Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Ongewenst zwanger > 32 en ongewenst?
  Robine  1. Geplaatst op 19 december 2009 om 17:08 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

dag!
gek, zo'n forum, maar ik ben momenteel redelijk radeloos en ben toch benieuwd naar reacties. Ik ben 32 en ongewenst zwanger. Weet nu pas wel dat ik kinderen wil - heb ik eigenlijk nooit echt over nagedacht.
De beslissing tot een abortus vind ik heel erg moeilijk - niet alleen vanwege mijn leeftijd, maar ook vanwege het feit dat ik genoeg liefde voor een kindje heb en het ook prima zou kunnen doen (huis, financien enzo). Alleen wil de vader het echt niet - en ik gun een kind ook zijn vader.. Hij is lief voor me, overigens niet mijn partner (hij woont samen) en maakt zich ook zorgen, maar ziet geen rol voor zichzelf als het kindje er is....
Adviezen?? vast dank voor het lezen!

  Anko  2. Geplaatst op 19 december 2009 om 18:27 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

QUOTE:
Op 19 december 2009 om 17:08 schreef Robine het volgende:
dag!
gek, zo'n forum, maar ik ben momenteel redelijk radeloos en ben toch benieuwd naar reacties. Ik ben 32 en ongewenst zwanger. Weet nu pas wel dat ik kinderen wil - heb ik eigenlijk nooit echt over nagedacht.
De beslissing tot een abortus vind ik heel erg moeilijk - niet alleen vanwege mijn leeftijd, maar ook vanwege het feit dat ik genoeg liefde voor een kindje heb en het ook prima zou kunnen doen (huis, financien enzo). Alleen wil de vader het echt niet - en ik gun een kind ook zijn vader.. Hij is lief voor me, overigens niet mijn partner (hij woont samen) en maakt zich ook zorgen, maar ziet geen rol voor zichzelf als het kindje er is....
Adviezen?? vast dank voor het lezen!



Een abortus is geen oplossing (mijn mening). Maar het is wel een lastige situatie. Je partner heeft twee partners. Hoe wil hij daar mee omgaan? En wat vind je daar dan van?

  Lynn  3. Geplaatst op 17 februari 2010 om 15:50 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste Allemaal,

Dit is mijn verhaal.
Ik ben 32 jaar oud, partner vam 47 jaar oud, heb nooit een verlangen gehad naar kinderen.
Heb ook gekozen voor een partner die geen kinderen wilde hebben.
Ben zelf al een aantal keer bij de dokter geweest om me te laten helpen, maar omdat ik daar nog te jong voor ben wordt dat nog niet gedaan.
Ik had een jaar een spiraal wat niet optimaal werkte, het advies van de dokter was het spiraal eruit te laten halen en mijn lichaam even rust te gunnen.
Ik hield bij in mijn agenda wanneer ik ongesteld moest worden en wanneer mijn vruchtbare periode was, zodat ik veilig gemeenschap kon hebben met mijn partner.
Op nieuwjaarsnacht dacht ik, ik zit in mijn periode maar zal echt niet 123 zwanger zijn.
Een aantal weken erna werd ik niet ongesteld en wist ik eigenlijk direct hoe laat het was.
Heb samen met een vriendin 2 van die testen gedaan en daaruit bleek idd dat ik zwanger was.
Mijn eerste reactie was direct, dat laat ik weg halen hoor en wat moet ik ermee.
Ik ben naar huis gegaan en mijn vriend zei direct dat is niet zo best en wanneer ben je van plan het weg te laten halen.
Ik ga aan snel een afspraak te maken met de kliniek Casa, mijn vriend vroeg me iedere dag of ik nou al had gebeld waarop ik antwoorden dat hij me de tijd moest geven om alles even te verwerken.
Uiteindelijk na een week afspraak gemaakt met de kliniek, mijn vriend was blij met de afspraak maar ik ging door een hel.
Mijn vriend begreep mijn totaal niet en werd zelf heel erg boos op me om het feit waarom ik twijfelde want ik wilde nooit kinderen.
Ik gaf aan dat hij zich moest inlezen zodat hij kon weten wat het met het vrouwelijk lichaam doet. Hij vond dat onzin, want ik kon hooguit 6 weken zwanger en vond het echt belachelijk dat ik twijfelde.
Op maandag was het dan zover we gingen naar de kliniek, we waren een half uur te vroeg, mijn vriend stapte uit de auto zo van we zijn mooi op tijd ga je mee. Ik bleef zitten in de auto tot het precies de tijd was dat ik aan afspraak had.
Bij de kliniek, kreeg ik eerst een gesprek met een hele lieve zuster, ik gaf aan dat ik twijfelde en niet 100% achter mijn beslissing stond maar dat mijn vriend het kindje echt echt niet wilde.
Er werd een echo gemaakt, ik moest me gaan omkleden, maar raakte zo in paniek dat ik mijn spullen heb gepakt en weg ben gelopen uit de kliniek.
Mijn vriend was woedend een reed als een .... naar huis en ik vroeg hem of hij wel goed bij zijn hoofd was terwijl het zelf bij de politie zit lekker voorbeeld geef je dan.
Sinds die dag kunnen we niet meer met elkaar door 1 deur, hij laat me volledig links liggen en heeft aangegeven dat wanneer ik besluit het kindje te houden hij er afstand van doet en daar het gat van de deur is.
Hij bekijkt me niet meer, raakt me niet aan, is er niet voor me.
Ik heb super veel vrienden en vriendinnen om me heen die me steunen, maar dit is iets wat ik samen met hem wil bespreken en dat we samen tot een oplossing kunnen komen.
Hij wilt niet meer praten, voor hem moet het kindje weg en valt er over iets anders niet te praten.
Ik ben erg in hem teleur gesteld en voel me alleen. Heb wel besloten om hem te verlaten want ik heb een hele andere kant van hem gezien en met zo'n persoon wil ik niet oud worden.
Voor dit alles hadden we een super goede relatie en zaten we met alles om 1 lijn en kon het allemaal niet op.
We hebben beide een goede baan, mooi huis, paard, hond enz enz.
Heb ik me dan zo vergist in een persoon.
Ik weet niet meer wat ik moet doen, dat ik bij hem weg wilt staat vast, maar wil ik alleen een kind op de wereld zetten en laten zeggen van je vader wilde je niet.
Ik zal 4 dagen moeten blijven werken om mezelf en het kindje financieel een onbezorgd leven te kunnen geven. Maar wil ik dat mijn kindje 4 dagen in de week op het kinderdagverblijf zit en ik er een groot gedeelte van zijn of haar leven niet ben.
Ik weet het gewoon echt niet meer, wie kan mijn advies geven ook al weet ik dat het totaal mijn eigen beslissing is en dat ik mijn gevoel moet volgen.
Ik ben nu 9 weken zwanger.

Lfs

  Zonnetje  4. Geplaatst op 09 mei 2010 om 03:53 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi iedereen,

Ik ben een stundente van 23. Ik ben bang dat ik zwanger ben maar heb nog geen test gedaan, simpelweg omdat t weekend is. Dat is dan ook t eerste wat ik maandag ga doen.
Ik heb net een relatie uit van 5 jaar samen, en heb eigenlijk vrij snel iemand anders leren kennen. Met deze laatste persoon heb ik ook sex gehad. Als ik zwanger ben is t van hem. Maar achteraf blijkt deze persoon niet de ware.
Ik heb in het verleden wel eens vaker gedacht dat ik zwanger was, terwijl achter bleek van niet. Ik heb altijd al een kinderwens gehad, maar als ik nu zwanger zou zijn laat ik het meteen weghalen. Al is t maar omdat ik t kind niet zou kunnen geven wat t nodig heeft. Maar ook voor nog een heleboel andere redenen. Hieronder valt ook dat mijn ex elkaar weer leuk beginnen te vinden, en hij heeft nooit van mijn kortstondige 'relatie' met persoon 2 geweten.

Ik wil nu nog geen kind, maar worstel wel met de gedachte dat als ik zwanger zou zijn en ik laat t weghalen ( cru gezegd, sorry), dat ik misschien later niet meer zwanger kan worden. En kan ik t emotioneel wel aan, dat vindt ik nog t engste, dat ik t misschien niet kan verwerken.

Raar verhaal, weet ik, maar zit Wel even met dehanden in t haar. Hopelijk blijkt uit de test maandag dat t loos alarm is. Ik zou me echt even geen raad weten.

Bedankt dat je op dit soort forums je ei kwijt kan

  Leen  5. Geplaatst op 28 mei 2010 om 14:55 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

QUOTE:
Op 09 mei 2010 om 03:53 schreef Zonnetje het volgende:
Hoi iedereen,

Ik ben een stundente van 23. Ik ben bang dat ik zwanger ben maar heb nog geen test gedaan, simpelweg omdat t weekend is. Dat is dan ook t eerste wat ik maandag ga doen.
Ik heb net een relatie uit van 5 jaar samen, en heb eigenlijk vrij snel iemand anders leren kennen. Met deze laatste persoon heb ik ook sex gehad. Als ik zwanger ben is t van hem. Maar achteraf blijkt deze persoon niet de ware.
Ik heb in het verleden wel eens vaker gedacht dat ik zwanger was, terwijl achter bleek van niet. Ik heb altijd al een kinderwens gehad, maar als ik nu zwanger zou zijn laat ik het meteen weghalen. Al is t maar omdat ik t kind niet zou kunnen geven wat t nodig heeft. Maar ook voor nog een heleboel andere redenen. Hieronder valt ook dat mijn ex elkaar weer leuk beginnen te vinden, en hij heeft nooit van mijn kortstondige 'relatie' met persoon 2 geweten.

Ik wil nu nog geen kind, maar worstel wel met de gedachte dat als ik zwanger zou zijn en ik laat t weghalen ( cru gezegd, sorry), dat ik misschien later niet meer zwanger kan worden. En kan ik t emotioneel wel aan, dat vindt ik nog t engste, dat ik t misschien niet kan verwerken.

Raar verhaal, weet ik, maar zit Wel even met dehanden in t haar. Hopelijk blijkt uit de test maandag dat t loos alarm is. Ik zou me echt even geen raad weten.

Bedankt dat je op dit soort forums je ei kwijt kan



hallo,
Ik heb hetzelfde gehad dat is nu anderhalf jaar geleden..
Ik was bij mijn vriend weggaan en had indd vrij vroeg met iemand anders sex gehad..
Na 6 testen positief was ik toch echt zwanger, Maar omdat het maar een 2 weken scheelde wist ik niet van wie het was.
Mijn toenmalige vriend wist dat ik zwanger was en wist ook dat ik niet wist van wie het was. Dus hebben we een vaderschaptest gedaan.
Daar bleek uit te komen dat Hij niet de vader was.
En aan gezien ik vanaf het begin heb gezegd dat k het dan weg liet halen heb ik dat dus gedaan.
Toen ik 13 weken zwanger was heb ik het weglaten halen.
Ik deed in de weken en maanden die daarna kwamen net alsof er niks aan de hand was..
Alleen kwam de klap later.
Ik heb me kindje in april weg laten halen en december ben ik bij me vriend weggaan.
Het voelt voor mij als of ik het kindje voor hem heb weg laten halen omdat ie me voor een keus stelde hij of het kind. hij wou geen kind van iemand anders opvoeden ( ook best begrijpelijk )
Dus koos voor hem..
Nu een dik jaar later heb ik daar af en toe wel spijt van.
Alleen weet dat ik hetkindje geen gelukkig leven kon geven.
Ik heb nu een nieuwe vriend en het verdriet word minder..
Ik weet dat ik de juiste keuze heb gemaakt en daar zl ik ook geen spijt van hebben.
Waar ik wel spijt van heb is dat ik mijn kindje voor iemand anders heb weg gehaald.
Het is volgens mij niet echt een advies maar ik snap hoe je je voelt.
Het enige wat ik wil zeggen is dat je naar je hart en je gevoel moet luisteren




Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X