Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > UW ABORTUS VERHAAL
  Inky@scarle..  61. Geplaatst op 04 september 2010 om 00:07 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo iedereen

Ik moet even mijn verhaal kwijt.
Ik ben 38 jaar en heb twee gezonde kinderen van 9 en 3 jaar.
Mijn vriend (papa van de kids) wil absoluut geen kinderen meer..maar ik ben zwanger, al 8 weken..Ik weet niet wat ik moet doen. Onze situatie financieel is niet zo super. Beiden volgen we een opleiding. Hij nog een jaar of twee en ik ook. Ik had graag altijd een groot gezin gewild. Mijn gedachtes gaan van verstandelijk naar gevoelsmatig als een pingpong door mijn hoofd. 3 kinderen alleen opvoeden zou zwaar worden. Als ik beslis het te houden riskeer ik een grote druk op het gezinsleven. Als ik het laat weg halen weet ik niet of ik het mezelf kan vergeven. Ik hou ontzettend veel van kinderen. Het is nu al twee weken dat ik met dit dilemma zit. Het ene moment denk ik van ik laat het gewoon weghalen en probeer mij op te trekken aan de positieve dingen die ik al heb en nog kan doen. Langs de andere kant is dit voor mij ook een eindpunt. Als ik het nu laat weghalen zal er nooit nog ééntje komen.. Mijn leeftijd speelt daarin zeker mee.
Ik heb aanstaande dinsdag een afspraak om het weg te doen maar twijfel nog heel erg. Ik kan dit niet meer aan en wordt werkelijk verscheurd vanbinnen.
Als ik die verhalen hier lees zijn er toch veel vrouwen die zich schuldig voelen achteraf ook al neem je een verstandelijke keuze. Ik weet het allemaal niet meer...

  Neyomi  62. Geplaatst op 20 september 2010 om 19:17 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

lieve damens.. Ik wens jullie het allerbeste! Ik vind het echt heel erg als ik hoor hoe jullie je voelden.

Ik ben zelf 25jaar en zwanger van mijn 2de kind. Toen ik zwanger werd van mij 1ste kind woonde ik nog thuis en ging ik naar school. ik ging nog maar 1,5 jaar met mijn vriend. Mijn vriend was er helemaal niet blij mee toen ik het hem vertelde! Mijn moeder zei dat ik het weg moest halen...

En ik ben god zo dankbaar dat ik sterk in mijn schoenen sta! ik heb mijn 1ste kind gehouden en ben doorgegaan met school! Ik wist dat ik mijn kind LIEFDE kon bieden.. en ik had hoop, vertrouwen in god! alles komt wel op zijn pootjes terecht. Misschien kan ik mijn kind niet dure merk kleren geven, maar wel genoeg liefde en bescherming. Zolang je kind bij jou is en jij je best doet om een goed leven te krijgen en van het kindje houdt, komt alles goed!

Mijn dochter is nu 4 jaar en gaat naar school en is nooit iets tekort gekomen. Mijn vriend is wel bij me gebleven, maar de optimale vader is hij niet. Ik ben nu weer zwanger van hem en het is nu al weer 3 maanden uit.
Ik heb ook vaak genoeg gedacht, was ik maar niet zwanger.. alleenstaande moeder met 2 kinderen. hoe ga ik dat doen??? maar ik weet zeker als ik mijn best doe en liefde geeft alles goed komt!

Dames ik wil jullie absoluut geen schuldgevoel aanpraten, maar voor de mensen die nog aan het twijfelen zijn.. Weet dat alles gebeurd met een reden. heb vertrouwen in god en in jezelf! Een kind heeft liefde nodig! geen merkkleren, mooie huis, mooie speelgoed en alle andere matriele dingen. als je dat op het moment niet kan bieden is dat niet erg. er zal een moment komen dat dat wel kan! zolang je kind liefde krijgt van jou en bescherming komt alles goed! er is altijd licht aan het einde van de tunnel! onthou dat goed en als je gevoel zegt dat je het niet moet doen of twijfelt (om een abortus te doen) doe het dan absoluut niet!! je zal je leven lang spijt krijgen!

Damens heel veel sterkte en ik hoop dat jullie je niet aangevallen voelen door mijn verhaal.

xx

  Neyomi  63. Geplaatst op 20 september 2010 om 19:28 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi Inky,

wel toevallig dat ik net op hetzelfde moment een bericht schrijf..
Misschien was het wel voor jou bestemd.

Ik adviseer je om het niet te doen. Als 2 je lukt waarom een derde niet??
een kind is een deel van jezelf.. Je moet het niet weghalen omdat je vriend het niet wil! Het is tog niet alleen zijn kind!
Als hij genoeg van jou houdt dan blijft hij echt wel bij je..
Als hij jou daarvoor verlaat, dan weet je toch dat hij het absoluut niet waard is om een kindje voor weg te halen..

Sta sterk in je schoenen. Je bent een VROUW 1 van de sterkste wezens op aarde! ik doe ook nog een opleiding ben zwanger en heb al een kind van 4..
Het is al 3 maanden uit tussen mij en mij vriend, maar no way dat ik het laat weghalen. Het is een geschenk van god!

als je nu al twijfelt kan ik je met 100% zekerheid vertellen dat je daar spijt van zal krijgen.. zal dat geen druk op het gezin zetten??
als jij al moederzijnde psychische problemen gaat krijgen, omdat je met zware schuldgevoelens te kampen hebt. Doe je je gezin dan niet tekort? kan je dan we een optimale moeder zijn voor de andere 2 kinderen..
zal je je man daar niet de rest van je leven de schuld van geven.
leg dat dan geen druk op je relatie???

vraag jezelf dat maar eens allemaal af...

Het blijft jou keuze, maar ik hoop dat je de goede keuze maak.
en kies voor je kinderen!

  Amber  64. Geplaatst op 21 september 2010 om 13:58 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik heb een paar maand geleden een abortus gepleegd.
Ik kan er niet mee leven, ik voel me een moordenaar.
Iedereen om mij heen zei me, Amber haal het weg en omdat ik het zelf allemaal nog niet wist heb ik me zo over laten halen en het ergste gedaan wat een mens maar kan doen.
Ik vermoord mijn kind, mijn lieve baby.
misschien was het nog wel niks, maar het voelde wel zo en het zal wel wat GAAN worden. Ik zou moeder worden.
Mijn vriend beleefd dit heel anders, hij gaat het leger in en wou dus absoluut geen kind. Ik heb deze beslissing mede voor hem gedaan.
Als ik alles om kon draaien zou ik over een paar maand met mij zoontje of dochtertje in mijn armen zitten.

Het spijt me kind,
kus van je mama (& van papa)

javascript:AddText('%20')


  Neyomi  65. Geplaatst op 21 september 2010 om 16:01 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik snap niet waarom je een man boven je kind zet?? misschien ligt het aan mij, maar waarom als een man een kind niet wil halen heel veel vrouwen het weg? terwijl ze het zelf wel heel graag willen.

Ik begrijp dat niet.

Ik zat in hetzelfde situatie, maar no way dat ik voor mijn vriend me kind zou laten weghalen, welke man die zoiets wil, is dat waard?? die zijn eigen kind niet op aarde wil!! is hij dit dan allemaal waard!

Niemand is dat waard!

  Marie  66. Geplaatst op 23 september 2010 om 10:59 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Aan Neyomi

Ik krijg sterk de indruk dat jij tegen abortus bent.

Ieder mens maakt eigen keuzes, dat jij je kind hebt gehouden wil niet zeggen dat het voor iemand anders net zo makkelijk is. Hier staan verhalen maar in deze verhalen ontbreekt vaak nog een heel deel van de leef situatie.

Ik ben ook 25 en onderga vandaag een abortus, een zeer wel overwoge keuze.

Mocht het zo zijn dat je inderdaad tegen abortus bent verzoek ik je om je reactie's voor je te laten. Daar hebben wij namelijk allemaal niets aan, situatie's zijn vaak al moeilijk genoeg

  Neyomi  67. Geplaatst op 23 september 2010 om 17:41 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Aan Marie,

Ik ben inderdaad tegen abortus. Het is niet mijn bedoeling om deze mensen die er spijt van hebben, het nog zwaarder te maken.

Dat jij een abortus wil doen en er 100% achterstaat, is dan jou keuze. en dat accepteer ik, ookal ben ik tegen abortus.

Ik wil alleen de vrouwen zeggen die twijfelen en het liefst het kindje houden, het ook gewoon te houden!
Laat het niet voor een man weghalen, of omdat heel je familie er tegen is. Bijt gewoon even door de zure appel heen en heb vertrouwen op jezelf!

En ik kan me een beetje kwaad maken als een vrouw het voor een man laat weghalen. Ik zeg dit, zodat iedereen die nog aan het twijfelen is en dit leest tog sterker in zijn schoenen gaat staan.

ALS JE TWIJFELD DOE HET DAN ABSOLUUT NIET!

als je het echt wil doen, omdat je het kindje gewoon niet wil, dan moet je het maar gewoon doen! want een kind die opgroeit in een gezin waar die niet gewild is, is ook niet fijn voor dat kind.

gr Neyomi

  Marie  68. Geplaatst op 23 september 2010 om 23:15 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoe kun je dat nou zeggen: bij twijfel doe het niet.
Hoe weet je dat als je de nog nooit in de situatie hebt gezeten?

Ik heb ook getwijfeld, maar dat wil niet zeggen dat je zomaar kunt zeggen dan houd ik het kind maar gewoon. Neem van mij aan dat een vrouw alle mogelijke oplossingen meermaals door haar gedachten laat gaan. Er zijn zoveel factoren die daar aan mee tellen. Je kunt een kind nog zoveel liefde geven maar als je de financiele middelen niet hebt gaat het al niet werken. Een familie die er tegen is, is ook per vrouw verschillend. Even door de zure appel heen bijten is wel heel erg makkelijk gezegd, we praten hier wel over een keuze voor het lezen, het opvoeden van een kind. Voor iedereen is de situatie anders.

Dat jij er tegen bent oke is goed jou mening, maar ga mensen alsjeblieft niet vertellen dat ze een kind bij twijfel moeten houden als je totaal niet weet hoe het is om in die situatie te zitten. Je moet zeker zijn van je keus zowel als je een abortus laat doen als wanneer je het kind houd.

Daarbij juist alle vrouwen hier die een abortus hebben laten doen staan sterk in hun schoenen en hebben ook zeker door een zure appel heen moeten bijten. Veel meiden/vrouwen staan er alleen voor en moeten het alleen verwerken.

  Neyomi  69. Geplaatst op 24 september 2010 om 11:37 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

MARIE,

Ik heb wel degelijk in die situatie gezeten.
Bij mijn eerste zij mijn moeder haal het kind weg of je gaat het huis uit!
mijn vriend deed alsof hij niks met de zwangschap te maken had en ging nog steeds met zijn ex!
ik stond er helemaal alleen voor!

Bij deze zwangerschap was het wel gepland een jaar van te voren al, maar toen ik 1,5 maanden zwanger was ging het zo slecht tussen mij en mijn vriend dat we uitelkaar zijn gegaan. plus hij werkt niet meer dus doe ik het financieel helemaal alleen.
Denk je dat ik de eerste maanden nooit heb gedacht, was ik maar niet zwanger of krijg ik maar een miskraam!

ik studeer nog en werk, maar werken kan door mijn studie ook niet meer..
dus ik zit nu ook een beetje met mijn handen in het haar!

als ik niet in zo een situatie had gezeten, zou ik niet eens mijn reacties op deze site durven te zetten.


een kind is geen speeltje wat je zomaar weg kan doen! het is een wonder wat gebeurd in je buik. Een geschenk van god!
uiteindelijk zijn wij en onze partners zelf degen die zwanger raken, dus moet je ook je verantwoordelijkheid daarvoor dragen.

omdat je situatie er nu niet naar staat om een kind te krijgen, moet je gewoon de hoop en vertrouwen houden dat het wel zal veranderen. zolang je er zelf hard je best voor doet!
je hoort opofferingen te brengen voor je kind. je best te doen dat je kind een leven kan krijgen en veel liefde geven!

dit klinkt misschien een beetje hard, maar omdat een kind niet in je levenstijl past op dit moment, kies je om het weg te halen. dat is toch eigenlijks best wel egoistisch.
wij zijn uiteindelijk zelf zwanger geraakt, omdat we niet voorzichtig genoeg zijn geweest, maar dan wil je je verantwoordelijkheid daarvoor niet dragen, omdat dat te zwaar is!

zolang een kind eten, dak boven zijn hoofd heeft en genoeg liefde krijgt van zijn moeder is een kind al gelukkig. de rest wat je een kind wil bieden moet je zelf hard voor werken!!

Marie ik ben heel blij voor je dat jij geen spijt hebt van je keuze, want er is niks ergers dan met spijt leven, omdat je je eigen kind hebt weggehaald.
Ik vind het heel erg voor die vrouwen die dat wel hebben. Ik neem ze ook niks kwalijk, misschien stonden ze op dat moment te labiel in het leven om de juiste keuze te maken. Ze zijn er vast sterker uit gekomen en zullen in zo een volgende situatie sterker in hun schoenen staan.


Daarom zeg ik ALS JE TWIJFELT DOE HET DAN ABSOLUUT NIET!!

er is altijd licht aan het einde van de tunnel, maar je moet er wel wat voor doen!





  Neyomi  70. Geplaatst op 24 september 2010 om 12:06 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

wat kan de ergste situatie zijn??(ik probeer in te schatten)
dat je familie ertegen is, dat je niet werkt?? en zwanger bent.
dat je er helemaal alleen voor staat, je vriend je door de zwangerschap niet wil!

we wonen in Nederland!! je kan een uitkering aanvragen, woningbouw geeft je urggentie als je geen huis hebt om in te wonen! desnoods ga je op kamer totdat je een eigen woning heb! als je een kind heb, krijg je toeslagen, kinderbijslag etc. dus je hebt wel wat!
als je volop schulden heb, heb je de schuldsanering!
kinderopvang wordt vergoed! als je studente bent of een minimale inkomen hebt! of zoek gewoon werk!

als je familie en je vriend je door je zwangerschap niet meer willen, meestal draait familie wel bij, je vriend is het dan echt niet waard!! hij heeft jou net slotte zelf zwangergemaakt!
en vergeet niet, je voelt je nu dan wel even alleen, maar na een paar maanden heb je je mooie kind in je armen en voel je je totaal niet alleen!!!

sta gewoon even sterk in je schoenen!!!

ik begrijp als je verkracht bent of psychische problemen hebt en weet dat je slecht zult zijn voor een kind en het alleen pijn zal doen, zoals die rare verhalen over mishandeling en verkrachting van kinderen, dat je dan kiest om het weg te halen.


maar voor die andere problemen zijn zoveel oplossingen! je moet alleen je best ervoor doen! en sterk in je schoenen staan! kies voor jezelf en voor je kind!!

een kind heeft liever liefde, eten en een dak boven zijn hoofd, dan van alle luxe die mensen zo graag willen bieden, maar niet kunnen en daarom een kind weg laten halen.

Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, , 7, 8, 9, 10, 11

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X