allemaal alleen doen..

toen ik uit de clinic kwam, duurde het niet lang voor mijn ex weer contact begon te zoeken.
en als je zo zwak in je svchoenen staat, en er komt iets vertrouwelijks op je pad dan trap je erin.
wan het een komt het ander en we waren weer samen.

en ja hoor je raad het al ik werd meteen weer zwanger (pillen werken niet bij mij!)
toen ik daarachter kwam was ik vastbesloten het te houden met of zonder hem het kon me niks meer schelen, was al twee keer door een hel gegaan omdat ik in mijn ogen twee kinderen had verloren die nog elke dag in mijn hoofd zaten.
ben meteen naar jeugdzorg gegaan (ja ik ben nog niet zo oud dus kon nog terecht bij jeugdzorg) en via daar zou ik als voorzorg naar een blijf van mijn lijf huis gaan.

uiteindelijk heb ik het hem verteld, en hij reageerd heel anders dan de vorige keren, hij was verdrietig en wilde het liever niet maar legde me niet meteen een abortus op.
ik was de gelukkigste vrouw ter wereld, ik kreeg eindelijk het kindje dat ik wilde..
niet als vervanging voor de andere, maar zij hadden zo'n lege plek bij me achtergelaten dat ik stieken eigenlijk wel blij was met de kans die me gegeven werd.

maar van de een op de andere dag sloeg zijn stemming om.
hij begon me nu emotioneel te chanteren, en dat in de zin van " als je het weghaalt, trouw ik met je" of sld je het weghaalt komt het allemaal goed met ons, en beginnen we volgend jaar aan kinderen, het is allleen een slchte timing..

op dat moment was ik door hem alles kwijtgeraakt, al mijn vriendinnen mijn familie, gewoon mijn sociale leven, alles wat ik had was hem.
ik heb hem gesmeekt, nachtenlang, gigantische huilbuien, ik heb alles uit de kast getrokken maar het mocht niet baten.

de enige optie die ik nog had was vluchten, dat dat was ik van plan.
alles werd in werking gezet en ik kon vertrekken met mijn zoon..
zo ver is het helaas niet gekomen hij stak er een stokje vboor met zijn emotionele chantage.
maakte een afspraak bij de clinic en het moet zover komen..
hij week ook geen seconden meer van mijn zijde om erop toete zien dat ik niet zou vluchten.

toen brak de dag aan van mijn 3e ongewenste abortus, ik heb daar een heel goed gesprek gehad met de verpleegkundoge, de vrouw zag aan mijn ogen dat ik er niet achter stond, maar hij zat erbij en overtuigde haar.
ze nam me apart om erover te praten, ik barstte in tranen uit en vertrelde haar dat ik dit niet wilde maar dat het allemaal zijn idee was.
zij heeft tgoen besloten om me naar huis te sturen, ik wss opgelucht.

maar eenmaal weer ter8g in de kamer begon hij weer, " ze is in de was ze wil dit kind niet, haal het maar gewoon weg, we zijn hier gekomen daarvoor en we gaan niet weg zonder dat het gebeurt is..
toen kregen we even wat tijd alleen om nog wat te overleggen maar hij was weer zo aan het chanterenen me helemaal gek aan het praten, er werd van alle kanten aan me getrokken door hem, door de zusters die om de 5 minuten kwamen kijken of ik nou al eens klaar was, ik stond gigantisch onder druk en ben toen in een roes toch achter de zuster aangelopen..

toen ik in slaap werd gebracht heb ik nog geschreeuwd en gehuild, maar ik was zo in slaap, dus had wienig indruk gemaakt.

toen ik wakker werd voelde ik me zo verschrikkelijk leeg, ik voelde me een moordenaar..
ik bleef maar denken nog geen half uur geleden zat mijn kindje er nog.. en gedane zaken nemen geen keer..

dit was in augustus, en ik laat nog steeds elke dag een traan om mijn kindjes.
mijn ex spreek ik nooit meer, hij jeeft me zoveel kostbaars afgenomen, dit vergeef ik hem nooit..

af en toe wordt ik helemaal gek van mezelf, ik ben aan de valium en oxazepam, antidepressieva, en ik zou het niet redden zonder..
maar nog steeds doet het me pijn om pasgeboren baby's te zien, of zwangere vrouwen, ik blijf dan denken waarom kregen zij wel een kans, waarom had ik geen keus, had ik misschien harder moeten vechten ik weet het niet, maar zoals ik al zei gedane zaken nemen geen keer, ik moet ermee leven..

elke dag kijk in naar de hemel en hoop dat mijn drie sterretjes daar op mij wachten, en dat zij me ooit zouden kunnen vergeven voor wat ik gedaan heb..

en het meest schuldig voel ik me voor de mensen die zo graag kinderen willen maar die niet kunnen krijgen, ik kan me heel goed voorstellen dat deze mensen dit afkeuren, maar soms heb je geen keus..

ik heb mijn eerste kind op de wereld gezet, helemaal alleen en het was keihard bikkelen, als je de ervaring hebt hoe het is als je er alleen voor komt te staan als alleenstaande moeder, denk je er zeker ook wel twee keer over na..

maar goed, ik hoop dat mijn verhaal aan de ene kant mensen inspireert, want het kan namelijk wel..
maar ik hoop ook dat iemand dich er ergens in herkent en mij kan vertellen hoe zij met hun verdriet omgaan, want af en toe kan ik tegen de muur oplopen van onmacht..

verder wens ik iedereen sterkte met hun verlies.




  Faith  54. Geplaatst op 09 januari 2010 om 22:05 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi allemaal,

Mij nnaam is faith en ikvoel me echt kut zo dat is nog eens met de deur in huis vallen.... ik heb een zoontje van 7 maanden wat vaak het ziekenhuis in en uit en laatst kwam ik erachter dat ik zwanger was van de 2e , en het was totaal neit gepland.... ik was namelijk door mijn anticonceptie heen zwnager geworden , ik wou eht zo graag houden maar finacieel en zorgelijk leek eht neit mogelijk ik heb eht overlegd met mijn vriend en die zei laat het wegahelen het kan altijd weer opnieuw , ik wou het houden zo graag uiteindelijk toch een afspraak gemaakt en ik kwam daar en wou eigenlijk direct weer naar buiten lopen tijdens het gesprek zat ik nog steeds te twijfelen en toen in die stoel al helemaal ik was 8,5 week zwanger en toen voordat ik wist was het gebeurd, ik mis het kindje zo vreselijk het lege gevoel ik je buik wat moet ik hier tegen doen? kan iemand mij helpen?


  Rkooijman  55. Geplaatst op 23 maart 2010 om 12:06 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik ben op zoek naar dames die een abortus achter de rug hebben en hun verhaal willen vertellen in het tijdschrift Marie Claire.
Ik schrijf dit verhaal omdat abortus belangrijker is dan sommige mensen zich realiseren. Het is soms de enige uitweg en daarom moeten vrouwen altijd voor abortus kunnen kiezen.
Er hangt veel schaamte omheen. Waarom is dat? In een land als Nederland zou het toch geen taboe moeten zijn?
Wil je meewerken, mail me dan in het kort je verhaal.
Er komt een foto van je bij het verhaal waarop je onherkenbaar bent. Heb je er geen moeite mee om op de foto te gaan, dan mag je ook herkenbaar op de foto.
Mijn emailadres: info@rachedakooijman.nl


  Anoniempje  56. Geplaatst op 01 april 2010 om 10:29 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo Allemaal,

Ik wil in de eerste instantie zeggen dat ik dit normaal gesproken niet doe en het heel moeilijk vind erover te praten omdat er maar 1 iemand is de waarheid weet over mijn verhaal. En dat ben ik...


Het begon in november, ik was werkloos en verveelde me dood. Ik moest beginnen met de pil maar dat heb ik niet gedaan, gewoon, zonder reden.
In me achterhoofd wetend dat ik zwanger zou kunnen worden maar ik ging er niet helemaal vanuit.

Ik ben nu 19 (bijna 20) maar ik heb eigenlijk altijd moedergevoelens gehad en wou niks liever dat een eigen hummeltje.

Ik was 3dagen over tijd en liep met een vriendin door het dorp en vertelde dat. Zij drong er op aan een test te kopen die heb ik gedaan. Omdat ik al vaker testen heb gedaan verwachtte ik er niet heel veel van.

Bij thuiskomst over het staafje heen geplast en nog rustig me boodschappen tas uitpakken. Toen ik op het staafje keek stortte me wereld in als een kaarthuis. Ik was zwanger. En het kwam door mezelf.

Ik heb me vriend gebeld dat die gelijk naar huis moest komen want ik was zwanger. Hij reageerde heel verward en wist niet goed wat hij met me aan moest. Eenmaal thuis er veel over gehad, veel gehuild.

Moment dat je zwanger wordt moet je niet huilen, dan moet je blij zijn. Ben je dat niet? Dan moet je het niet doen.

Na heel wat gesprekken zijn we er over uit gekomen dat we het niet zouden doen. Ik had immers geen werk, en probeer maar eens werk te vinden met een dikke buik!

1December was mijn cruciale dag. Ik vond het vreselijk. Ik moest zo onzettend huilen voordat ik in dat "roesje" kwam. Eenmaal uit het roesje, nog steeds aan het huilen (bij narcose e.d wordt je wakker zoals je in slaap bent gevallen.. Het was bij mij dus een en al hysterie). Me vriend was heel lief voor me. Ik ben na een uurtje naar huis gegaan en op de bank gaan liggen.
Voor me uitstaren. Niks denken. Niks voelen. Gewoon staren.

Nu precies 4 maanden verder heb ik er steeds minder moeite mee.
Ik vind het moeilijk om mijn verhaal te vertellen omdat ik het zelf veroorzaakt heb. Ik had dit kunnen voorkomen. Ik heb dit mezelf aangedaan.
Waarom slikte ik niet gewoon de pil?

Elke dag heb ik spijt dat ik niet gewoon normaal heb nagedacht, zoals een normaal mens doet.
Ik heb mezelf, me ouders, me vriend heel pijn gedaan. Maar zij weten dat niet. Iedereen denkt dat ik door de pil heen zwanger ben geraakt.
Dat is beter voor mezelf. Ik heb last van me geweten maar ik weet dat ik mezelf er het meest mee had. Dus ik ben er gelijk door gestraft.


Dit is mijn verhaal. Jullie moeten weten dat ik mezelf geen goed mens vind. Ik heb het er zelf ook heel moeilijk mee. Dit is de eerste keer dat ik mijn verhaal vertel en ik moet zeggen het lucht op.

Sterkte voor iedereen die hetzelfde door heb moeten maken.

Liefs xxx
Anoniempje.




  Moniek  57. Geplaatst op 05 april 2010 om 21:48 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi

Ik ken het gevoel dat marcella heeft, ik ben inmiddels 23 en heb 1 keer abortus gepleegd, wanneer precies? de preciese maand en dag zou ik je niet kunnen vertellen dit ik heb zo weggepropt... ik heb er geen spijt van maar denk er nog regelmatig aan. Mijn zwangerschap had ik overgehouden aan een dronken one night stand. Klinkt sletterig maar eigenlijk was ik dat niet.. ik woonde net op kamers en ach dan ga je de stad verkennen... het klinkt jullie vast wel bekend in de oren... op gegeven moment voelde ik me steeds vaker moe en niet lekker in mijn vel zitten.. ik werd misselijk van eten en onregelmatig ongesteld.. de pil had ik wel maar slikte ik nauwelijks omdat ik er super misselijk van werd...

ik heb vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was gezegd dat ik het niet wilde... en dat heb ik doorgezet... langs de huisarts, gynocoloog (volgens mij schrijf ik dat verkeerd) en toen uiteindelijk naar een kliniek.. dit alles is nu in middels 2 jaar geleden en ongeveer rond deze tijd gebeurd.. (mei/juni) dus vooral rond deze tijd denk ik er regelmatig aan..

inmiddels heb ik sinds 9 maanden een vriend.. en wonen we sinds 4 weken samen. ik heb het hem afgelopen oud en nieuw verteld.. ik vond dat moeilijk maar hij reageerde heel lief. toch vind ik het moeilijk om met hem er over te praten.. tenminste om er zelf over te beginnen... dus ook als ik me kut voel... maar goed..dat komt vanzelf wel... denk ik steeds.

naar mijn vriend, weten mijn ouders, broer en schoonzus ervan. Verder heb ik het niemand verteld...

dit was eigenlijk wat ik nu even kwijt wilde...

liefs moniek

  Moeder  58. Geplaatst op 10 juli 2010 om 21:56 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Iedere keuze is de goede keuze, als het je eigen keuze maar is. Dus niet van je vriend, ouders of wie dan ook.
Ik ben zelf 33 en mama van 2 prachtige kinderen van 3 en 1 jaar oud. Wij hadden besloten niet meer dan 2 kinderen te willen. Toch zwanger geworden. Ja heel dom, ik dacht dat ik in mijn nietvruchtbare periode zat.
Ik heb dezelfde dagnog met de abortuskliniek gebeld en kon pas voor de week erop tercht voor de ingreep. In deze week heb ik kunnen nadenken. de eerste 3 dagen heb ik alle forums gelezen en kon alleen maar huilen door de ellende en spijt die erop beschreven werd. Dus heb ik puur aan mijzelf vragen gesteld wat ik zelf wil. Niet wat ik voor mijn man en mij samen zou willen. maar voor mIJzelf! Mijn redenen heb ik voor mezelf in een dagboek opgeschreven.
Ik stond verbaasd van mijzelf dat ik meer negatieve redenen had om mijn zwangerschap af te breken dan die enige positieve, dat ik ook van dit kindje heel veel zo willen houden.
Toen ik vanaf dag 4 stabieler was en niet meer de hele dag te hoeven huilen,had ik nog één absolute allesbeslissende vraag: In hoeverre er een kindje in mijn buik zat? Van diverse mensen en de arts hebben mij bevestigd dat het de eerste 8 a9 weken een celdeling was tot het in de 9e week een hart en hersens zou gaan ontwikkelen. Ik bleek 6 weken en paar dagen toen ik het wegliet halen. Dus het was een celdeling.
In de wachtruimte voeld eik me gesterkt door al die verschillende mensen die hetzelfde ervaarden als ik. van heel jonge meisjes tot oudere vrouwen tegen de 50 jaar.
Ik kreeg eerst een echo, daarop was een lege vruchtzak te zien (ik heb bewust meegekeken) De arts zei dat het 6 weken was en paar dagen. maar hij zei letterlijk ik zie nog geen foetus. Het is echt een celdeling, er is geen hart, er is geen hersenvormsel.
De ingreep viel mee. Door de morfine merk je niks. Toe het gebeurd was, voelde ik opmerkelijk genoeg een opluchting door me heen gaan. En het gevoel dat ik nog steeds een zieltje naast me had hangen, die nog steeds bij me is. Nu twee weken later heb ik nog geen minuut spijt gehad. En voor mezelf communiseer ik wel met het zieltje wat graag bij mij wilde wonen. Hij of zij had het eerder geprobeerd (mijn zoon was van een tweeling maar in de 9de week is het vruchtje afgestorven.)
Ik wil iedereen die voor deze verschrikkelijke keuze zeggen naar jezelf te luisteren. Naar je hart in jezelf. En met jezelf af te spreken dat je later geen spijt gaat krijgen van beslissingen die je nu maakt. Want als je naar jezelf luisterd maak je de juiste keuze. Schrijf het op dan kun je later de redenen terug lezen. Ikzelf vond de week voor de ingreep het allerergst. Maar voor de ingreep hoef je niet bang te zijn.
Maak je eigen persoonlijke keuze en praat er met 3 verschillende mensen over.
Sterkte.

  Nicole  59. Geplaatst op 09 augustus 2010 om 00:25 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Dit verhaal draag ik op aan alle vrouwen die zo dapper geweest zijn om een abortus door te zetten!

Ik ben een meid van 31 jaar. Met pil toch zwanger geworden. Ik weet het sinds 2 dagen en in diezelfde 2 dagen is ook gelijk alles geregeld, verzekering, ingreep enz. Want ik heb mijn besluit genomen: Abortus. Ik heb in die 2 dagen alles overwogen en ik heb ALTIJD tegen mezelf gezegd, 3 dingen MOETEN voor elkaar zijn als ik een kind baar:
1. Relatie
2. Financien
3. Huis
Met punt 1 gaat het prima! Met de punten 2 en 3 ook, alleen is dat voldoende voor 2 personen en niet 3. Daarom heb ik besloten voor Abortus. Waarom zou ik het NIET moeten doen?
1. Het is een kind... wat zovelen als argument geven.
mijn antwoord: NEE, het is een bevruchte eicel, die nog niet kan denken of doen. Het voelt niks, merkt niks.
2. Egoisme, je denkt alleen aan je eigen.
Mijn antwoord: Wat moet ik dan doen, een kind baren, doen alsof ik geld genoeg heb, en maar hopen dat anderen me helpen? Als ik het neem is het MIJN VERANTWOORDING en niet die van een ander.
3. Abortus is moord.
Vrouwen die besluiten tot Abortus hebben er zeer goed over nagedacht!!! Alle mogelijkheden overwogen, en erachter gekomen zijn dat ze hun kind NIET de mogelijkheden kunnen geven die ze zo graag zouden willen geven!

Oordeel:

Ik vind dat alle vrouwen die Abortus hebben laten doen, allen ZEER MOEDIGE VROUWEN ZIJN DIE TROTS MOGEN ZIJN OP ZICHZELF!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Er worden dagelijks teveel kinderen op de wereld gezet, waarvan de ouders het NIET goed overdacht hebben! Geen geld, geen goede vaste relatie.. Gevolg: Het kind groeit in de shit op, ouders houden hun ogen dicht voor de realiteit en denken dat te kunnen compenseren met "het krijgt liefde".
BULLSHIT!!! Een kind verdient 2 ouders te hebben, die er goed over nagedacht hebben. Vele vrouwen lokken hun mannen in de val, omdat ze in de waan zijn dat hun vent of man DAN WEL BIJ HUN BLIJFT.. Verkeerde motieven.. Ow zo verkeerde motieven. En dan noemen ze MIJ egoistisch.. Dan liever een egoist die het later in de Toekomst 1000x beter zal doen, om dat bovengenoemde 3 zaken dan volledig op orde zijn!!! Mijn kind zal straks ALLES hebben wat het wil en nodig heeft.
En ja mijn ingreep is volgende week.. Aan alle dames die dit nog tegemoet gaan zien:

Laat je verdriet komen, gooi het eruit, uit jezelf, en vergeet 1 ding NOOIT:

JE BENT STERKER DAN MENIGE VROUW OP DEZE AARDE!!!!!!!!!!!!!!!!

Heel veel sterkte allemaal!!!
Liefs Nicole




  Marie  60. Geplaatst op 16 september 2010 om 20:16 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Wow wat een verhalen allemaal.
Ik ben 25 en heb 2 abortussen ondergaan, volgende week gebeurd de 3e.
De eerste was van een vakantieliefde, ik was 17, de pil die ik had was te licht voor mij waardoor ik toch zwanger ben geworden.
De tweede was ik 19, zat in een relatie maar een kind kon op dat moment gewoon niet, hoe welkom ook. Financieel gezien etc.
Over deze abortussen heb ik ook nooit een schuld gevoel gehad, mede omdat ik het vruchtje nog niet als kind zie. Tuurlijk heb ik er wel verdriet van gehad maar niet zo erg als veel andere vrouwen.

Deze zwangerschap kwam behoorlijk als een klap, zo erg dat ik 3 weken lang heb gedacht dat er een andere reden moest zijn waarom ik niet ongesteld werd. Ook omdat ik de symptomen inmiddels kende alleen de ochtendziekte die ik de voorgaande twee keer zo erg had, was er nu helemaal niet.
Omdat ik de 10% gedachte van zwangerschap wou uitbannen toch gisteren maar een test gehaald. Binnen no time stond er overduidelijk een + op de test.

Oke dit kan niet, dit klopt niet, ging er door me hoofd. Ben rustig op de bank gaan zitten met een sigaretje en gaan googlen over symptomen. Ik kwam op een site waar 7 symptomen stonden en ja ik had ze allemaal, de test liegt dus toch niet.

Vandaag de kliniek gebelt en de dokter gebelt. Morgen moet ik naar de dokter voor een doorverwijzing en volgende week donderdag gaat het gebeuren.
Hoe raar ook maar ik kijk uit naar donderdag, als er iets is wat ik nu niet kan gebruiken is het wel een kindje. Ik heb geen werk momenteel, zit niet goed in me vel, en me relatie is al helemaal wankel.
Doordat me emotie's ook erger worden door het zwanger zijn, jank ik momenteel echt om alles, erge is alleen dat ik me echt depressief ga voelen op zo'n moment. Blij als dit allemaal achter de rug is en ik in elk geval me weer iets beter ga voelen.

Voor alle meiden/vrouwen die hetzelfde meemaken of mee hebben gemaakt, gooi hier je verhaal neer. De keus die je maakt is nooit fout wat sommige mensen ook zeggen. Je kunt pas oordelen als je het hebt meegemaakt.

Dikke knuffel en heel veel sterkte voor iedereen. Ook al is het nog zo moedig om deze beslissing te nemen bij iedereen laat het een litteken achter, groot of klein. Maar onthoud wel dat je niet alleen bent.


Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X