Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > abortus
  San  11. Geplaatst op 08 september 2007 om 16:51 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Begint zo langzamerhand bijna afgezaagd te worden, maar ook ik heb een abortus gehad. November 2006 was ik steeds vaker 's morgens misselijk. Toen ik in mijn agenda keek en erachter kwam dat ik ook al ruim een week daarvoor ongesteld had moeten worden, schrok ik me echt helemaal kapot. Deed diezelfde dag een test en inderdaad; ik was zwanger. Ondanks het gebruik van de pil.

Wist totaal niet wat ik moest doen. De papa (toen 32 jaar) kende ik al een jaar of zeven. We werden bijna elke dag naast elkaar wakker, wisten alles van elkaar, maar hadden officieel geen relatie. Hij koos hier heel bewust voor en ik had het daar best moeilijk mee. Nu moest ik hem gaan vertellen dat ik zwanger was. Ik sprak hem aan de telefoon en het enige wat hij zei was: "Mail me maar als je weet wanneer je naar de kliniek moet...." Dat deed op dat moment zoveel pijn. Ik wist dat hij niet zat te wachten op een kindje, maar het zat nu eenmaal in mijn buik. Ik wou in ieder geval met hem praten om te kijken wat de mogelijkheden waren.

Na een paar dagen kwam hij tot bedaren en vertelde hij dat hij overdonderd was, en ook totaal niet wist wat hij ermee aan moest. Dat hij alleen maar wist dat hij geen kind wou, dat het absoluut niet mogelijk was. Dat hij het kindje niet zou erkennen en dat hij ook geen papa zou zijn. Kort samengevat kwam het er op neer dat hij me wou steunen bij de abortus, maar dat ik verder niets meer van hem moest verwachten. Ik was er echt helemaal kapot van. Ik wou hem niet kwijt, maar mijn kindje eigenlijk ook niet. Ik probeerde heel realistisch te blijven en besloot dat ik het kindje op deze manier geen toekomst kon bieden. Ik maakte een afspraak voor een abortus. Het werd 19-12-20006, 6 dagen voor kerst, 8 dagen voor mijn 24e verjaardag en 12 dagen voor oud en nieuw. Fijne datum.

Gelukkig ging hij mee om me te steunen. Heel raar, omdat ik tegelijkertijd eigenlijk ook heel boos op hem was, dat we dit kindje niet konden krijgen. De ingreep stelde lichamelijk niks voor. Ik had gekozen voor een zuigcurettage onder volledige narcose. Ik wou er zo weinig mogelijk van merken. Ik moest in een grote stoel klimmen en mijn benen in de steunen leggen. Ik werd verschrikkelijk emotioneel van alle apparatuur in die ruimte. Zou dat straks bij mij naar binnen gaan? Zou daar mijn baby in terecht komen? Wat zouden ze daar eigenlijk mee doen? Had liever gehad dat ze me eerst knock out hadden gemaakt en daarna die ruimte in hadden gesleept. De papa mocht met me mee. Huilend ben ik in slaap gevallen en weer wakker geworden. De ingreep zelf duurde maar een minuut of 5. Ik wilde zo snel mogelijk weer naar huis. Na de abortus is hij nog even bij me gebleven en hierna verslechterde het contact. Hij begreep niet echt goed dat ik het zo moeilijk kon hebben met die abortus. Het was maar een hoopje cellen. Hij deed alsof het allemaal niks voorstelde. Hij werd boos omdat hij vond dat ik het mezelf moeilijk maakte door verdrietig te zijn. Heel frustrerend. Heel veel ruzies gehad.

In mei 2007 zou hij voor twee weken op vakantie gaan en was ik druk bezig met het regelen van een nieuw huis. Mooie kans om mijn gedachten ergens anders op te zetten en dit helemaal af te sluiten. Had besloten dat ik geen contact meer met hem zou opnemen en dat ik hem nooit meer zou zien. Een tijdje nadat hij terug was van vakantie had ik een nieuwe vriend. Ik zat lekker in mijn vel en was happy met mijn nieuwe lover. Hij kon hier niet erg goed tegen, want in een serieus gesprek vertelde hij me dat hij me had gemist, dat ie jaloers is als ie mij met andere mannen ziet/verhalen hoort, dat hij niet meer intiem kon zijn met andere vrouwen en dat ie het hele relatie verhaal toch wel wou proberen. Ik was in shock. Dit was wel wat ik eigenlijk al zeven jaar wou horen, dus besloot dat het, ondanks alles wat er was gebeurt, de moeite waard was. Ik dacht dat hij mijn soulmate was en dat we iets bijzonders hadden samen.

Dit maakte het hele abortus-verhaal gecompliceerder. Het riep allerlei vragen op.... Had ik het kindje dan misschien toch kunnen houden? Bovendien was ik 27-7-2007 uitgerekend. Precies de dag dat mijn collega met zwangerschapsverlof zou gaan en er dus lekker veel over baby's gepraat zou worden. Ik had en heb het er echt nog steeds heel moeilijk mee. Zeker ook omdat ik met de papa nog steeds niet goed over dit onderwerp kon praten. Het is iets waar we niks meer aan kunnen veranderen, we kunnen het niet oplossen, dus heeft het geen zin om erover na te denken. Onder andere hierdoor kregen we weer steeds vaker ruzie. Het enige wat eigenlijk altijd goed zat, was de sex. Die was geweldig. Ik denk dat dit misschien wel de reden was dat we nooit afstand van elkaar hebben kunnen nemen. We weten in ieder geval allebei alweer een tijd dat het gewoon echt niet gaat werken.

Helaas kwam ik er 27 augustus 2007 achter dat ik weer zwanger was. Hoe kon dit nou verdomme weer gebeuren? Ik was er kapot van. Ik belde de papa en die vertelde me dat het mijn keuze was. Dat hij me zou steunen als ik ervoor zou kiezen om het weg te laten halen en dat hij zijn verantwoordelijkheid voor het kind zou nemen als ik zou besluiten het te houden. Hij wou dit alleen niet samen met mij doen. Ik zat er ook niet meer op te wachten om samen met hem papa en mama te zijn. Ik wist ook dat ik niet weer een abortus wou. De vorige keer begon ik eindelijk een beetje te verwerken. Dit kindje wou ik houden en diezelfde avond zouden we praten. Ik wou van hem weten wat hij dan precies bedoelde met verantwoordelijkheid nemen. Zou hij me financieel steunen? Zou hij het kind erkennen? Hoeveel dagen per week of maand zou het kindje bij hem kunnen zijn? Dit waren dingen waar ik gewoon duidelijkheid in wou hebben om een goede keuze te kunnen maken.

Die avond bleek al snel dat het allemaal valse beloftes waren. Hij had dit alleen gezegd omdat hij nooit had verwacht dat ik het kindje echt zou willen houden. Ik boos natuurlijk. Hij vertelde me dat hij het kindje waarschijnlijk zou gaan haten en dat hij er wederom niks mee te maken wou hebben. Ik voelde mezelf hierdoor tegen de muur gezet. Ik vind dat hij me weer geen keuze had gelaten. Hij wist dat ik het alleen niet kon redden. Ik heb een fulltime baan, een bijbaan en een HBO studie. Ook financieel zou het in mijn eentje niet haalbaar zijn. Zelf bleef en blijft hij nog steeds volhouden dat het mijn keuze is en dat er miljoenen vrouwen zijn die het gewoon wel in hun eentje doen. Ik moest dus weer naar de kliniek. Wel zou hij weer meegaan om me te steunen. Waarom ik hier in godsnaam mee ingestemd heb? Ik was doodsbang en wou het echt niet alleen doen. Ook zat ik er niet op te wachten om dit verhaal tegen andere mensen te gaan vertellen. Ze zien me aankomen… weer een abortus.

De volgende dag had ik een afspraak in de kliniek. Er werd een echo gemaakt op mijn buik. Hier was niets op te zien. Dan maar een vaginale echo. Twee vrouwen die met een lange staaf een kwartier lang in mij staan te ‘roeren’ en op een schermpje staan te staren. Niks te zien. Toch maar even een urinetest. Ja, wel zwanger. Er waren twee mogelijkheden. Of de zwangerschap was nog te pril om vast te stellen, of er was sprake van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Met die informatie werd ik naar huis gestuurd en verzocht om over een week nog maar eens terug te komen. Ik ben iemand die veel piekert, veel te veel. Op internet begon ik informatie op te zoeken over buitenbaarmoederlijke zwangerschappen en werd steeds banger. Omdat mijn lijf vol hormonen zat en ik zwaar gestresst was, maakte ik met de papa alleen maar ruzie. Toen ik een week later terug kwam kon de zwangerschap inderdaad worden vastgesteld met een echo. Ik was vijf weken zwanger en ik kon een abortuspil nemen. Omdat ik het gevoel had dat ik geen andere keus had deed ik dit. Deze methode leek me psychisch in ieder geval gemakkelijker dan een zuigcurettage.

Een dag later moest ik thuis tabletten vaginaal toedienen. Deze veroorzaken kramp. Als het goed is zou ik afgelopen donderdag (70% kans) of vrijdag (30% kans) een miskraam krijgen. Ik ben nu (zaterdag) een paar druppeltjes bloed verloren, maar nog steeds geen miskraam gehad. Ik heb wel veel kramp. De kliniek zegt dat ik gewoon moet afwachten, dat het vast wel snel komt. Anders moet ik dinsdag weer terugkomen.

Omdat ik verschrikkelijk bang ben schrijf ik het hier even van me af. Ik zou het ook fijn vinden om met lotgenoten in contact te komen. Kijken hoe anderen hier mee omgaan en mij misschien tips kunnen geven voor het verwerken.

Verder wil ik iedereen die hier haar verhaal heeft geschreven ook heel veel sterkte wensen.

Liefs,
San.


EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: San op 08 september 2007 om 16:52:43



  Mb  12. Geplaatst op 14 september 2007 om 22:37 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik weet hoe je je voeld marcella!

  Mb  13. Geplaatst op 14 september 2007 om 22:45 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo, ik ben M en ik ben nu 22 jaar. Ik heb toen ik 17 jaar was abortus laten doen. Ik heb deze beslissing toendertijd te snel genomen. Ik was voor mijn gevoel nog te veel 'kind' en ik schaamde me voor mij onzorgvuldigheid. Ik was 8 weken zwanger van mijn 'schatje' ik wist niet wat het werd maar zo noemde ik het. Ik heb het toen heel erg moeilijk gevonden en me ook heel erg eenzaam gevoeld. Niemand anders wist het dan mijn zusje en mijn vriendin. Ik heb het ook laten doen ik het bijzijn van mijn vriendin. Als ik het verhaal van iedereen lees dan geeft het ook mijn gevoel aan... Ik voel mij nu heel schuldig, dit omdat ik nu ouder ben en zelfstandig in het leven sta. Maar als ik dan weer terug denk en ik mijn baby'tje zag op de monitor, voel ik mij heel erg verdrietig. Ik zou het niemand aanraden omdat ik zelf nu 5 jaar later er nog steeds heel erg moeilijk mee heb, vooral als het een onderwerp is in een gesprek en de meeste het hebben over 'moord' dan voel ik mij ook zo. Ik heb gewoon een mensenleventje verwoest omdat ik zelf egoistisch ben geweest!!! Ook als dacht ik dat ik er niet voor kon zorgen,, er is toch altijd wel een uitweg (ik spreek nu namens mijzelf)....
Ik voel me echt een monster!

Liefs M

  Saskia  14. Geplaatst op 10 oktober 2007 om 11:55 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Aan allemaal:

Ikzelf en ik lees ook anderen, maken mee dat hun vriend "dreigt" met het niet erkennen en financieel ondersteunen van hun ongeboren kind, in
de hoop dat het weggehaald wordt.

Bedenk dat je altijd een DNA-test kunt laten doen, waarmee bewezen kan worden dat hij wel degelijk de vader is van jd kind en wat recht geeft op een alimentatie en hij moeilijk onder erkenning uit komt.
Als hij weigert zegt dat al genoeg!

  Marieke  15. Geplaatst op 14 november 2007 om 13:26 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo,

Ik ben Marieke, ben 21 jaar en een half jaar geleden heb ik noodgedwongen een abortus moeten ondergaan. Halverwege Maart 2007 kwam ik erachter dat ik zwanger was ondanks het gebruik van de pil, als vrouw voel je zoiets. Maandags had ik een test gedaan maar was niks aan de hand zei de test, vrijdags nog maar eens gedaan omdat ik het niet vertrouwde en ja deze zei dat ik zwanger was precies om 12.04 uur las ik de test af weet het nog precies. Ik ben gelijk naar me tante gegaan wat een hele goeie vriendin is, ze begreep mij volkomen en vond dat we ervoor moesten gaan. Me vriend waar ik al bijna 3 jr mee samen was wist nog niks. Ik heb het hem sávonds verteld het eerst wat hij zei was verdomme hoe kan dat nou? ik wist dat ik deze reactie zou krijgen omdat we het er weleens over hadden gehad. Maar toch hoop je stiekem als het echt zover is dat de reactie anders is. Het vervelende was ook dat mijn zus op dat moment 6 maanden zwanger was en overal heel blij mee was en ik dat niet kon.

We hebben het aan wat vrienden verteld omdat we ook hun mening wilden horen. Mijn vriend en ik woonden in een klein oud huisje waar geen plek was voor een kindje. Financieel redde we het net omdat ik weinig werk had op dat moment. Na een paar weken zag ik het niet meer zitten met me vriend en zijn uit elkaar gegaan. Ik bleef daar wonen en ben druk op zoek gegaan naar beter werk moest nu de rekeningen alleen betalen. 13 April zijn we uit elkaar gegaan. Ik was hem zat, wilde alleen nog maar alleen zijn en rust om me heen. Toen bedacht ik ook dat als ik dit kindje zou houden het heel moeilijk zou zijn financieel en ik zou contact met me ex moeten houden de rest van me leven. Zo had ik het nooit gewild. Een kindje moet je alles kunnen geven. En dat kon ik niet op dat moment. Dus ik heb een afspraak gemaakt met de kliniek en kon 26 april terecht. Me ex wilde me bijstaan en is meegegaan samen met mijn moeder.
Toen ik met me ex buiten een sigaretje stond te roken (ben een maand gestopt geweest omdat ik dacht dat ik het wilde houden maar nu ging het toch voorbij)vertelde ik hem dat ik het liefste wilde weglopen en het niet wilde doen maar dat het gewoon moest. Hij zei me als je dat wilt dan gaan we nu weg en gaan we er samen voor, maar op dat moment hield ik niet meer van hem. Had hem alleen meegevraagd omdat hij erbij was toen het kindje gemaakt was dus ook hierbij moest zijn.

De vrouw die de echo maakte om te kijken was echt een rotmens zonder gevoel volgens mij, ik mocht niet meer kijken en ze zei dat ik 9 a 10 weken was maar dat klopte niet zag later in me dossier staan 11 weken.
Ik werd met nog een vrouwtje geroepen en zij was heel lief net als de zusters. Ik wilde onder gehele narcose, was veel te bang dat ik wat zou horen of mee zou krijgen.
De operatiekamer of hoe je het ook wilt noemen was heel grauw en kreeg gelijk de narcose gelukkig nadat ik met mijn benen in de beugels moest gaan liggen. De man zei tel maar tot 20 maar ben tot 5 gekomen geloof ik. En werd wakker op het moment dat ze me op de kamer op bed legden weer.

Ik heb overgegeven op de uitslaapkamer en 2 uur later wilde ik opstaan om me aan te kleden en voelde het bloed lang me benen lopen dus riep de zuster. Ik schrok heel erg omdat ik de zuster hoorde zeggen dat als je bloedde je niet naar huis mocht en dat wilde ik zo graag gewoon weg van daar.
Moest van de zuster naar het toilet gaan en daar was ik in 1 keer leeg zeg maar. Heb me aangekleed daarna en ben naar huis gegaan met mijn moeder en ex. Heb weinig buikpijn gehad of iets dergelijks gelukkig.

Van de ingreep merk je lichamelijk niets maar geestelijk des te meer!

Inmiddels woon ik weer samen met me (ex)vriend in een supermooi huis en zou afgelopen 9 november uitgeteld geweest zijn dat zijn hele moeilijke dagen geweest. En dat zullen het altijd blijven.
Door alle emoties en bemoeienissen van meerdere mensen waren mijn gevoelens voor me vriend totaal weg. Zijn wel weer terug nu en zou hem nooit meer kwijt willen, hij ziet wat de abortus met me gedaan heeft en zou het het liefst terug willen draaien net als ik.
Het ene moment weet ik dat ik het goed heb gedaan omdat ik dit nooit had kunnen weten maar soms heb ik heel veel spijt. Een man zal dit niet kunnen begrijpen alleen wijk vrouwen tijdens je zwangerschap voel je je voor t eerst in je leven niet alleen.

Het allerliefste zou ik weer zwanger zijn! Heb er gelukkig nooit moeite mee als ik t dochtertje van me zus zie want ons kindje was nog niet zover.

Lieve mensen die op het moment een abortus overwegen en twijfelen sterkte want het zal een hele moeilijke tijd worden en zal je altijd bijblijven de rest van je leven. Vraag me nog elke dag af..zou het een meisje of jongetje zijn geweest? op wie zou het geleken hebben? Zal hier nooit antw op krijgen helaas en dat doet heel veel pijn. Denk goed na en je vraagt je af wanneer weet je het zeker.. dat kan ik je niet vertellen..

Liefs Marieke








  Linda  16. Geplaatst op 16 november 2007 om 14:59 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Lieve mensen,

Ik ben een meisje van 20 jaar.
Ik heb afgelopen juni een abortus laten plegen.
Ik heb een hele lieve vriend die me goed gesteund heeft!!
En die me gelukkig niet heeft laten vallen!
Ik was 15 weken zwanger toen ik die abortus liet plegen...
Mijn vriend en ik hebben er goed overnagedacht en hadden allebei zoiets van dat het zo goed zou zijn...

Omdat we nog veelste jong zijn, en allebei nog op school zitten zouden we het kindje dus ook niks kunnen bieden...
Ik vraag me nou af ofdat ik het allemaal wel goed aangepakt heb?!
Ik voel me hartstikke vaak klote ( sorry dat ik het zo zeg maar zo voelt het wel! )
In een keer word ik dan kwaad op me vriend en reageer ik alles op hem af terwijl ik dat helemaal niet zo bedoel maar toch gebeurd het...

Ik heb ook niks tegen mijn ouders verteld en eerlijk gezegd weet ik ook niet of dat wel zo verstandig is omdat te doen...
Ik ben ontzettend bang voor hun reactie!

Heeft iemand tips?

Veel liefs Linda

  Angel  17. Geplaatst op 27 januari 2008 om 10:40 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik ben 22 jaar en ik heb al twee keer een abortus gehad. De eerste keer was ik 17 ( ik zou 2 weken daarna 18 worden) en de tweede was afgelopen zomer. De eerste keer was ik 3.5 maand zwanger voordat ik er achter kwam, maar je zag niks aan mij ik had geen buikje, ik was niet aangekomen, mijn borsten waren wel iets groter maar dat vond ik alleen maar mooi(daar denk je niet echt bij na als je 17 bent en aan de pil). Tot dat ik in eens niet meer ongesteld werd. Mijn vriend heeft een zwangerschapstest gehaald voor mij en deze gaf geen duidelijk antwoord. Ik ben naar de dokter geweest en heb daar ook nog een test gedaan en die was ook niet duidelijk, dus werd mijn urine onderzocht in het ziekenhuis en daaruit bleek dat ik zwanger was. Het eerste wat ik dacht was \"abortus\" ik was 17 ik zou na de zomer gaan studeren, je kan niet een kind opvoeden en studeren. Toen ben ik samen met mijn vriend naar mijn ouders gegaan en hebben we het verteld. Natuurlijk waren ze in het begin in paniek, maar ik was al bij de dokter geweest en ik had al een afspraak gemaakt in de abortus kliniek. Mijn vader en mijn vriend zijn mee gegaan op de dag van de abortus. Ik heb mij al die tijd heel groot gehouden ik stond vierkant achter mijn beslissing en ik wist het zeker dat dit het juiste was. Ik had er al snel last van ik durfde bijna geen sex meer te hebben omdat ik bang was dat het weer zou gebeuren, die angst werd na verloop van tijd minder, maar is er nog steeds. Ongeveer een jaar naar de abortus kreeg ik schuldgevoelens en het ergste wanneer de maand februari er aan komt dan zou mijn kindje geboren zijn en een jaar worden, de tijd gaat zo snel deze februari zou ze(hij) 4 jaar worden.
Afgelopen zomer op precies de zelfde dag als 4 jaar geleden heb ik weer een abortus gehad. Ik had al een tijd een vermoede voelde me gewoon anders en begon ook wat dikker te worden. Ik was zo bang dat ik weer zwanger was dat ik niks meer durfde te doen, ik durfde ook geen zwangerschapstest te halen ik was bang voor de uitslag. Toen ging ik op vakantie en achteraf op alle vakantie foto\'s zie je gewoon dat ik zwanger ben ik heb gewoon echt een buik, maar er heeft nog niemand wat van gezegd. Toen ik terug kwam wist ik dat er iets moest gebeuren ik heb het er overgehad met mijn vriend en ik was al een maand niet ongesteld geworden. Ik ben gewoon naar het ziekenhuis gegaan en heb me laten onderzoeken en het bleek dat ik weer 3 maanden zwanger was. Dit keer hebben mijn vriend en ik besloten het aan niemand te vertellen. We dachten hier gaan we problemen mee krijgen als dit uitkomt. Abortus ligt namelijk niet voor iedereen even gemakkelijk en mijn ouders bijvoorbeeld stonden de eerste keer wel achter ons beslissing want zij zagen ook wel in dat wij er niet aan toe waren om een kind op te voeden. Mijn moeder adviseerde mij wel om het niet aan andere familie leden te vertellen vooral de opa\'s en oma\'s niet, die zijn namelijk van een andere generatie.
Dus bij mijn tweede abortus heb ik een dag vrijgenomen van mijn werk ben daar naar toe gegaan was smorgens vroeg al aan de beurt en kon smiddags al naar huis heb goed uitgerust en was de volgende dag weer op mijn werk. Ik heb nu twee keer achter mijn besluit gestaan ik wist het zeker dat ik het wou ik heb er zeker geen spijt van maar anders had ik nu een kind van bijna 4 gehad en in februari was mijn tweede geboren en die gedachte vind ik het moeilijkst om mee te leven. In februari hadden we met zijn vieren een echt gezinnetje kunnen zijn...

Ik ben nu ziek, ik heb de griep maar ik denk dat ik weer zwanger ben .... Mijn vriend en ik hebben afgesproken dat we geen abortus meer doen dat kunnen we niet aan. Dus moet ik er toch maar aan toegeven dat ik op jonge leeftijd moeder ga worden. Het is onbegrijpelijk ik heb namelijk na de tweede abortus een spiraaltje genomen ik zou niet meer zwanger kunnen raken maar niks is zeker in het leven. Ik durf nog steeds geen zwangerschaptest te kopen, ik ben bang voor de uitslag.

  Cindy  18. Geplaatst op 14 februari 2008 om 21:45 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo iedereen,,
ik ben een meisje van 16 en 2 jaar geleden was ik zwanger, ik had samen met mijn vriend een test gedaan omdat ik overtijd was en toen we het resultaat zagen waren we samen beginnen wene, mijn mama kwam vragen wat er was en we hebben het haar verteld. de volgende dag is mijn vriend ook naar zijn moeder gegaan en heeft het haar verteld, zij deed direct alsof het haar kindje was en zei onmiddelijk dat het weg moest en had zelfs al beslist waar we dat moesten laten doen en wanneer en al, het moest zo rap mogelijk! ze zei me zelfs dat ik maar moest liegen tegen mijn moeder en zeggen dat de test verkeerd was en dat ik helemaal nooit zwanger geweest ben, ik snap het nogaltijd niet maar ik heb me toen gewoon laten doen, ik deed alles wat ze zei als of ik een robot was, het was heel moeilijk voor mij want ik wou het kindje helemaal niet weg ookal was ik nog zo jong, ik had op mijn 12 jaar ook al eens een kindje verloren bij een misval en wist dus hoe moeilijk en zwaar het wel was om je eigen kindje te verliezen, en toch ondanks alles liet ik me gewoon doen ik durfde zelfs tegen de dokter in hasselt -waar het allemaal moest gebeuren- niet zeggen dat ik het eigelek niet wou, zelfs niet toen we helemaal alleen waren, ik was wakker terwijl het gebeurde en heb dus alles gehoord het was met die zuigcurretage of zoiets dat is egt versgrikkelijk, je hoort gewoon hoe ze je baarmoeder leegzuigen
daarna gaven ze mij dat boekje mee waarin getuigenissen stonden van mensen waarbij het 40 jaar geleden was en nog niet vergeten, toen op dat moment drong het tot mij door,, WAT heb ik gedaan? ik zat bij dat mens in de auto, dat mens dat mij mijn kind had afgepakt, en ik kon alleen maar huilen, dat is wat ik nu nog steeds doe, huilen, ik kan het niet vergeten het was op 15 februari 2006 morgen 2 jaar geleden dus, je kan wel al bedenken, hoe romantisch mijn valentijn is. ik wil dit berigt alleen maar schrijven voor meisjes die zich in dezelfde situatie bevinde, laat jullie niet doen meisjes, niemand is baas over jouw kind, over jouw lichaam, behalve jij, jij beslist! en alleen jij, ik hoop dat ik hier iemand mee kan helpen dan is het misschien allemaal nog voor iets goed geweest
veel sterkte aan iedereen
en als je dit leest vind ik het altijd leuk dat je eens reageert zo heb ik toch een beetje het gevoel dat ik niet tegen de muren heb gepraat, of tegen mijn computerscherm
x.x.x
cindy

  Mrl  19. Geplaatst op 14 februari 2008 om 22:42 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo allemaal,

Ik ben een paar maanden lang heel onregelmatig ongesteld geweest, de ene keer werd ik het niet en de andere keer wel 2 tot 3 weken achter elkaar. Ik heb toen 2 maanden de pil niet geslikt zodat misschien mn menstruatie weer regelmatig zou worden. Doordat ik de pil niet slikte ging ik nadenken over een zwangerschap, maar ook ik dacht (heel stom natuurlijk!) dat overkomt ons niet. Tot we een test deden. Ik bleek zwanger te zijn. 18 jaar en zwanger. Mijn vriend zat op zn slaapkamer, ik op de douche met de test. Ik heb het m meteen verteld en mijn reactie was toen dat ik heel hard in de lach schoot. ik denk van de schrik ofzo. Mn vriend en ik hebben toen heel veel gepraat. Ik heb ontzettend vaak met vriedinnen discussies gehad over abortus, en altijd gezegt dat als mij dat zou overkomen ik mn kindje nooit weg zou laten halen! Ik zat toen in een best moeilijke periode, veel meegemaakt thuis en met mn ex vriend. Met mn vriend had en heb ik een hele goede relatie en kon er met hem over praten. Er zijn mensen geweest die meteen zeiden: je moet het weg laten halen, jullie relatie gaat kappot, je raakt m kwijt enz. en daar heb ik het heel moeilijk mee gehad, dat anderen toen voor mij een beslissing hadden genomen. Na lang denken en veel echo's in het ziekenhuis hebben we samen besloten om het kindje weg te laten halen. We waren op zoek naar een huis, dat kon nog 1 maand duren maar ook 2 jaar. we hadden totaal geen zekerheid. We zaten niet in een situatie waarin we een kind konden opvoeden. Ik ben samen met mn vriend naar de kliniek gegaan, en dat is een hele moeilijke dag geweest die ik ook nooit meer zal vergeten! Je hoort alles wat er gebeurd, de arts vroeg mij na de abortus of ik 'het' nog wilde zien. Dat heb ik gedaan, en dat heeft mij heel goed geholpen. misschien stom maar je hebt dan toch het idee dat er een heel klein mensje ligt, maar daar leek het helemaal niet op. Tuurlijk weet ik dat het wel een klein mensje was, maar dat was niet te zien. Samen met mn vriend ben ik die nacht in een hotel gebleven. Van de abortus zelf heb ik de eerste nacht en de dag erna heel veel last gehad. maar ik had wel zoiets van: nu is het goed. dit was het beste. tot een paar weken erna, het ene moment ging het heel goed, en het andere moment voelde ik me echt depresief. Dat kwam door de hormonen van de zwangerschap in mn bloed. nu, 7 maanden na de abortus heb ik er vrede mee, ik weet dat ik de goede beslissing toen gemaakt heb. Ik woon inmiddels samen met mn vriend, zou in maart uitgerekend zijn. Als ik toen had geweten dat ik nu zou samenwonen had ik er nog eens heel goed over nagedacht. maar het is zoals het gegaan is. Er blijven altijd moeilijke momenten, als er iemand zwanger is die dicht bij je staat, als je een klein kindje ziet enz. Ik heb mn laatste echo nog, toen was het kindje 8 weken en die zal altijd bij me blijven. Ik kijk er nog vaak op.
Het was een hele moeilijke beslissing, ik zou het nooit weer doen maar weet wel dat ik toen de juiste keuze heb gemaakt. Het is en blijft mijn kindje ondanks dat ik het heb laten weghalen.

iedereen die in deze situatie zit: Het moet echt je eigen beslissing zijn en je moet er voor de volle 100 % (voor zover dat kan) achter staan.
Ga je zelf achteraf ook geen verwijten maken, of jezelf schuldig voelen!

Heel veel sterkte, voor de mensen in deze situatie

Liefs, M

Liefs, M

  Melissa  20. Geplaatst op 15 februari 2008 om 11:35 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

lieve mensen,

Ik hou mijn profielwerkstuk over abortus omdat er veel taboe over is (teveel). Mijn vraag is daarom of er vrouwen zijn waar ik wat vragen aan kan stellen. Dit kan natuurlijk anoniem!

alvast heel erg bedankt

groetjes melissa


EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Melissa op 15 februari 2008 om 11:36:29



Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X