Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > UW ABORTUS VERHAAL
  Anoniem  31. Geplaatst op 19 oktober 2008 om 19:48 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

probeer


  Jess  32. Geplaatst op 30 oktober 2008 om 11:10 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo Allemaal,

Ik ben 29 jaar, getrouwd en al moeder van 2 kinderen. Mijn man en ik hadden enige tijd geleden besloten dat ons gezinnetje zo kompleet was. Mijn man heeft zich toen laten steriliseren.
Ik heb vervolgens alle baby-spullen weggedaan en daarmee afscheid genomen van het hele baby gebeuren.
Omdat mijn menstruatie uitbleef heb ik gisteren een test gehaald. Ja..zwanger..wat nu? De sterilisatie is dus mislukt..
Ik weet niet wat ik moet doen. Overhaast heb ik gisteren een afspraak gemaakt met een abortuskliniek. Ik zou daar volgende week al terecht kunnen. Maar ik begin te twijfelen. Waar er plek is voor 2 is daar ook plek voor 3...?
Krijgen we spijt als we abortus plegen of is het toch de juiste beslissing.

  Huisdochter  33. Geplaatst op 20 november 2008 om 10:36 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

een lang gecompliceerd verhaal..
Mijn vriend en ik hebben een moeilijk verleden van mishandeling en ontrouw (van zijn kant) en veel jaloezie,achterdocht en ziekelijk gedrag (van mijn kant)
We kennen elkaar ruim 4 jaar en hebben altijd het gevoel gehad dat we bij elkaar horen.
Het is meerdere malen uitgeweest, ook weleens een jaar lang. Maar we konden elkaar niet vergeten en trokken altijd weer naar elkaar toe.
Mijn jaloezie was inmiddels een stuk minder, hij werd eindelijk volwassen en ging helemaal voor mij. Zo'n half jaar geleden kregen we weer wat met elkaar en gingen weer samenwonen.
Het gevoel dat we bij elkaar horen is zo sterk dat ik dolgraag een kindje wilde en hij ook.

Ik raakte zwanger en was erg trots.
Alhoewel, sinds ongeveer 2 of 3 jaar verafschuwd mijn hele familie hem en hij mag dus ook al zo lang niet meer bij hun komen. een erg moeilijke situatie, maar toch wilde ik het kindje met hem, omdat het gevoel zo sterk was.
Na 10 weken zwangerschap kwam ik erachter dat hij weer over veel dingen gelogen had tegen mij, hij was dan wel niet vreemdgegaan, maar hij had wel gelogen over dingen die voor mij erg belangrijk waren.
Ik ben zelf een jonge meid van 21 en student en ben financieel volledig afhaneklijk van mijn ouders.
Ik heb mijn vriend tijdelijk de deur gewezen en had tijd nodig.
k heb een afspraak gemaakt bij de kliniek, maar ik kon het niet, die abortus, de gedachte deed me al zeer..
Ik heb mijn ouders verteld dat ik zwanger was, en zij drongen mij een abortus op. Ook mijn zus vond dat ik dat moest doen. Toen ik zei dat ik twijfelde en dat ik het kindje wilde houden,omdat ik er al zo aan gehecht was, hebben zij alle contakt met mij verbroken.
Ze wilden niks meer met mij of het kind te maken hebben.
Nu zat ik daar, zonder vriend, zonder ouders, zonder geld, zonder steun, vol hormonen, vol paniek.
En nu..
Ik zag nog maar 1 mogelijkheid, een die volledig tegen mijn gevoel inging.
Ik heb de kliniek gebeld, kon direct volgende dag terecht.
Vanaf toen heb ik mijn gevoel uitgezet.
moest ik 200 km rijden naar de klineik, ik wilde per De volgende dag se narcose, want anders zou ik de abortus afbreken op het moment dat ze zouden beginnen, ik wist dat ik het niet kon.
Ik werd wakker uit mn roesje en durfde niet eens naar de wc.
bang voor het bloed, het bloed van mijn kind. Het kindje waar ik al zoveel van hield. was al 11 weken en al meerdere echo's gezien,had het kindje continu gevoeld, was erg ziek van geweest, maar ik voelde hem en hield van hem.
En nu.. elke keer als ik naar de wc ga zie ik bloed, het bloed van mijn kind.
continu de leegheid in mn buik..
het enige wat ik had heb ik kapot gemaakt.
ik mis mijn baby zo ontzettend.
en het is onomkeerbaar..
Mijn vriend is er ook kapot van, hij was absoluut niet mee eens dat ik het ging doen en nu praat hij bijna niet meer tegen me. ik mag bij hem komen als ik verdrietig ben, mag zo vaak komen als ik wil, maar hij zegt niks tegen me..
Ik voel me geen meisje meer, ik voel me een moeder, een moeder zonder kindje..
leven is totaal veranderd, mn hele toekomstbeeld is veranderd toen ik zwanger was. ik wilde het kindje zo graag!
maar voor mn gevoel had ik geen keus.
maar achteraf gezien had ik die wel, en die keus heb ik zelf gemaakt, dat doet het meest pijn.
Ik heb een lied geschreven voor mijn baby om het uit te leggen, maar het is niet uit te leggen, ik heb het gedaan en ik weet het.
en nu is mn leven een hel..
ik wil mn kindje terug.
het liefst zou ik nu weer zwanger worden en er helemaal voor gaan, maar dit kan natuurlijk niet, want een kind is geen speelgoed, het is niet even zwanger worden en dan maar weer weghalen en dan maar weer zwanger worden.
Maar ik voel me zo moeder en als ik om me heen kijk er zijn zoveel baby's en kinderen overal en dan denk ik, ik wil dat ook!
bedankt voor het lezen

  Mats2008  34. Geplaatst op 01 december 2008 om 11:11 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Mijn verhaal begint eigenlijk in juni van dit jaar. Mijn man en ik zijn de afgelopen jaren zo uit elkaar gegroeid dat we het steeds vaker hadden over scheiden van elkaar. Hij had zich in juni laten steriliseren, omdat hij geen kinderen meer wilde, we hebben twee prachtige kids, pubers al. Eigenlijk heb ik altijd nog een derde gewild, maar dat kon vanaf dat moment niet meer. Eind juni kwam ik echter een hele lieve man tegen die mij het gevoel gaf dat ik weer leefde, dat ik nog de moeite waard was en die mij ook aanspoorde om er nog iets van te maken van mijn huwelijk, ook al was hij nog zo verliefd op mij. Gaandeweg werd ik steeds verliefder op hem. Tijdens de zomer gebeurden er zoveel dingen tussen mij en mijn man, dat ik steeds meer vervreemd raakte van hem. Met als uiteindelijke druppel dat ik begin november ons huis uitging en een paar dagen bij mijn vriend ging wonen. En tijdens die dagen is het dus gebeurd, ik raakte zwanger.

Toen ik het ontdekte, schrok ik er van, ik wilde op dat moment helemaal niet zwanger zijn! Nu nog niet in ieder geval, eerst moest de scheiding erdoor zijn, ik wilde eerst een ander leven opgebouwd hebben en dan eventueel zou ik nog wel een kindje willen als het ervan kon komen. Het kwam me allemaal zo rauw op mijn dak. Ook wist ik niet wie de vader kon zijn, want ondanks dat mijn man gesteriliseerd was, had hij nog steeds zogenaamde zwemmers! En laat ik het nou net in die vruchtbare periode met hem en later met mijn vriend gedaan hebben, ik weet dat het niet goed te praten is, maar ik hou nou eenmaal nog heel erg veel van mijn man en wilde nog eenmaal heel erg graag.

Ik had wel heel sterk het gevoel dat het niet van mijn man kon zijn, maar van mijn vriend en heb het daarom ook alleen aan hem verteld, niet aan mijn man. Vond ook dat mijn man er dan niets mee te maken had. Mijn vriend en ik hebben het er veel over gehad en we besloten dat het nog veel te vroeg was voor een kindje, om zo veel redenen, ook al zouden we het in de toekomst wel willen. Dus ben ik naar de huisarts gegaan en ook zij raadde me aan om als ik achter mijn beslissing stond het zo snel mogelijk te doen. Dus belde ik de kliniek en ik kon 's middags nog terecht voor de abortuspil. Ik kreeg een echo en daar bleek ik 5 weken en 3 dagen zwanger te zijn, terwijl ik de volgende dag officieel pas 5 weken zou zijn. Ik twijfelde, zou het dan toch van mijn man zijn, wat nu toch te doen, maar slikte uiteindelijk toch die eerste pil, ik kon niet meer terug nu. Twee dagen later ben ik teruggegaan voor de laatste 4 pillen en daarna begon het wachten. Na 3 uur mocht ik naar huis, met heel veel weeen en krampen. Thuisgekomen had ik koorts, hoge koorts en heb ik het verhaal die middag uiteindelijk opgebiecht aan mijn man. Hij was helemaal van de kaart, vond dat ik hem bedonderd had, ging zelf weg die dag en wil nu nooit meer iets met me te maken hebben, heel begrijpelijk.

Ikzelf, ik wil dit nooit meer mee maken, voor mij nooit geen abortus meer, ik heb er zo verschrikkelijk veel spijt van, een kleine week geleden zat hij nog in mijn buik en nu..., ik heb het thuis opgevangen en ga het zelf begraven ergens op een mooi plekkie, hem een naam gegeven, ik hou me voor dat het jongetje zou zijn geworden. Heel stom en raar misschien, maar dan kan ik het waarschijnlijk voor mezelf straks goed afsluiten. Heb dagelijks huilbuien en zoveel verdriet, dat wens ik niemand toe. Heb altijd gezegd dat ik nooit een abortus zou doen, maar nu wel gedaan. Ik doe het nooit meer!!! Mocht ik ooit nog zwanger raken, onverwachts of wat dan ook, laat maar komen, het groeit wel op, daaar zorg ik zelf dan wel voor.
Heel veel liefs

  Danielle  35. Geplaatst op 05 december 2008 om 00:11 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo iedereen,

Vind dit een beetje raar om te doen maar hoopt dat dit mij helpt om het een beetje te verwerken.

Halverwege januari dit jaar (2008) kwam ik erachter dat ik zwanger was.. Ik had 4 dagen geleden de laatste pil geslikt en was nog steeds niet ongesteld, dus kwam bij mijn beste vriendinnetje aan, ik denk dat ik zwanger ben. Die zag het alweer gebeuren die kon een test gaan halen ( was niet de 1e x dat ze die voor mij moest halen ) Dat deed ze dus. Ik deed de test en mee dat ik kijk zie ik 2 streepjes, dus ik roep mijn beste vriendinnetje erbij want die stond op d'r gemakje af te wassen, en we schrikken allebei heel erg. Omdat de streep niet heel erg donker was deed zij die andere test want bij de kruidvat heb je er 2 voor 5 euro.. dus we hadden er nog 1.. Aangezien zij zo en zo niet zwanger kon zijn, omdat ze al 2 kindjes heeft en een spiraaltje heeft laten zetten, wilden we dus gewoon even kijken of bij haar misschien ook heel licht een streepje kwam. Maar die kwam dus niet, nog een x naar het kruidvat, alleen nu moest ik. Kom ik mijn overbuurmeisje tegen, ik helemaal hysterisch en zij ook mee.. ik weer test gedaan.. weer 2 streepjes, toch geloofde ik het nog niet helemaal en stak de ene naar de andere sigaret op. het eerste wat ik riep was dat ik het weg zou laten halen, dat heb ik dus ook gedaan .. Savonds belde ik mijn vriend op want die lag overdag te slapen (hij is bakker) en vertelde het hem. het eerste wat ik zei was dat ik het weg zou laten halen en daar was hij het ook mee eens.. Ouders vertelt, hartstikke lief stonden achter mij wat we ook zouden doen, behalve de ouders van mijn vriend, hij had al een x een geintje gemaakt dus hij durfde het hun eigenlijk niet te vertellen,omdat ze toen niet zo positief reageerde.. Dat hebben we ook niet gedaan, de volgende dag had ik de abortuskliniek gebeld en afspraak gemaakt voor een abortuspil. Kon pas 2 weken later, kwam opzich wel goed uit want dan had ik al een week vakantie want dat was met carnaval. Die weken voelden zo raar aan, je twijfelt de hele dag door en kan aan niets anders meer denken. Ik had samen met vriend afgesproken dat we het weg zouden laten halen, maar heb ook tegen hem gezegd dat ik het eigenlijk heel graag wil houden.. Maar hij woont een half uur van mij vandaan, hij heeft geen rijbewijs, ik heb geen vast uren contract, en geen rooie rotcent.. Toch maakte me dat niet uit, want wist of weet nu nog steeds dat het echt wel goed was gekomen, maar ik had zoiets, Wie ben ik om het leven van mijn vriend te verknallen? En ik zal je zeggen, k heb er tot op de dag van vandaag spijt van.. Ik weet zeker dat hij er net zo gelukkig mee was geweest als ik. Hij zou achter me blijven staan hoor, hoe dan ook, maar ik kon die keuze voor hem gwoon niet maken.. En ik weet wel dat ik dan de rest van mijn leven afhankelijk zou zijn van mijn ouders of andere mensen maar ik geloof niet dat ze dat heel erg hadden gevonden. (mijn ouders en mijn broers) niet dat ik daar een hele goede band mee heb, eigenlijk helemaal niet zo, maar weet wel dat ze me zouden helpen financieel althans. Toen het carnaval was waren we maandag avond al optijd naar huis gegaan, niet naar de afterparty niemand snapte het, wij 1 of ander kutsmoesje verzonnen. Toen dinsdag ochtend waren we daar, die vrouw allemaal dingen vragen, kreeg ik bijna die pil niet omdat ik een leverinfectie daarvoor had gehad, maar ik bleef volhouden dat ik weg laten zuigen niet zou doen. Dat was eigenlijk mijn enige hoop dat ik het stiekem toch kon houden, maar ik kreeg die pil wel. Toen moest ik hem innemen en ik was zoooo bang, ik fluisterde tegen mijn vriend dat ik niet durfde en hij keek me zo heel verbaasd aan, dus ik schrok en slikte hem toen snel door. Weet tot op de dag van vandaag niet of het was of hij mij niet verstond of omdat hij het raar vond.. Onderweg naar huis heb ik alleen maar voor me uit zitten staren, toen thuis aangekomen ging mijn vriend in bad en ik ging op bed liggen.. Toen hij uit bad kwam is hij weggegaan Carnaval te vieren, ik was zo zwaar over de zeik. Ik had zelf gezegd dat ie mocht gaan hoor, maar kan het nog niet zo goed begrijpen, hij verwerkt dat zo, hij had zichzelf ook helemaal volgestopt met drank en drugs maar hij was wel met anderen.. En ik was gewoon helemaal alleen op bed aan het huilen.. Ik kan het hem niet kwalijk nemen, maar het doet gewoon veelste veel pijn. Ik durf niet tegen hem te zeggen dat hij de grootste reden is geweest dat ik het weg heb laten halen want dat vind ie heel erg vooral omdat hij ook had gezegd dat ik moest doen wat ik wou, en niet wat hij wou.. maar dat kan / kon ik niet. Als ik veel van iemand hou doe ik daar alles voor. We zijn nou nog steeds bij elkaar en hebben nu even een relatiedipje, ik denk dat dit er echt heel erg mee te maken heeft, omdat ik het er nog steeds heel erg moeilijk mee heb.. Ik ben ondertussen 10 kilo aangekomen, loop het een beetje te verpesten op het werk omdat hun ook niet zo goed snappen wat er met mij aan de hand is. ( de meeste weten het wel maar denken dat ik het al wel weer verwerkt heb ) en nou dat trekt me alleen nog maar dieper.. Vooral omdat we nu een beetje een relatiedipje hebben denk ik eigenlijk alleen nog maar dat het anders was geweest als we ons kindje hadden gehouden, omdat ik dan beter in mijn vel zou zitten en een veel leuker mens zou zijn.. Dalijk gaat het nog uit tussen ons, wat heb ik dan? echt helemaal niemand meer. Dus nou ja.. ik snap het echt allemaal niet meer, het doet gewoon zo'n pijn. Ik mis gewoon iets wat ik nooit heb gemist, en ik snap niet dat die onvoorwaardelijke liefde die ik een ander geef niet terug zie. Maar ik weet dat ik een probleem heb, weet alleen nog niet hoe ik het aan moet gaan pakken, wil eigenlijk gewoon nog even zijn hoe ik nu ben, doen hoe ik wil, en even met neimand rekening houden, maar daar verpest ik alleen nog maar mee, dus weet dat ik me eroverheen moet zetten, maar ik weet gewoon niet hoe
Ik ben trouwens 22 jaar, enne sorry dat het zolang verhaal is.. Ik hoop eigenlijk wel dat ik hier wat reacties op krijg, van mensen buiten mijn omgeving.. Ik denk dat dat me wel goed doet.. Alvast bedankt!! (K)

  Missy  36. Geplaatst op 07 december 2008 om 15:51 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hoi lieve Moeders

Want dat zijn we toch allemaal een beetje. Het is nu bijna 1,5 jaar geleden dat ik mijn baby'tje heb laten weghalen en ik denk er nog elke dag aan. Hij zou nu 9 maanden zijn. De leegte en de pijn die ik voel is zoo onbeschrijvelijk. En als ik jullie verhalen lees kan ik me er gewoon in terugvinden.

Bij mij ging het namelijk zo;
Ik leerde een leuke aantrekkelijke kerel kennen. Bleek achteraf een neef van een vriendin van mij te zijn. Het klikte meteen, hij belde elke dag minstens 3x en we zagen elkaar ook bijna elke dag. Ik had meteen het gevoel dat hij de ware zou kunnen zijn.

Een paar na mijn 21e verjaardag kwam ik erachter dat hij vader werd van zijn "ex" en dat die nog 7 weken moest.Op dat moment konden we elkaar 6 maanden. Mn leven stortte in, ik kon het niet begrijpen, deze 6 maanden waren we zo close en ik kon ook niet begrijpen hoe hij het van mij verborgen kon houden.
Dus heb ik er meteen een punt achter gezet. Maar ik bleef toch van hem houden en het gevoel hebben dat het goed zou komen. Dus we bleven als vrienden verder gaan.
Een paar weken later moes ik ongesteld worden, maar ik was vaak over tijd en had nu ook zoiets van het komt wel. Een week ging voor bij, 2 weken , 3 weken en toen pas durfde ik een zwangerschapstest te doen. En hij was gelijk positief. Op de gebruiksaanwijzing stond dat ik 3 minuten moest wachten bij mij was hij al binnen een paar seconden gekleurd. Ik had de test op school gedaan. Ik was in de laatste fase van HBO opleiding en wilde hierna nog een opleiding gaan doen en ik kon een baby op dat moment niet gebruiken. Heb het gelijk aan mijn beste, lieve, schattige vriendinnejte verteld die mij altijd hierin heeft gesteund. Eerste wat ze zei is wanneer ga je het weghalen en dat ik het vooral NIET aan hem moest vertellen. Dat deed ik toen ook gelijk. We gingen gelijk achter de pc zoeken naar een geschikte abortus kliniek. Niet in de stad waar we woonden omdat we zoveel mensen konden die we eventueel tegen konden komen. AL snel was er een afspraak geregeld bij een kliniek. En daar zat ik dan mijn verhaal te doen. Ik was al 10 weken zwanger!!!! Ik schrok, en toen ik over begon na te denken het voelde ook zo, alleen ik negeerde het gewoon. Die weken kreeg ik allemaal complimentjes dat ik er goed uitzag en dat ik opeens mooi grote borsten had etc. Maar toen kwam het nooit in me op dat ik misschien zwanger kon zijn, ook al was ik zoveel weken over tijd. Ik dacht altijd dat, dat soort dingen met andere mensen gebeurden. Ik ben trouwens een voorbeeld voor heel de familie, ik ben goed met school bezig, heb nooit echt een vriendje gehad, nooit in de problemen gezeten werk al sinds mn 15e etc etc. Maar goed het gebeurde toch.

Bij de eerste consult bij de kliniek bleek dus dat ik al 10 weken was. Ik kreeg nog een paar dagen bedenktijd, maar ik was er al zeker van dat ik het weg wilde halen. Dus na 4 of 5 dagen (weet niet meer) belde ik op om te zeggen dat ik het door wilde laten gaan. 16 juli 2007 was de dag. Het ging dus ik echt gebeuren. Ik was zo gespannen!!! De hele weg in de auto moes ik bijna kotsen ik was er misselijk van, nie alleen van de zwangerschap maar ook van het feit dat ik weg ging halen. Eenmaal aangekomen kon ik binnen 10 min mee naar boven. Er werd nog 1x een echo gemaakt. Daar zag ik mijn baby'tje ik weet niet wat het zou worden, maar heb altijd een gevoel gehad dat het een jongetje zou worden. Eenmaal in de kamer aangekomen kreeg ik een spuitje. Mn hersens begonnen te prikken en ik viel in een diepe slaap. Toen ik wakker werd lag ik in een kamer met nog 2 andere vrouwen die ook net zoiets dergelijks hadden ondergaan. Daarna begon ik me af te vragen wat ze met MIJN baby'tje gingen doen. Ik vroeg aan één van de zusters wat er ging gebeuren met mijn kindje. Ze antwoorde toen: " Die word opgehaald door Sita". Ik ken Sita , sita is een bedrijg die VUILNIS ophaalt. En toen begon ik te huilen, mijn baby is geen stuk vuil. Het is van mij en toen had ik gelijk SPIJT. Vanaf dat moment tot op de dag van vandaag. Wat ook zo opmerkelijk was, dat ik mijn baby'tje heb laten weghalen een paar dagen nadat de baby van mijn ex werd geboren. Met die geadachte maakte het die verwerkingsperiode voor mij nog moeilijker.

Ik weet dat niet goed zou zijn, mijn "vriend" toendertijd is nog steeds met zn "ex" en gaat nog steeds volop vreemd. Ik ben verder gaan studeren, en heb veel gereisd het afgelopen jaar. Met een kindje zou het een stuk moeilijker zijn, maar niet onmogelijk. Ik was meer bang voor de reacties van mijn vrienden en familie. En achteraf denk ik had ik het toch maar gehouden dan had ik mezelf in iedergeval veel verdriet bespaart. Iedereen maakt fouten, zelfs het beste paard van stal.
Ik heb echt een kinderwens maar wel op de juiste manier. Ik wil héél graag trouwen en kinderen krijgen. Hopelijk vergeeft GOD mij voor wat ik heb gedaan. Ik weet dat ik geen slecht persoon ben, maar op dat moment dacht ik dat, dat het beste was. En misschien was het ook zo, ik zal er nooit achter komen.....

  Renee Lamboo  37. Geplaatst op 10 december 2008 om 22:59 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo,
Mijn naam is Renee Lamboo, ik ben freelance journaliste voor verschillende vrouwenbladen, zoals voor Viva, Marie Claire en Grazia. Ik wil graag een verhaal maken over een vrouw die spijt kreeg van de abortus die ze heeft ondergaan. Dit om anderen, die hetzelfde gevoel hebben, een hart onder de riem te steken.Wil je je verhaal vertellen, eventueel anoniem, neem dan contact met me op via reneelamboo@gmail.com.
Groeten,
Renee Lamboo

  Anoniem  38. Geplaatst op 12 december 2008 om 20:50 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo allemaal ik zou hier als man ook graag is men ervaring willen neer zetten
we zijn een paar weken geleden bij casa geweest nou ik zal je zeggen zoals je daar als man word behandeldelt dat is echt niet van deze tijd
mocht zelfs bij het intake gesprek niet erbij zij
en we hadden samen besloten om er samen afscheid van te te nemen
door omstandigheden moesten we kiezen voor een abortes
we zijn bijde begin 40
men vrou werd opgehaald en 1.5 uur later nog geen bericht
toen bleek ze was nog niet geholpen lag daar ALLEEN IN EEN BEDJE
heb toen hemel en aarde moeten bewegen om aub bij de echo erbij te mogen zijn .waarom denk u nu mischien we hadden besloten ouder dan 12 weken dan laten we het komen.
een uur later werd ik opgehaald en mocht met de gratie erbij zijn
ondertussen zat ik maar ALLEEN in de wacht kamer met meerdere vrouwen die voor dat ene ding kwamen.
moet er wel bij vertelen de verpleegsters zijn het ook niet met deze gang van zaken eens.
in die paar uur ben ik 5 jaar ouder geworden dank aan casa
ik hoop dat er ooit verandering in komt
zou graag reactie van mede mannen die dit hebben ervaren
DIT MOET NIET KENNEN IN NEDERLAND

  Es  39. Geplaatst op 13 januari 2009 om 19:35 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

ik wil ook graag mijn vehaal kwijt.. ik ben 30.. moeder van 2 zoontjes , de jongste is 3.
in juni 2007 bleek ik 6 weken zwanger te zijn.. op dat moment was ik geestelijk niet in orde.. ik slikte medicijnen tegen angsten en van die medicijnen werd ik psychotisch.
Toen ik stopte met die medicijnen ging de psychose langzaam over.. maar ik was nog wel zwanger dus.. omdat ik dacht dat ik het geestelijk niet aan zou kunnen heb ik de zwangerschap af laten breken....... een beslissing waar ik niet 100% achter stond maar doordat mijn partner en heilig van overtuigd was dat het met mij anders niet goed zou komen heb ik het toch gedaan... na de ingreep was ik opgelucht..... ik voelde me lange tijd niet schuldig.. dat vond ik raar... ik begreep mezelf niet.. hoe kon ik me zo makkelijk neerleggen bij zo´n ingrijpende gebeurtenis????? En nu... nu is mijn beste vriendin zwanger... 8 weken... nu ga ik kappot vanbinnen.. ik voel me verschrikkelijk!!! ik wil ook zo vreselijk graag nog een kindje.. ik heb zo'n spijt.. pas nu komt alles naar boven... ik kan het met geen woorden beschrijven hoe vreselijk ik me voel... leeg..harteloos... ik wil mijn kindje...............

  Angie  40. Geplaatst op 20 februari 2009 om 15:15 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Gisteren abortus.. Ik was toen net 8 weken..
Financieel was het niet mogelijk. Ben 21 heb reeds 2 kindjes.

Ik kan op dit moment eigenlijk niet veel woorden uitbrengen.. Het was verschrikkelijk.
Het moment dat ze het 'leven' uit me zogen dacht ik.. Dit is het ze nemen mijn kindje weg. En moest enorm huilen...

Ik voel me schuldig.. ik heb mijn eigen kind vermoord..




Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, , 7, 8, 9, 10, 11

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X