Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Ongewenst zwanger > 18 en ongewenst zwanger, en nu?
  Anne  1. Geplaatst op 04 november 2008 om 19:22 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste allemaal, mijn excuses dat ik mijzelf er zomaar even tussen prop, maar ik moet echt even mijn ei kwijt. Een tijdje geleden ging ik verhuizen met mijn vriend, hij had een nieuwe woning en we hadden besloten samen te gaan wonen, we zaten evengoed al elke dag op elkaars lip. Met de verhuizing, was ik mijn stripje pillen kwijt en hebben we sex gehad met een condoom, want ja, je bent jong en je wilt wat.. En ja, hij was gescheurd. Ik heb de eerste drie pillen van een nieuwe strip niet ingenomen, en ben dus 3 dagen later begonnen. Ik had niet gedacht dat het veel uit kon maken, niet wetend dat de eerst week juist nog zo gevaarlijk is.

Affin, 2 weken later voel ik me raar. Niet misselijk of zo, krampjes. Heel veel krampjes. Ik kon toch niet al ongesteld worden? Voorderest heb ik het gevoel genegeerd, mijn borsten deden wel pijn maar daar heb ik vaker last van gehad zonder dat er iets achter zat. En toen bleef mijn ongesteldheid uit, test gedaan en ja.. positief. Volgens mijn berekeningen zou ik nu ongeveer vijf weken zwanger zijn. Dokter ben ik nog niet geweest.

En nu het dilemma, mijn vriend weet het, is niet boos. Het eerste wat hij deed was mijn een allemachtige knuffel geven en hij zei dat we er samen wel uit komen. Dan zou je denken, wat maakt 't uit? Je bent jong maar leeftijd hoeft niet uit te maken toch? Je hebt een lieve vriend, je ben met z'n 2en, moet lukken. Maar niet echt.

Mijn financiële situtie is slecht, of nouja, normaal voor iemand van 18. Ik ben net met een studie begonnen die nog 3 jaar duurt en verdien net genoeg om rond te komen in de maand. Mijn vriend heeft hetzelfde, met ons allebei schrale loontje redden we het samen net. Maar niet met nog iemand erbij, maar het vreet aan me.

Wie ben ik om, het leven van zo'n klein levend wezentje te nemen? Ook al is het nog niet een levend wezen op zich. Ik besloot om sex te hebben, dus het is mijn eigen schuld. En naast dat alles, ik wíl het niet weg laten halen, maar het lijkt op dit moment nog de enige oplossing. Ik weet nu al, dat ik onwijze spijt ga krijgen, nog meer spijt van dat ik sex heb gehad toen het eigenlijk niet kon. Ik wíl geen kindje, en ik wil het níet weg laten halen. Het is gewoon niet eerlijk om een kindje te krijgen die je haast niet op kan voeden omdat je geen geld hebt, mijn mening in ieder geval, maar toch, het is mijn kindje.. Is dat mijn egoísme?

Wie heeft er ook in deze situatie gezeten? Ik ben niet op zoek naar advies, want uiteindelijk is het mijn eigen keuze, maar zou graag met andere vrouwen erover willen praten..

Alvast hartelijk bedankt!

Anne





  Appeltje  2. Geplaatst op 15 november 2008 om 02:28 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

QUOTE:
[b]Hoi Anne,
Ik ben zelf ook 18 jaar en zat in hetzelfde schuitje als jou.
Heb een jaar een vriend en heb een keer onveilige sex gehad, was al een week over tijd die week werd twee weken.
Toen begon ik opeens iedere avond misselijk te worden, pijn aan me borsten, werd zwaarder terwijl ik niet meer at dan normaal, overgeven.
Ik had helemaal ook geen ervaring hiermee dus dacht dat ik misschien de griep wel zal krijgen.
Had wel een test gedaan maar was negatief.
Maar werd nog steeds niet ongesteld en nog steeds die zwangerschapskwaaltjes.
Toen ben ik toch maar de huisarts gaan bellen en kon gelukkig dezelfde middag terecht.
Daar heeft de dokter 2 keer een zwangerschapstest gedaan en zei GEFELICITEERT JE BENT ZWANGER!
Ik dacht oh nee dit kan toch niet waar zijn, ze vroeg direct aan me of het gewenst was, en ik legde uit dat dat niet het geval was, was nog jong me vriend ook, financieel gezien niet en kon het kindje nu nog geen goed leven bieden.
En zei zei al niets ergers dan een kindje dat slecht terecht komt en daar was ik het mee eens.
Ze heeft me meteen doorverwezen naar het mildred-rutgershuis in Arnhem.
Adres gegeven en het nummer dus had alles wat ik nodig had.
Toen moest ik het mijn vriend vertellen, ik natuurlijk in tranen want het is niet niets.
Ben ook blij voor jou dat je vriend zo goed reageert.
Heb smiddags meteen gebelt naar de kliniek en kon de week erop terecht.
Dat was dus vanmiddag.
De mensen waren erg aardig in deze kliniek en alles werd goed uitgelegt, ik moest even in de wachtkamer wachten en werd na een kwartiertje geroepen.
Er werd een echo bij mij gedaan, en ik was 4 weken zwanger erg kort dus nog gelukkig!
De dokter vroeg of ik en me vriend de echo wilden zien maar dat hebben we niet gedaan, denk dat ik daar meer verdriet van zal krijgen.
Ik kon nog kiezen voor een abortuspil maar heb toch voor de zuigbehandeling gekozen, omdat mij werd vertelt dat ik dan maandag nog een keer de pil moest nemen en dan een miskraam kreeg en erge krampen.
Daarna werd ik naar de rustkamer gebracht om een nachtjurkje aan te trekken en nog even met me vriend alleen te kunnen zijn, toen hebben we er ook nog over gepraat nog een laatste kusje op je buik tis toch wel erg wat er ging gebeuren.
Daarna kon ik de operatiekamer in.
Moest een beetje in een lig/zit houding gaan en me benen ergens hoog opleggen, me vriend mocht gelukkig naast me blijven.
Ze vroegen of ik een extra verdoving in me arm wou, en dat heb ik gedaan.
De verpleegster zei al dat het lijkt alsof je aangeschoten bent nou dat was dus ook het geval.
Heb van de prikjes niets verder gevoelt, het deed me ook verder niet echt pijn de behandeling, voelde natuurlijk wel dat ze bij mij binnen in bezig waren maar had het veel erger verwacht!
Voor ik het wist mocht ik alweer naar de rustkamer en heb een halfuurtje tot 3 kwartier gelegen en toen mocht ik naar huis.
De verpleegster voelde aan mijn buik en zei dat de baarmoeder goed weer bij een getrokken was, daarna moest ik naar de apotheek om antibiotica te halen.
Dat moest ik om 4 uur en 8 uur slikken en daarna niet meer.
Me vriend en ik hebben er nu nog niet echt meer over gepraat misschien komt dat morgen, ik zit er wel mee maar ben aan de ene kant ook blij dat het voorbij is.
Gelukkig was ik nog maar 4 weken zwanger, over 3 weekjes moet ik controle bij de huisarts doen.
Hoop dat alles in orde is!
Las dat je geen advies wil, dat wil en kan ik je ook niet geven het is jou beslissing nog altijd wilde alleen wel mijn verhaal met je delen.
Zie dat het een weekje geleden is dus misschien heb je nu al onderhandelingen genomen.. sterkte! groetjes















  Meisje18  3. Geplaatst op 26 november 2008 om 00:07 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi Anne,

ik heb hetzelfde meegemaakt. Ik slikte de pil, alleen soms werd ik midden in mijn strip ongesteld. Op een moment werd ik niet ongesteld en had ik erg veel last van buikpijn en een brandend gevoel met plassen. Ik ging naar de dokter en hy gaf my antibiotica mee, want volgens heb had ik een blaasontsteking. Dit deed hy allemaal zonder mijn urine te controleren.Ik besloot toch een test te doen. Hij was positief. Ik was 18 en zwanger. Ik was net met een nieuwe opleiding begonnen en ik wist niet wat ik moest doen. Ik belde mijn vriend en ik vroeg hem te komen. ik wist niet hoe hy zou reageren. dus ik was heel zenuwachtig. Gelukkig nam hij het goed op, want dat gebeurd niet bij iedereen. Hij zei tegen me, het groeit in jou lichaam en als je hem wilt houden sta ik achter je. Je hoeft niet bang zijn dat ik je in de steek laat. Als je het weghaald zal ik je ook steunen. Ik vond het een hele moeilijke keuze. Gelukkig kon ik er ook met mijn moeder over praten. Ik raakte in paniek en ik dacht, dalijk maak ik de verkeerde keuze. Ik besloot er toch voor om een abortus te doen. Mijn vriend woont wel bij mij in de buurt en we wonen allebei nog bij onze ouders. Het was nog niet mogelijk om samen te gaan wonen. ik was net 1 maand 18 toen ik zwanger raakte en was nog maar net ingeschreven. Ik wou eerst alles zelf op een rijtje hebben zoals mijn opleiding afmaken, samenwonen en dan pas kinderen krijgen. Ik was op dat moment 2 jaar met mijn vriend samen en ik vond mijn studie ook heel belangrijk. Want ik dacht, stel het gaat mis met ons. Dan zit ik thuis meteen kindje en heb ik geen opleiding. Over dit soort dingen heb ik de hele tijd nagedacht. Op 1 september van dit jaar heb ik een abortus gehad. Ik ben er samen met mijn vriend heen gegaan en hij is de hele behandeling bij mij gebleven. Tijdens de behandeling werd een echo gemaakt. Ik keek erna en mijn hoofd liep over. Ik begon op dat moment echt te twijfelen en ik keek mijn vriend aan en ik zag aan hem dat hij hetzelfde dacht. De arts vertelde me dat ik 4 weken zwanger was en er vroeg bij was. Toch heb ik doorgezet, omdat ik nog te jong ben om voor een kind te zorgen en ik zoon grote verantwoordelijkheid nog niet aankon. Ik denk nog vaak aan die tijd terug. Als ik jonge meisjes met een baby op straat zie lopen, dan voel ik een steek en voel ik me erg verdrietig. Ik heb echt spijt van mijn beslissing, maar ik wist dat het beter was voor mijn kindje...


Ik wens je heel veel sterkte
Groetjes Simone

EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Meisje18 op 26 november 2008 om 00:11:40



  Jennifer  4. Geplaatst op 13 december 2008 om 19:01 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

.......

EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Jennifer op 13 december 2008 om 19:03:02



  Stephanie  5. Geplaatst op 24 februari 2009 om 01:48 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo,

Toen ik jong was heb ik het erg moeilijk gehad vroeger, ik ben seksueel misbruikt door een familielid, en ik heb mij altijd voorgenomen dat als ik zelf een kindje zou krijgen, dit kindje zo vreselijk veilig zou zijn bij mij.
Toen ik 8 maanden had met het de jongen waar ikecht altijd bij wil blijven, omdat hij me helpt en steun in alles, mijn beste vriend is, werd ik zwanger. Ik was nogal knullig met de pil, ik kan er niet tegen dus heb de lichte die er is, ik nam ook anti depressiva en antibiotica, werkt ook niet helemaal goed met de pil.
Vaak heb ik een test gedaan omdat ik super onregelmatig ongesteld was, ik deed een test bij mijn vriend, bijna zeker dat het negatief was 'zoals altijd'. Daar naast had ik de vorige maan dookal een test gedan omdat mn menstruatie maar uitbleef, was negatief, en toen was ik na 2 weken toch ongesteld. Toen ik de test bij mijn vriendje deed, en dat weet ik nog heel goed, zat ik op de wc, plaste erover, spoelde de andere kant af en deed t dopje erop, hield m tussen mn tanden om mn broek vast te doen, liep naar de keuken om nog eens mijn handen te wassen (nogsteeds tussen mn tanden), droogde mn handen af, bekeek de test en verstijfde omdat er twee lijntjes stonden. Mn vriend stond naast me en ik zei 'hijs positief'. Wat?! Kijk dan. Ik gaf m de test en moest zelf even gaan zitten. Mn vriend deed heel droog en zei, komt wel goed, en ging patat halen. Ik zat op zijn bank en belde meteen mijn beste vriendinnetje, ik was echt even in een shock, totaal niet verwacht!! Toen mijn vriend terug kwam aten we de patat en keken de film af die we aan het kijken waren. (het was een plaspauze daarvoor) Toen de film af was gelopen moesten we wel praten. Al snel kwam eruit dat hij het totaal niet wilde hebben, omdat we zo jong waren, ik in therapie zat en depressief, hij zijn dromen heeft en we helemaal geen inkomen hebben. Alsnog knaagde het aan me, ik wilde het bij me houden. Toen al, dat heb ik nooit tegen hem gezegd, omdat ik wist dat het het beste zou zijn om het weg te laten halen, voor ons en het kindje.(je moet zo veel betalen, verzekering,school,het blijft geen babytje dat blij is met een speen, het word een mens.)Natuurlijk waren we de beste geweest voor t kindje, in slaap wiegen, opvoeden, liefde geven, alles. Maar je moet een kindje meer kunen geven dan dat, een leven, en dat konden wij niet. Dat was de conclusie.Ikzelf wilde alle oplossingen af gaan, adoptie, abortus, houden, alles, zodat ik de keuze ook echt gemaakt had. Maar dat maakte mijn vriend erg bang, alsof ik het wilde houden. Wilde ik ook, maar tegen beter weten in. Ik hield mijn mond toen maar. Naar de dokter, naar het ziekenhuis, een echo laten maken. Het zat er al twee maanden, we zagen een hartslag, ik moest huilen, ik wilde het echt niet. Daarnaast, ik had een negatieve test en werd ongesteld toen ik al een maand zwanger was!!! Negatieve rot test, die hartslag heeft me echt pijn gedaan.Ik heb geen goede band met mn ouders, dus we gingen aar zijn moeder om ons te helpen, ze was erg begripvol, maar erg voor de abortus. Net zoals mn beste vriendin, en mijn vriend. En ik weet dat mijn moeder het voor mijn zus van 27 al te vroeg vind zwanger te worden. Het leek wel niet welkom in deze wereld. Ik vertrouw mijn vriend meer dan wij dan ook, en ik wist dat hij het beste voor had voor iedereen. Ik hij, de hartslag in mijn buik. Dus we gingen door, hoeveel zeer het ook deed. Op 10 november gigen we smorgens naar het ziekenhuis voor dag opname, ik ging onder narcose, en toen ik wakker werd had ik een luier aan en was de hartslag weg. Ik voelde me goed. Het was het beste.

Nu, al maanden lang, heb ik last van dromen. In mijn dromen ben ik nog zwanger, krijg ik het kindje en zie hem opgroeien. (een jongetje altijd.) De dromen zijn zo lang en realistich, maar dan word ik wakker. Als ik wakker word denk ik dat het kindje nog bestaat, maar algauw word de realiteit weer duidelijk, en dat doet zo'n pijn. Ik heb zoveel spijt. Ik ga er aan onderdoor en het was het niet waard, ookal weet ik dat ik het kindje nooit meer had kunnen bieden dan liefde. In deze maatschappij is dat niet genoeg.

Ik durf er niet met mijn vriend over te praten, (niet teveel dan, hij weet wle wat er in me omgaat) want ik ben bang dat hij erg bang word van mijn ideeen.

Na mijn verhaal lijkt het misschien wel dat ik onderdrukt word door mijn vriend in mijn mening, maar dat is niet zo. Ik ben erg labiel, en zit in een moeilijke fase in mijn leven. Een kindje had er niet bij gekunt. Dat weet ik.

Alsnog heb ik spijt. Iemand die dit herkenbaar vind? Wat steun zou fijn zijn.

Liefs, stephanie


  Ilse  6. Geplaatst op 10 maart 2010 om 13:29 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste Anne,

Ik wil je graag iets schrijven. Ik zelf ben in de dertig en was ooit toen ik 19 jaar was ook per ongeluk zwanger.
Ik heb toen het weg laten halen doordat ik met mijn opleiding etc bezig was.
Toch heeft het mij jarenlang achtervolgt...het was toch mijn kindje die in de prullenbak was verdwenen..om het maar even gek te zeggen.
De schrok was enorm om erachter te moeten komen dat ik zwanger was..maar het verdriet was groter toen ik het kindje weg had laten halen.
Voor iedereen zal het anders zijn..maar wilde toch graag mijn ervaring op papier zetten.

Ik wil je heel veel succes wensen..want ik weet hoe een tweestrijd het allemaal is.

groeten van iemand die anomiem wil blijven.

  June  7. Geplaatst op 18 maart 2010 om 20:06 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hold on to whatever you find baby,
I don't trust myself with loving you.
I'm too young and naive,
I need to keep my love for what may come.

Wait for me.
One day I'll let you stay,
I'll give you every little piece,
to let my guilt fade away.

It wasn't on purpose,
It is just not the right time.
Hold on a little while,
Later on, you can be mine.

I will beg my way into your garden,
I will break my way out when it rains.
Just to get back to the place where i started,
So i can watch you back all over again.

X meisje van 16

EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: June op 18 maart 2010 om 20:06:40




Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X