Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > UW ABORTUS VERHAAL
  Jolyne  41. Geplaatst op 11 maart 2009 om 02:11 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 


Lieve allemaal,

Danielle, wat herken ik veel in jouw verhaal.
Ik kan het haast niet geloven dat ik hier mijn verhaal mag doen. Daar ben ik erg dankbaar voor. Temeer omdat ik met de mede-schepper van mijn wonder, totaal niet over dit onderwerp kan praten. Dit hier vertellen, voelt goed.

Ik ben nu 23 jaar, toen ik zwanger werd 22. Sinds 5 jaar heb ik een enigszins onstabiele relatie met de man met wie ik nog steeds 100 wil worden. We hebben veel hoogte-, maar ook zeker dieptepunten beleefd in onze relatie. Ik heb het idee dat na elk dieptepunt, onze relatie sterker is geworden, alsmede wij beide als individu. Maar dit dieptepunt, dat plaatsvond vorig jaar september/oktober, is eigenlijk niet meer weggegaan. Nog niet?

Op een zonnige septembermiddag deed ik de test. Ik was gelukkig bij mijn moeder die ontzettend begripvol is. De 2 streepjes, ZO ONVERWACHT. Dit geloof ik niet. Dit kan niet. 1 x de pil vergeten, ik leef ongezond, ik kon niet zwanger worden. Maar ik was het. Binnen een minuut had ik de uitslag EN de dokter aan de telefoon, dat ik dit niet wilde. 's Avonds vertelde ik het mijn vriend, wat een gapend gat, wat een toestand, wat een kloof. We waren gelukkig, bezig met het opbouwen van een bestaan. Hij nog geen vast contract, ik net begonnen aan een nieuwe studie en werk, studieschulden aflossen, en net verhuisd dus alles opnieuw opbouwen. Hij zei meteen dat hij het (ook) niet wilde.
Echo gehad, ik was zo'n 10 tot 12 weken zwanger! Vanwege allerlei omslachtige procedures en afspraken, kon ik pas na een kleine 2 weken terecht in de kliniek. Deze 14 dagen zijn echt een hel geweest. Het rondlopen, slapen, etc. Heb de curratage gehad,

Eigenlijk zou ik het allemaal graag uitgebreid vertellen maar ik merk nu al dat mijn verhaal dan echt te lang wordt.

Ik heb helaas zo weinig mensen om me heen met wie ik er over kan praten. Om nog maar te zwijgen over het immense verdriet en de pijn die ik voel over het verlies van mijn kindje, nu na een half jaar, heb ik er ook ontzettende moeite mee dat mijn vriend sinds de dag dat het werd weggehaald geen woord meer met mij erover heeft gesproken. 1x heb ik het geprobeerd, maar hij gaf duidelijk aan er niet over te willen praten, voorbij is voorbij, de kous was af. Ik ben bang dat als de stilte blijft, of in ieder geval als ik mijn verdriet niet kwijt kan, mijn relatie stuk zal lopen door deze diepgewortelde emoties, frustraties, ..... Ook is mijn libido zwaar onder het vriespunt beland.

Bijna onbegrijpelijk voor mij. Voor mij wordt het niet minder, misschien iets meer. Ik kan het niet vergeten, ik kan niet zomaar doorleven. Ik rouw nog steeds. Zo graag hoop ik dat er iemand is van mijn leeftijd die de situatie herkent.

Reageer alsjeblieft als jij ook behoefte hebt er rustig over te praten, waarbij alle emoties de kop op mogen steken en alles doorleefd wordt en niets weggedrukt. Het is allemaal al complex genoeg.
mijn email is jolyne50@hotmail.com.

Ik wens iedereen alle kracht, warmte en liefde die er maar wensbaar is. Sorry dat ik geen goede adviezen kan geven o.i.d. maar ik ben pas aan het begin van het verwerkingsproces.

Meiden, vrouwen, moeders, en ook vaders heel veel sterkte ermee.

  Henk  42. Geplaatst op 27 maart 2009 om 00:31 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Jullie moeten naar "a silent scream" kijken op youtube, dan weet en voel je precies wat je hebt gedaan....

Je kan rouwen wat je wilt, dit vergeet je gewoon nooit van je leven. Hou het kind en sta het gewoon af i.p.v vermoorden. Er zijn genoeg mensen met een kinderwens maar geen kinderen kunnen krijgen en je weet zeker dat je biologische kind goed terecht komt. Klaar!

EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Henk op 27 maart 2009 om 00:34:46



  Irfaid.  43. Geplaatst op 06 april 2009 om 23:30 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hai allemaal,

Een maand geleden was ik twee weken overtijd, ik had al een vermoeden dat ik zwanger was alleen wist ik het niet zeker. In die paar weken had ik krampen in mijn buik, net als wanneer ik mijn menstruatie moet krijgen. Dus ik dacht dat het wel zou komen, maar mijn menstruatie bleef uit.
Toen kwam toch het moment dat ik een zwangerschapstest moest gaan kopen. Dit heb ik gedaan bij de drogist.

Ik heb al 3,5 jaar een lieve vriend, waar ik alles mee deel. Op dit moment gaat het helemaal niet zo lekker en op het moment dat ik de test heb gedaan, ging het even slecht. Ik heb hem er toch maar van op de hoogte gesteld en hij wou erbij zijn, hij wou er voor me zijn.

Toen ik de test deed en een positieve uitslag zag, kreeg ik een gevoel van blijdschap.. Ik hield direct van het mensje dat ik in me had zitten, ik kreeg direct moeder-gevoelens, het gevoel dat ik niet meer alleen was, dat ik iemand had die me niet in de steek zou laten en dat er iemand was die omgekeerd ook niet in de steek zou laten. Voor mijn kind had ik alles op willen geven, om ervoor te zorgen dat het gelukkig zou zijn. Alle liefde en zorg van de wereld.. ( maar de werkelijkheid was dat ik een student ben van 19 jaar, die nog niet eens voor zichzelf kan zorgen, laat staan voor een baby die ik de beste zorg van de wereld zou willen geven.. )
Ik had zo een sterk gevoel van liefde in me zitten..

Nadat ik de test heb gedaan, heb ik deze aan mijn vriend laten zien. Het ging heel afstandelijk. Ik wist niet wat ik tegen hem moest zeggen,omdat ik weet hoe hij erover denkt. Van hem wist ik dat hij in zo een situatie vastbesloten zou zijn om te kiezen voor een abortus. Ik had zo mijn twijfels.. Ik kon me niet voorstellen dat ik het in me heb zitten om mijn eigen kind te vermoorden.. Maar ik heb het wel gedaan..

De dag dat ik de test heb gedaan, heb ik direct daarna de huisdokter gebeld. Ik kon de dag daarna op het spreekuur komen. Toen begon het al definitief te worden voor mij. Mijn vriend die was mee, ik heb aan de huisarts met moeite verteld dat ik mijn baby wou aborteren en hij heeft me toen doorverwezen naar een kliniek in Amsterdam.

De eerste afspraak heb ik een echo gehad.. Ik heb toen mn kindje voor de eerste en laatste keer gezien. Ik was vijf weken en vier dagen zwanger. Het was net zo klein als mn vingertopje, helemaal nog niet ontwikkeld, maar ik hield er al zo ongelooflijk veel van.. Ik heb het hartje niet horen kloppen, ik weet niet of dat al kon of niet. Maar ik heb er verder ook niet naar gevraagd omdat ik het voor mezelf alleen maar moeilijk zou maken. Ik lag op een bed en ik kon het scherm niet zien, de verpleegkundige vroeg aan me of ik het wou zien en ik twijfelde.. Uiteindelijk zei ik ja.. en aarzelend zag ik ook dat mn vriend kwam kijken.. Op dat moment werd ik emotioneel, maar ik heb me er zo snel mogelijk overheen gezet, omdat ik sterk moest zijn.

Twee dagen daarna was het zover, ik had om 0830 een afspraak voor een zuigcurretage onder narcose. Ik wou de minst pijnlijke behandeling. Ik kwam aan in de kliniek in mijn eentje, omdat het niet toegestaan is om iemand mee te nemen kozen we ervoor dat mijn vriend me na de behandeling kwam ophalen.

Ik moest een nachthemd mee, wat sokken en wat te eten voor na de behandeling. Ik mocht ook niets eten, omdat dat gevaarlijk zou zijn voor als ik onder narcose ging. Daar zat ik dan met een lege maag, wat niet eens het ergste was.. Ik begon te twijfelen of ik het wel moest doen of niet.. Ik was zo verdrietig en het enige wat ik kon was huilen.. Ik kon niet beseffen dat ik op het punt stond om mijn eigen kindje te vermoorden.. Ik was als eerste aanwezig, dus werd ook als eerste behandeld..

Toen ik in de behandelkamer aankwam was er een hele lieve verpleegster die mijn hand heeft vastgehouden totdat ik in slaap viel.. Toen ik weer bijkwam had ik een ongelooflijke buikpijn, ik kreeg toen direct een pilletje naproxen tegen de krampen. Van de behandeling, kan ik me niets herinneren. Ik ben blij dat ik niet voor plaatselijke verdoving heb gekozen. Als ik het had meegemaakt, weet ik niet hoe ik er nu aan toe zou zijn geweest.
Ik was erg dizzy, dus ben in bed blijven liggen. Ik lag nog met drie andere vrouwen op de rustkamer, en ik zag ze allemaal één voor één terug komen uit de behandelkamer.. Sommigen net zo verdrietig als ik, anderen konden niet wachten totdat ze weer mochten roken.

Toen ik bij lag te komen, besefte ik niet wat er was gebeurd. Ik voelde me zo leeg vanbinnen, alsof er iets ontbrak. Dat deed het ook, ik wist niet hoe ik me moest voelen. Opgelucht omdat ik ervanaf was of verdrietig omdat ik mijn eigen kind heb vermoord?

Na de 3,5 uur belde ik mijn vriend op, om te zeggen dat ik klaar was.. Bleek dat hij onderweg was naar de kliniek en dat hij het niet had gehaald had om op tijd te zijn. Op dat moment was ik te veel met mezelf en mijn verdriet bezig, ik had de energie niet om boos te worden.. om ruzie te maken, maar ik voelde me eigen zo gekwetst.. zo boos.. de partners van de andere dames waren gewoon mee.. of waren wel op tijd om ze op te vangen, maar mijn vriend was nog onderweg.. Ik wist niet wat ik ervan moest denken, ik heb er verder ook niets over gezegd tegen hem.

Na de behandeling, had ik geen last van buikkrampen, het is nu vier dagen geleden en ik voel me lichamelijk goed. Ik heb geen nare bijwerkingen, helemaal geen bloedverlies ( heb de kliniek gebeld om te vragen of dat normaal is, en kreeg toen te horen dat het kan dat er geen bloedverlies optreedt, afwachten tot de na-controle.. )

Geestelijk ben ik helemaal kapot.
Ik voel me zo leeg vanbinnen, zo verdrietig.. Ik ben zo boos en gefrustreerd, zo kwaad op mezelf dat ik het gewoon heb gedaan. Ik had zo graag een kind gewild, vanaf dag één kon ik niet wachten om het in mijn armen te kunnen houden.. Ik had de eerste stapjes willen meemaken, de eerste woordjes.. De eerste keer dat hij mama zou zeggen.. Ik had voor hem willen zorgen.
Mijn gevoel zei dat het een jongetje was, in mijn hart heb ik hem Irfaid genoemd.

Als ik op straat loop en ik zie een moeder met haar kind, dan voel ik een steek in mn hart. Het doet zo ongelooflijk veel pijn, dat had ik kunnen zijn, denk ik dan. Ik heb veel neefjes en nichtjes, ik was er dol op om met ze te spelen en om op ze op te passen, maar ik merk nu dat ik geen behoefte heb daaraan. Ik hou me op dit moment liever op zo een ver mogelijke afstand.

Ik hou onwijs veel van kinderen, ik hou ervan om met ze te spelen om ze aandacht te geven, maar hoe heb ik het dan over mijn hart kunnen krijgen om mijn eigen kind te vermoorden?

Ik heb het gedaan omdat ik mijn kind geen goed leven zou kunnen geven.
Het zou me ook pijn gedaan hebben als ik een kind van vier had gehad waar ik nee tegen zou moeten zeggen elke keer als hij een speelgoedautootje had gewild..

Ik was er geestelijk klaar voor om moeder te worden, financieel gezien zou ik het niet gered hebben.. Ik ben zelf nog maar net kind-af, kan nog niet eens goed voor mezelf zorgen. Dit zeg ik niet om het goed te praten wat ik gedaan heb, ik vind het zelf verkeerd.. Het is het enige beetje troost wat ik heb, het is het enige wat me op de been houdt..

Ik kan er met niemand over praten. M'n vriend zegt elke keer dat het het beste is, wat we gedaan hebben. We praten er niet over met elkaar. Ik heb hem geprobeerd uit te leggen hoe ik me voel, wat ik voel.. Maar hij is zo gesloten.. We hebben alleen maar ruzie en vandaag vroeg hij zelfs aan mij of het kindje wel van hem was..
Dat deed zo ongelooflijk veel pijn, ik lig nog steeds te huilen in bed. Ik ben hem 1000% trouw geweest. Op het moment dat hij dat tegen me zei leek het alsof de grond onder mijn voeten vandaan zakte, ik kreeg geen adem meer. Hij was de enige met wie ik mijn gevoelens kon delen, maar hij heeft me zelfs dat afgenomen..

Ik ben helemaal kapot van binnen, zo gebroken. Dit gevoel wens ik niemand toe.

Voor alle andere vrouwen, heel veel sterkte.. Ik hoop dat we er bovenop komen.. Dit is iets wat ons hele leven lang bij ons zal blijven, een ieder heeft zijn eigen manier om ermee om te gaan. Als het maar de goeie manier is, dan komt alles wel goed..

In mijn hart leeft mijn Irfaid voort, vergeten zal ik hem nooit.
Een goede moeder ben ik, omdat ik ervoor gekozen heb mijn kind geen slecht leven te geven. De dag dat ik mijn kind alles zal kunnen geven, zal ook komen als ik daar de middelen voor heb.

Nu neem ik alle tijd om het verlies te verwerken in mijn eentje.

Sterkte meiden..

  Michelle  44. Geplaatst op 12 april 2009 om 21:16 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

het is nu ongeveer 1.5 jaar geleden dat ik een abortus heb gedaan. Ik was toen 17 en ben nu net 19. Het begon er mee met het gevoel dat ik het niet meer vertrouwde we hadden al een paar testjes gedaan. Ik samen met me vriend. en die waren negatief nog had ik het gevoel dat er iets niet klopte. na een paar weken heb ik het tegen me ouders verteld en zijn de volgende dag naar de huisarts gegaan. Die vertelde mij dat ik zwanger was.

Zoals iedereen dat wel zou hebben gehad op deze leeftijd of vanwege omstandigheden barste ik in tranen uit en ik moest binnen 1 a 2 weken gaan beslissen wat ik ging doen. met overleg met de verzorger van me vriend erbij en me ouders erbij hebben me vriend en ik een keuze kunnen maken.

Bij de abortus gingen we eerst een echo maken om te kijken hoe ver ik was. Daaarna werd ik naar een kamer gebracht en gaven ze me een verdoving. Gelijk hebben ze bij mij ook een morena spiraal ingedaaan. Na het bijkomen in een andere kamer voel je de pijn in je baarmoeder. enna een paar seconden besef je meteen wat je heb gedaan.

Spijt ervan heb ik niet, omdat ik weet dat het dan me hele leven zou veranderen. Ik zou me studie niet kunnen doen, ik zou met financien niet kunnen redden. Maar toch heb ik er serieus over na gedacht om het babytje te houden. Over het houden van kon ik het er niet echt met me vriend over hebben. Achteraf kreeg ik te horen dat hij er dus ook wel over heeft nagedacht maar toen die tijd niet omdat ik anders besloot om het te houden. Hiervan geef hem gelijk, omdat het toch wel de beste keuze was.

Na ongeveer 1,5 jaar heb ik nu nog welleens van die dagen waarvan ik denk, wat als..?! en in dagelijkse leven kom je alsnog vanalles tegen: jonge gezinnen, reclames met kleine kinderen etc. diit blijft je eraan herrineren. De leegte die je voelt in je buik en het gemis van iets wat je toch niet helemaal kent heb je toch zo nu en dan. Ongeacht ik weet dat ik er goed aan heb gedaan.

  Zoe  45. Geplaatst op 07 mei 2009 om 22:02 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

QUOTE:
Op 27 maart 2009 om 00:31 schreef Henk het volgende:
Jullie moeten naar "a silent scream" kijken op youtube, dan weet en voel je precies wat je hebt gedaan....

Je kan rouwen wat je wilt, dit vergeet je gewoon nooit van je leven. Hou het kind en sta het gewoon af i.p.v vermoorden. Er zijn genoeg mensen met een kinderwens maar geen kinderen kunnen krijgen en je weet zeker dat je biologische kind goed terecht komt. Klaar!



Kan jij niet afleiden aan de verhalen op dit forum hoeveel "moeders" zich al hechten aan hun ongeboren kind, hoeveel moeders na de ingreep er onderdoor gaan, kan je niet afleiden welke zware last ze op hun schouders dragen voor de rest van hun leven? Blijkbaar kan je dat niet, want dan zou je er ook wel uit kunnen afleiden hoe moeilijk het zou zijn om een kindje 9 maanden in je buik te laten groeien, om alles wat je doet te delen met een nieuw wezentje in je buik en dat wezentje daarna af te staan. Het moet eens gaan gedaan zijn met vrouwen die abortus plegen als moordenaars te beschouwen.Er zijn koppels die geen kinderen kunnen krijgen en dat is onwaarschijnlijk erg, en gelukkig zijn er vrouwen die het wel aankunnen om het wezentje dat ze 9 maanden hebben gevoeld in hun buik af te staan, chapeau, maar heb ook begrip voor vrouwen die die pijn en dat verdriet niet aankunnen. Klaar!

  Ella  46. Geplaatst op 20 mei 2009 om 19:24 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo alllemaal,

Ik ben 20 jaar, ik ben op dit moment zwanger en ik twijfel enorm over een abortus. Ik heb altijd gezegd dat er voor mij maar 1 beslissing zou zijn. Ik zou nooit een abortus laten plegen. Ik had ong. 6 jaar een vaste vriend, ik was erg jong toen ik met hem kreeg. We hebben absoluut geen makelijke relatie gehad. De laatste tijd had ik echt het gevoel dat het goed ging. Ik heb daarom de pil niet genomen. We willen allebei al een tijd graag kinderen. Hij wou het sowieso al heel vroeg en ik wou meer zekerheid voor ons kindje. Ik dacht dat we die zekerheid nu hadden. Vandaar mijn keuze om de pil niet meer te slikken. Ik heb dit buiten hem om gedaan (heel erg fout!!!) maar ik wou hem niet teleur stellen als ik niet zwanger zou zijn. Ik durf het hem niet te vertellen om zijn botte reactie nadat ik hem verteld heb dat ik zwanger ben. Het leek net alsof het hem niks deed en hij denkt dat het een manier is om hem terug te krijgen. Ik wil hem niet terug. Er is sinds het uit is te veel gebeurd (hij heeft mij te veel verdriet gedaan).

Het is nu uit en ik ben zwanger.
Nu ben ik gaan twijfelen of een abortus niet beter zou zijn voor ons kindje. Ik ben opgegroeid met ouders die nog steeds bij elkaar zijn en hij niet. Ik wil graag dat mijn kinder met allebei hun ouders kunnen opgroeien.
Wat zijn jullie adviesen voor mij?
Ik zou deze keuze graag met hem samen maken, maar hij geeft mij die kans niet. Maar wel straks ons kind willen opvoeden zeker?

Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen/steunen in het maken van mijn keuze.

  Leonie  47. Geplaatst op 28 mei 2009 om 14:55 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Lieve moeders,

Ook ik heb een abortus moeten ondergaan met pijn in mijn hart!
Het is nu 2 dagen geleden dat ik mijn kleine verloren ben.

Ik ben een meid van 20 jaar, en met de 8 weken kwam ik erachter dat ik zwanger was, ik werd niet meer ongesteld en had pijn aan mijn borsten.
Test gehaald en die was positief.
Ik wist niet of ik blij moest zijn.. ik kon het amper geloven.
Op dat moment had ik een lat relatie.
Ik heb het de vader verteld, en hij zegt wat je ook doet ik sta achter je keuze, maar bedenkt wel, wij zullen nooit een vaste relatie krijgen.
Met de 9 weken kreeg ik een echo, heb ook het hartje gehoord, en ik was verkocht!
Mijn ouders heb ik het ook verteld, ze schrokken ervan.
Met hun kon ik er niet echt over praten, ze stonden er niet achter als het zou laten komen.
Erna heb ik met mijn schoonzus gesproken, ze zegt je moet alles eens opschrijven de voor en nadelen.
Dat heb ik gedaan, ik kwam met een waslijst nadelen, waar o.a opstond dat ik het financieel niet zou halen, ik was nog thuiswonend, ik begin in september aan een nieuwe opleiding en ik het idee dat de vader er niks mee te maken wou hebben.
Paar dagen later had ik weer een echo, toen was ik 11 weken, het was zo mooi om te zien! zon piep klein mensje..
Erna is er een vrouw gekomen van het groene kruis om te praten.
ze zegt ook, je moet niet denken dat nu je zwanger bent je eerder recht hebt op een woning, dat is een fabeltje. Wel zijn er tehuizen in maastricht en tilburg voor jonge moeders, die begeleiden je voor tijdens en na de bevalling.
Toen ging ik denken, is dit wat ik wil? wil ik dit mijn kind aan doen? op laten groeien zonder vader? financieel zou het amper te redden zijn..mijn ouders die mij niet zouden steunen enzovoorts.
Ik wil mijn kind alles kunnen geven, en op laten groeien in een gezin en dit was niet mogelijk.
mijn besluit stond vast, ik ging naar de dokter en kreeg 5 slopende dagen bedenktijd.
Op dinsdag 26 mei moest ik om 10 uur in de kliniek zijn, moest een lijst invullen en erna werd ik gehaald door de verpleegster.
Ik kreeg nog een intake of alles vast stond en kreeg uitleg over de behandeling, erna moest ik mij om gaan kleden en wachten in een andere wachtkamer.. nog een heel uur wachten, dit was zo slopend!
Toen kwam de arts, hij heeft nog een echo gemaakt, ik was 13 weken zwanger.
Hij nam me mee de behandelkamer in, ik had gekozen voor plaatselijke verdoving.. dit raad ik iedereen af! het was ontzettend pijnlijk.
Na de behandeling moest ik naar de rustkamer waar ook andere meiden/vrouwen lagen.
Ik kreeg wat te drinke en een koekje en een half u na de behandeling mocht ik alweer gaan.
die dag leefde ik een roes...stil en terug getrokken..
Nu 2 dagen later voel ik me zwaar klote, ik voel het toch alsof ik een kind verloren ben..
Ik had het idee dat het een jongen zou worden..
In mijn achterhoofd houd ik wel dat dit het beste voor mijn kind, hoeveel pijn het ook doet om hem te missen.

Ik wens alle moeders heel veel sterkte met het verlies en de moeilijke periode erna.
Als jullie willen praten, mijn mailbox staat open!

Lieve Jermain, Rust in vrede 26-05-2009
Mama zal je nooit vergeten!



  Anoniem  48. Geplaatst op 29 juli 2009 om 19:22 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo ik heb een week geleden abortus gedaan ik denk dat het helpt om dit te schrijven ik heb abortus gedaan terwijl ik het niet wilde maar ik was zo bang voor de toekomst ik wist het niet meer maar ik ben nu helemaal leeg ik ben op ik voel niks meer ik heb al 2 kinderen en mijn huidige vriend heeft geen contact met mijn kinderen het klikt niet tussen hun ik wist niet meer hoe het dan zou gaan met zijn kindje maar hij wilde het zo graag het is zijn eerste nu denk ik er is altijd wel een oplossing het had wel goed gekomen ik moet gewoon vrolijk doen bij mijn kinderen maar dat kan ik niet meer ik kan alleen nog maar huilen de pijn is zo vreselijk ik wil die pijn niet meer ik denk nu alleen maar ik moet nooit meer de pil slikken dan wordt ik hopelijk weer zwanger en dan is de pijn weg en het komt dan toch wel goed ik wil hem zo graag een kindje geven mijn dokter heeft ooit tegen mij gezegd je straft je zelf waarom maak ik altijd de verkeerde beslissingen ik wil zo graag mijn kindje in mijn armen vasthouden maar hij is weg hij is er niet meerik stond vandag bij de kassa met twee rompertjes in mijn hand voor mijn kindje maar ik heb ze weer teruggezet voor iedere vrouw die een abortus overweegt niet doen er is altijd wel een uitweg er is altijd wel een uitweg

  Dus  49. Geplaatst op 12 september 2009 om 21:51 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo iedereen

ik heb in 2003 een abortus gedaan, nog elke dag houd my dat bezig.
ik heb er zoon spyt van.
ik was 15 en me moeder merkte dat ik zwanger was aan me zelf had ik het vermoeden maar wist het niet zeker.
ben met me moeder naar de dokter geweest en hy vertelde me dat ik zwanger was ik barste in tranen uit en me moeder ook.
ik wist niet zo goed waarom ik huilde, onder weg naar huis zei me moeder dat het beter was om het weg te laten halen ze vertelde me van alles.
toen ik thuis was huilde ik nog steeds ik wist niet wat ik moest doen wel of geen abortus, ik belde me vriendin op ze kwam gelijk naar me toe ik vertelde het haar.
maar ze begreep me niet.

me moeder had het aan me familie verteld en haar vriendin ze kwamen allemaal by ons thuis om my te vertellen wat het beste was,
me tante zei tegen me dat ik het beter weg kon halen om dat ik jong was de vriendin van me moeder en me moeder zelf zeiden het ook.

de vriendin van me moeder werd heel kwaat op me (ex vriend) nu.
ik was jong ik wist niet wat ik moest doen ik kon niet meer normaal na denken en met me (ex vriend) kon ik al helemaal niet daar over praten als ik aan hem vroeg wat we nu moesten zei hy alleen ma ja weet ik niet er kwam nix uit na heel veel na me moeder en me familie te hebben geluisterd had ik besloten het weg te halen.
niet omdat ik het zelf wou mar omdat hun zeiden dat dat het beste was.
ze vertelde me dat het kind veel aandacht vraagt huilt en alles en dat ik niet meer een normale jeugd zou hebben.

eenmaal besloten dus
ging ik naar het ziekenhuis met me moeder om een afspraak te maken,
had daarna nog 5 dagen bedenk tyd.
en ik had gezegt dat ik een abortus wou dus de 1ste x in het zieknhuis werd ik opgehaald en toen ging er van alles door me heen en toen wist ik het zeker ik doe het niet! ben uit bed gestapt en weg gegaan.

me tante kwam later naar me toe en had kleertjes gekocht omdat ik het wou houden.
maar me moeder bleef maar zeggen dat iik hier echt goed aan deed en me tante ook ik heb dus een paar dagen later met me moeder weer na ziekenhuis gegaan.
me vriend zou ook mee komen maar kwam niet opdagen en ik had hem echt nodig.
ik werd weg gereden en toen kwam hy er aan renne.
en zei dat het beter was ook.
ik lag op de operatie kamer ze gaven me een spuit en zeiden je valt zo weg blabla in die tussen tyd wou ik zeggen dat ik het tog niet wou ondangs wat me moeder en familie me vertelde maar ik kon me mond bewegen maar kwam geen geluid uit.

op de uitslaap kamer werd ik huilend wakker ik had er gelijk al spijt van ik vind het zo erg dat ik niet naar me eigen gevoel heb geluisterd.
maar wat was me gevoel? ik kon niet meer normaal denken ik was jong en iedereen besliste voor me ik heb er elke dag spijt van en elke dag denk ik er aan. hoe het zou zyn of het een jonge of meisje geweest zou zyn. en hoe het er uit had gezien ik was ook steeds jaloers als ik jonge meiden zag die zwanger waren of met een kinderwagen liepen.
ik werd dan heel kwaad op mezelf en op hun terwyl ze er nix mee te maken hebben want het is een fout van my die ik heb gemaakt en waar ik mee moet lere leven.

ik ben vorig jaar trotse moeder geworden van een geweldige zoon!
maar dat maakt het verdriet niet minder.
ik weet niet of ik het nu wel of geen plek heb gegeven ik denk er elke dag wel even aan en soms barst ik gewoon ff uit.

voor de jonge meisjes die ook zwanger zyn en die niet weten wat ze moeten doen: denk goed na probeer het luister niet alleen naar de slechte dingen maar naar de goeie dingen ook!
en je staat er nooit alleen voor!
en de meeste mensen die ik ken die ook een abortus hebben gedaan de meeste hebben allemaal spijt heel veel SPIJT.
ik weet nu ik ben 20 en ben trotse moeder dat het niet meevalt allemaal maar het geeft je zoveel een kindje echt waar!

ik ben bly dat ik dit zo ff heb kunne vertellen we moeten verder en van onze fouten leren we ook!

liefs dus



  Een Meisje ..  50. Geplaatst op 27 december 2009 om 20:46 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

halo ik ben een meisje van 16
ik heb een abortus gedaan toen ik 15 was
ik had een vaste vriend waar het niet altijd goed mee ging
ik werd niet ongesteld en aar hopen dat het wel gebeurden
maar dat gebeurde niet..
ik ging naar de dokter voor de pil met mijn moeder
want ik durfde het haar niet te vertellen dat ik verder was gegaan met mijn vriend
de dokter wou voor de zekkerheid een test doen en ik hoopte maar dat het niet waar was en dat ik neergestort was in een nachtmerrie waar ik snel weer uit zou kunnen gaan
maar de test gaf aan dat ik zwanger was
ik heb het mijn vriend meteen verteld en we waren allebei zo eigenwijs
we hebben de keus gemaakt met eigelijk nauwlijks te overleggen dat we het zouden weg halen
onse situaties thuis en we hadden allebei geen werk mijn vader was heel ziek en ik had het gevoel dat ik mijn kind niet kon bieden wat ik het zou willen bieden
ik was 6 weken en 4 dagen zwanger de dag dat het weg is gehaald was ik precies 7 weken zwanger
ik had geen benul van waar ik mee bezig was!
mijn vriend en me moeder en vader steunde mij heel erg erin
maar het drong niet tot mij door..
ik begon er wel van te houden hoe gek het ook klinkt
maar ik was bang voor de pijn en dat ik mijn kind geen goed leven kon geven
nu bijna 2 jaar later begin ik er pas last van te krijgen
mijn broer krijgt nu een kind en begint het steeds meer na boven te komen
ik heb er zo'n spijt van!
ookal weet ik dat het aan de andere kant ook een goeie beslissing is geweest

Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, , 7, 8, 9, 10, 11

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X