Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > abortus
  R  31. Geplaatst op 22 mei 2008 om 18:40 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

QUOTE:
Op 27 april 2007 om 21:16 schreef Star het volgende:
Hi iedereen,

via een vriend ben ik deze forum tegen gekomen. Ik zit al een tijd niet lekker in mijn vel. Ik ben een meisje van 22 jaar oud en hebt 2 keer abortus gepleegd. Ik weet dat het een keus was geweest, maar nu zit je altijd met een shuldgevoel. Ik ben door de hele toestand in een soort depressie geraakt. En het ergste is dat ik niemand heb bij wie ik mijn verhaal en gevoelens kwijt kan. Ik weet dat de schuld aan mijn ligt. Ik wil zo graag mijn oude leven weer op de rail krijgen, maar het gaat zo moeilijk. Ik heb verder geen familie bij wie ik kan steunen. iedereen die mijn lief is woont ver weg en sta dus alleen voor. Soms word ik wakker en hoop dat alles een boze droom is, maar het is niet so. Ik wil zoveel in mijn leven maar kampt nog steeds met mijn verleden.





Hallo

Ik ben een meisje van 20, bijna 21. Ik ga naar school, heb een vaste vriend , het gaat enorm goed tussen ons, heb een leuk bijbaantje. In februari ontdekte ik dat ik zwanger was. Het verbaasde mij, want ik gebruikte als anticonceptie de pil. Ik was hier niet nonchalant mee, ik nam deze iedere keer op uur en tijd in. Ik had wel een paar keer antibiotica moeten nemen, doordat ik lange tijd ziek was. Blijkbaar breekt antibiotica de anticonceptie af, wat ik niet wist. Ik vind dat mijn dokter mij hier wel op de hoogte van had mogen brengen.
Ik heb er met mijn vriend over gepraat en het leek ons de verstandigste keuze om de zwangerschap af te breken. We zijn toen naar een abortuscentrum gegaan en daar stelden ze vast dat ik 7 weken was. Ik was heel blij dat de mensen daar ons zo goed mogelijk wouden begeleiden, maar ik kon er niet over praten, het enige wat ik deed, was huilen huilen huilen. Dan kregen we een paar dagen bedenktijd, om alles te laten bezinken. Ook al vonden we het een verstandige keuze, toch deed het me iets als ik mijn hand op mn buikje legde en begon ik al te kijken naar wanneer de uiteindelijke datum zou zijn, ... En het rare was dat ik die periode heel veel zwangere vrouwen tegen kwam of moeders met pasgeboren baby'tjes, ... Uiteindelijk heb ik de ingreep laten doen, wat voor mij heel moeilijk was. De eerste keer bij een gynaecoloog en dan voor zo'n ingreep nog wel, het was niet meegevallen voor mij. Maar ik was enorm blij dat mijn vriend langs mijn kant stond en mijn hand vasthield. De ingreep was heel pijnlijk verlopen, heb nadien ook meteen een spiraaltje laten plaatsen, want dat leek voor mij nu de veiligste anticonceptie. Thuisgekomen heb ik gehuild , heel veel pijn gehad, ... Ik heb het er nog steeds heel moeilijk mee . En nu blijkt dat ik terug zwanger ben. Ik heb eergisteren een zwangerschapstest gedaan, omdat ik voelde aan mijn lichaam dat er iets was. Deze was meteen positief. Heb het diezelfde avond mijn vriend verteld, we zijn er allebei van geschrokken. Blijkbaar zat mijn spiraal niet goed , wat heel weinig voorkomt. Vandaag zijn we terug naar hetzelfde abortuscentrum gegaan, waar ze ons heel goed hebben opgevangen en begeleid. De gyn stelde vast dat ik terug 7 weken ben. Ik heb nu terug bedenktijd gekregen. Als ik de ingreep laat uitvoeren, wil ik graag een vrouwelijke gynaecologe en misschien toch wel onder plaatselijke verdoving. Ik vind het heel erg dat dit ons nu weer moet overkomen, alles komt terug te boven bij mij. Ik weet nog altijd niet welke beslissing ik moet nemen.
Ben blij dat ik mijn verhaal hier kan plaatsen, want het is moeilijk voor mij om er over te praten. Telkens als ik er wil over praten met mijn vriend, sla ik helemaal vast ...

R

  X  32. Geplaatst op 30 juli 2008 om 21:51 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo,

1 juli heb ik een abortus gehad, tegen mijn wil. ik ben boven 30, en heb een aandoening, die onvruchtbaarheid veroorzaakt, wat de situatie erger maakt.
een jaar geleden heb ik mijn vriend ontmoet. ondanks een paar moeilijke momenten afgelopen jaar dacht ik dat wij gelukkig met elkaar waren. in mei hebben wij besloten om samen een huis te gaan kopen; ik had er geen moeite mee dat wij nog maar een jaar bij elkaar waren, wij zijn tenslotte geen kinderen meer. mijn vriend wist dat ik graag kinderen wilde en wij maakten samen wel eens grappen over. wij dachten steeds dat het over een jaar of twee kon gebeuren. ik heb vaker tegen hem gezegd dat als ik zwanger zou raken zouden wij het kindje houden, gezien dat wij toch bij elkaar gingen blijven. toen gebeurde het ook, een ongeluk, voor mij totaal onbegrijpelijk, ik ben zwanger geraakt op een dag waar het totaal onmogelijk was. ik had eerst een vermoeden, maar omdat wij altijd heel voorzichtig waren, kwam het bij mij niet gelijk op om een test te doen. ik heb het op een dag tegen hem gezegd dat ik mij raar voel en hoopte dat ik nog niet zwanger was. hij antwoordde: dan krijgen wij een kindje.. dezelfde dag, op een aandringen van een vriendin, heb ik een test gedaan en (heel stom!) tegen mijn vriend aan de telefoon verteld (hij werd er erg kwaad op mij hierover!) dat ik zwanger was en dat ik heel graag het kindje wilde houden. hij vond het een slechte timing, maar in de eerste instantie was met mij eens. ik schrok er zelf erg van, maar was tegelijkertijd blij: ik was in verwachting van de man van wie ik zielsveel hield. ik voelde dat hij eraan twijfelde en begon zelf te twijfelen, toen heb ik tegen hem gezegd dat als wij hiermee door gaan, dan zouden wij moeten wat positiever in gaan staan en niet meer zeggen dat het de slechte timing was om een kind te krijgen. eerst zei hij dat de keuze aan mij was en dat hij mij zou steunen, maakt niet uit wat ik kies. ik vroeg om zijn mening, omdat ik van mijzelf wist dat ik het kind wilde houden. toen heeft hij gezegd dat hij een abortus wil, en dat ik over 2 jaar alsnog een kindje zal krijgen, zoals hij voor ons gepland heeft (zijn ouders hebben ook hun kinderen gepland, zo wilde hij het ook. bovendien was hij bang om aan ze te vertellen dat het een ongeluk was. hij heeft het aan zijn zus verteld, zij vond het ook te vroeg voor ons!! een wetenschapper van 33, die eigen leven niet durft te leiden.). ik zei dat ik mijn kind niet weg wilde halen, zijn antwoord was: het is nog geen kind, er zijn maar twee cellen. na lang huilen, overleggen en ruzieen heb ik mijzelf laten overhalen.
omdat ik maar nog erg kort zwanger was, kon ik snel bij de kliniek terecht. 3 dagen voor de afspraak heb ik een beslissing genomen om een kindje toch te houden. stiekem hoopte ik op een sprookjesverhaal die jij soms hoort, over een man die bij zijn zinnen komt. ik heb hem gebeld en gezegd dat ik twijfelde en meer tijd nodig had om te denken. hij begon te schreeuwen dat ik hem het niet mag aandoen, dat hij het niet wil (4 keer), en dan hij HET niet meer hoeft (5 keer), en dat hij mij niet meer hoeft. daarna heeft hij opgehangen. ik belde terug, heb geprobeerd bij te leggen.. uiteindelijk heb ik gezegd dat ik mij gedwongen voel om toch een abortus te plegen. ik wilde het mijn kind niet aandoen om zo een begin te krijgen, met zo een vader. hij heeft 2 keer geprobeerd contact met mij te opnemen, alleen telefonisch (wij wonen in hetzelfde stad, maar het is bij hem niet opgekomen om langs te komen), 1 keer heb ik opgehangen, 2 keer was het een voicemail.. tot de laatste moment wachtte ik dat hij mij zou tegenhouden, hij wist tenslotte dat ik het helemaal niet wilde. hij wist wanneer ik de afspraak had, maar kwam niet opdagen, ook niet savonds na de abortus, niet eens gebeld om te vragen hoe ik mij voelde en of ik iets nodig had. ik voelde mij zo fyziek slecht en verdrietig, dat er snachts de doktor moest komen, gelukkig was een van mijn vriendinnen bij om een arts te bellen.
na 1 juli heb ik hem maar een keer gezien, op mijn initiatief. ik hoop dat het de laatste keer geweest was. hij de meest egoistische, kinderachtige, laffe man die ik ontmoet heb. niets kan zijn walgelijke gedrag rechtwardigen. hij verdient het ook niet, om een kind te krijgen. ik weet niet of hij hiermee zit, het maakt het voor mij erg moeilijk. hij is er makkelijk vanaf gekomen. voor mij is het anders. het is een maand geleden gebeurd en ik voel mij met de dag verdrietiger en slechter over.



  Marlot  33. Geplaatst op 08 augustus 2008 om 22:54 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo Iedereen,

Ik ben Marlot, 22 jaar. Net als de rest wil ik graag mijn verhaal kwijt maar schaam ik mij toch ook licht. Ik heb helaas twee arbotussen ondergaan.
Waarschijnlijk ben ik een van de weinige die achteraf nog steeds erg blij is met het besluit. Uiteraard vind ik het jammer dat ik toen niet de juiste leeftijd had omdat ik wel erg graag kinderen wil.

Nu te beginnen met mijn verhaal. De eerste keer van ik 19 jaar ik had toen net drie maanden met mijn vriend die overigens nog steeds mijn vriend is. Ik wist al voor ik ongesteld moest worden dat ik zwanger was, raar maar waar. Helemaal omdat ik een spiraal had. Na een week overtijd te zijn durfde ik de stap te nemen een test te kopen en zoals verwacht was het raak. Weer een week later durfde ik het mijn vriend en ouders te vertellen. Zonder twijfel koos ik voor een abortus, mijn ouders en vriend stonden gelukkig 100% achter me. Mijn vader is toen mee gegaan naar de kliniek. Daar kwam ik er achter dat het zelfs een tweeling was! Aan de ene kant een shock aan de andere kant nog opgeluchter dan voorheen. Naast mijn ouders en vriend heb ik het nog een vriendin verteld. Ik kon dus goed mijn verhaal kwijt. Na afloop heb ik ook niet veel lichamelijk klachten. Ook stond ik vrij in mijn keus en werd ik door niemand gedwongen.

Bij de tweede keer was het een 'mis - calculation' om het maar zo te zeggen. Ik dacht dat het nog wel zonder kon maar niets was minder waar. Dit was een jaar na de eerste keer. Ook dit keer waren mijn ouders en vriend ingelicht. Ze waren gelukkig allemaal weer erg meelevend. Dit keer ging mijn vriend mee naar de kliniek hij mocht mee naar binnen tijdens de behandeling en dat vond ik eigenlijk wel erg prettig. Hij niet maar dat maakte mij op dat moment niet uit. Ik had ook besloten na de behandeling meteen weer een spiraal te laten plaaten, de mevrouw die mij hielp met de voorbereidingen vertelde mij dat de spiraal die ik de eerste keer had te klein voor mij was. Ik zelf ben erg slank maar wel lang vandaar dat de huisart een inschattings fout had gemaakt. Zelf twijfelde ik er niet meer aan er weer een te nemen maar na haar prettige uitleg besloot ik toch de keuze te maken. Ik mag geen pil/hormonen omdat ik te maken heb met trombose, vandaar. Maar ik raad bij deze echt iedereen af na een abortus meteen een spiraal te laten plaatsen. In de algemene (na) informatie staat ook beschreven dat je na ongeveer 6 dagen pijn in je baarmoeder krijgt. Maar met een spiraal erbij lijkt het als of je meer dan een week met glasscherven in je baarmoeder rond loopt. Ik heb een vrij hoge pijn grens maar dit was echt niet te harde.

Ik ben blij dat ik mijn verhaal heb kunnen vertellen en hoop dan ook met lotgenoten verder te kunnen praten. Het is jammer dat het onderwerp zo in de doofpot zit, juist omdat het zoveel voordeel bied erover te praten. Vaak wil ik het in een gesprek noemen maar houd me altijd in.Ik denk nog wel vaak, misschien zelfs wel iedere dag aan wat ik had kunnen hebben. Absoluut niet met een verdrietig gevoel omdat ik niet klaar was en ben voor kinderen, maar meer omdat ik dus wel in de toekomst graag kinderen wil. Ik hoop niet dat ik op deze manier mijn eigen glazen in heb gegooid want dan wordt ik wel heel erg verdrietig en boos op mezelf. Dit was mijn verhaal.

Als iemand verdere vragen of opmerkingen heeft of een luisterd oor wilt hebben hoor ik het graag.

Liefs

EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Marlot op 08 augustus 2008 om 23:10:08



  Julienne  34. Geplaatst op 14 augustus 2008 om 22:54 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Klinkt misschien heel lullig, maar ben blij te lezen dat ik niet de enige ben die nog steeds met schuldgevoelens rondloopt.

Ik ben 23 en heb iets meer dan een jaar geleden abortus laten plegen. Ik heb er zelf nooit 100% achter gestaan, en tot de dag vandaag vraag ik me af of het wel de goede keuze is geweest.
Ik was gewoon aan de pil maar door misselijkheid/diarree werkte die niet goed. Toen ik overtijd was heeft mijn moeder een test voor me meegenomen en heb die samen met m'n ex gedaan. Het was uit toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Althans, hij twijfelde.
Hij heeft het nooit gewild, heeft van het begin duidelijk gemaakt dat hij absoluut geen kind wilde. Zei zelfs dat ie het niet zou erkennen en een einde aan zijn leven zou maken als ik het zou houden. Ik zou zijn leven verwoesten.
Op zijn aandringen en door het schuldgevoel wat ie me had aangepraat heb ik uiteindelijk de stap genomen en abortus laten plegen. De foto van de echo is hij 'per ongeluk' kwijt geraakt en dat was het enige tastbare wat ik er nog van had.
Na de abortus ben ik in een soort roes terecht gekomen, kon me nergens anders op focussen dan de abortus en m'n ex. Neem het hem nog steeds enorm kwalijk dat hij nooit naar mijn kant heeft geluisterd. Als ik belde om met hem te praten en hem te vertellen hoe de abortus voor me was kreeg ik altijd te horen dat ik zijn leven heb verpest en dat ie geen zin had om het erover te hebben. Hij snapte niet waar ik me zo druk over maakte.

Ik dacht dat ik dit alles had afgesloten totdat ik 3 maanden geleden een nieuwe vriend kreeg en ik merkte dat ik hem afrekende voor de fouten die m'n ex heeft gemaakt, ik reageerde het op hem af. We zijn maar 1,5 maand samen geweest omdat ik hem niet toeliet en de muur om me heen alleen maar dikker werd, we irriteerde ons aan elkaar.
Door die 'relatie' besef ik nu dat ik het nog niet achter me heb gelaten, ik heb het nog geen plekje kunnen geven. Ik wil het zo graag afsluiten, een plekje geven, verder gaan met m'n leven.

  Marielle  35. Geplaatst op 01 september 2008 om 23:44 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 



Voor alle vrouwen en meisjes die erover denken een abortus te (moeten) plegen. Nee, ik wil geen mening opdringen. Iedereen moet doen wat hij denkt dat hij moet doen in het leven. Mijn eigen ervaringen doen er niet toe. Maar als je twijfelt, kijk dan eens naar deze beelden. Het laat zien wat het is, gewoon zoals het is. Verdrietig (zacht uitgedrukt), maar wel realiteit. Mocht je voor de keus staan, gun in ieder geval jezelf (hoe raar het ook klinkt) deze kijk op de zaak. Heel veel sterkte.


http://prolifetraining.com/WMV/Abortion-Pictures-high.htm

  Erica  36. Geplaatst op 08 september 2008 om 11:46 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste Marielle,

Dat je mening niet op wilt dringen is tot daar aan toe. Maar ik kan je wel vertellen wat voor mening je over abortus ook hebt, zo'n filmpje werkt hier echt niet aan mee. Wellicht wel de realiteit maar het is te ranzig voor woorden en ik vind niet dat dit op de site gepubliceerd moet worden.

Het kan dan 'misschien' het besluit tot overgaan van een abortus beinvloeden maar wat te doen met de gevoelens van die meiden die een abortus hebben ondergaan? Ze hebben dit weloverwogen besloten en ook dit kan jarenlang verdriet met zich mee brengen! Vergeet ook niet dat 'ongepland en ongewenst' twee totaal verschillende dingen zijn.

Ik geloof niet dat je dit soort dingen ook nog moet posten....mijn mening: lomp, onpersoonlijk en zelfzuchtig.

Erica


  Wendy  37. Geplaatst op 15 september 2008 om 14:59 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

beste mariella,
ik vind inderdaad dat meiden die overwegen een abortus te doen,
niet alleen gesprekken moeten krijgen met artsen familie enz.
het filmpje wat je heb gepost is gewoon de realiteit.!!!
of mensen het er mee eens zijn of niet dit is gewoon wat een abortus in houd en je kan er zelf voor kiezen om er naar te kijken ja of nee.
er moet meer voorlichting in komen.
ten tweede raak je niet plotseling uit het niets zwanger.
er zijn risico s mocht je lax omgaan met voorbehoeds middelen en dan hoor je gewoon je verantwoording te nemen.
voor alles is een oplossing!!!!
ik was 21 en raakte zwanger.door mijn zwangerschap kwam ik alleen te staan na een lange relatie.
mijn meisje is nu 4 en ben trots op mij zelf!!!
had ook kunnen kiezen voor een andere uitweg maar vind dat abortus gewoon geen keuze mag zijn!!!!kijk wat er met het kind gebeurd en wat het met de "moeder"doet...niet gezond!!!

EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Wendy op 15 september 2008 om 15:01:12



  Annet  38. Geplaatst op 28 september 2008 om 00:12 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo allemaal

zal me eerstv even voorstellen
ik annet 25 jaar

heb 3dagen geleden een abortus ondergaan...

waarom???

ik ben immers al moeder van een dochter van 3jaar..

ik en mijn man hebben nog al wat problemen in ons huwelijk ,mijn man heeft een drank probleem ..
ik ben vaak nog al depresief...
maar goed ik was toch zwanger geraakt niet geheel gepland (maar in het begin wel welkom)
tot dat mijn man ineens vertelde dat ie bij me weg wilde hij had gevoelens voor iemand anders dacht hij...
ik in mijn eentje wil/en kon het niet op me nemen omdat ik na mijn eerste dochter ook een zware depresi heb gehad ..
ik kon en kan het mijn dochter en mijn tweede kindje niet aan doen..
mijn man en ik hebben voor de abortus nog wel besloten om elkaar een kans te geven (hij gaat hulp zoeken met zijn probleem)
ik voor het mijne...

maar ik vind het nog het ergst dat ik er zo kalm onder ben ...
ik heb het gevoelk dat ik mijn emoties niet kan uiten op een of andere manier geblokkeerd...
of ik ben zo n slecht mens dat het mens dat het me niets doet ..

trouwens zon abortus nooit meer ....
iedereen had mij wijs gemaakt dat het niet veel pijn zou doen....
ik zeg eerlijk ik vond het een hel...

mvg annet

  Meisje22  39. Geplaatst op 14 november 2008 om 02:22 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi ik ben een meisje van 22 ik heb al een kindje van anderhalf die is met een keizersnede ter wereld gekomen in 2007, ik ben nu ongeplant zwanger en heb dus heel impulsief gereageerd om het kind weg tehalen ik heb de afspraakook al staan voor volgende week dinsdag om te aborteren maar ik kan het niet op 1 of andere manier mijn man wil verder niet echt een tweede kind, ik had zoiets over 2 jaar kijk iknog wel effe maar goed waarom zou ik dit kindje weghalen en over 2 jaar een nieuw kindje nemen? waaromzou dat kindje over twee jaar wel mogen komen en dit kindje niet is toch dubbel ik twijfel zo erg datik vind dat ik het niet moet doen lees zoveelnegatieve verhale van meiden die het weghalen en zoveel spijt hebbe

Ik ben best ten einde raad maar eigenlijk weet ik ook wel diep van binnen dat ik dit wil houden maar het blijft lastig want sta er nu ook al alleen voor ik ben zelf tegen abortus dus maar nu zit ik in twee strijd en ik voelme er niet goed bij ...

en ik zeg meestal bij twijfel niet doen dus heb ik mezelf er mee met me eigen twijfel dus ik hou het op de hoogte voor het geval hiernog is word gekeken

Greetz moi




  Appeltje  40. Geplaatst op 15 november 2008 om 01:34 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi,

Vanmiddag heb ik voor de eerste keer een abortus gehad, het kwam ongewenst echt niet de juiste timing.
Ik zit nog op school, woon bij men ouders & men vriend ook.
Wist echt niet wat ik moest verwachten.. eenmaal voor de deur te staan bij de abortuskliniek werd ik wel bang, maar had gelukkig men vriend bij me om me te steunen.
Eenmaal in de kliniek waren de mensen erg aardig voor me, alles werd goed uitgelegt.
Ik was nog maar 4 weekjes zwanger, dus kwam ook in aanmerking voor de abortuspil.
Eerst werd er een echo gemaakt, de dokter vroeg of ik hem wilde zien.
Mijn vriend schudde al meteen van nee, en ik ook het zal denk ik ook al is het op dit moment ongewenst toch wel pijn doen.
Toen moesten we weer gaan zitten en werd mij vanalles uitgelegt, dus ik kwam voor aanmerking voor de arbortuspil.
Na wat praten heb ik toch voor de zuig behandeling gekozen omdat me dat toch fijner leek.
Die keuze heb ik gemaakt door dat ik maandag dan weer een pil moest nemen en die dag een miskraam zal krijgen en hevige krampen werd mij vertelt.
Daarom ben ik gegaan voor de zuig behandeling.. werd naar een bed gebracht daar mocht ik me nachtjurk aan doen en even wachten.
Toen werd het wel emotioneel, was erg blij dat me vriend er was.. nog even over me buik gewreven en nagedacht of dit nu echt het beste was.
Het was toch echt het beste voor dit kindje denk ik.. toen kon ik mee naar de kamer waar de dokter al wachte.
Ik was erg bang voor spuitjes en de dokter vroeg of ik een extra verdovingsmiddel in mijn arm wou, dat heb ik gedaan en het lijk net alsof je een beetje dronken word zoals de verpleegster al zei.
Heb geen pijn verder tijden de behandeling gehad, voelde natuurlijk wel dat er iets in me zat maar niet hevige pijn.
Na de behandeling nog even rusten en toen mocht ik naar huis, eerst nog even antibiotica gehaald.
Heb tot en met nu toe nog steets niet gebloed, hoefde ook niet perse te komen kan wel zei de dokter.
Ik weet niet hoe het geestelijk gaat verlopen, hoop dat ik me goed staande zal houden.
Weet wel dat ik dit nooit meer wil doen een abortus, en echt beter uitkijken met de pil..
Ik wens iedereen veel succes wie nog een abortus ondergaat!


Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X