Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > UW ABORTUS VERHAAL
  Jd  21. Geplaatst op 29 juli 2008 om 19:09 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ook ik heb spijt van mijn abortus, dit is mijn verhaal.

Ik ben 25 jaar. Ik heb 7 jaar verkering gehad. We waren erg gelukkig, er is niemand waar ik zo mijn hart aan zal geven, en ik weet ook wel bijna zeker dat dit ook geldt voor mijn ex. Echter, anderhalf jaar geleden ben ik per toeval erachter gekomen dat mijn ex achter mijn rug om trouwde met zijn nicht uit Marokko. Mijn wereld brack in tweeen, mijn hart ook.
Hij zei dat hij alleen trouwde uit respect voor zijn ouders..en om haar verblijfspapieren te geven...na 6 maanden wilde hij het goedmaken met mij want hij was doodongelukkig met haar, en niet verliefd op haar laat staan dat ie van haar hield, zei tie. Ik maakte het goed met hem, hij vroeg me of ik ook zo graag een kind wilde met hem als hij met mij. dit kind is verwekt op 25 september, ik weet het zeker,want we deden het maar twee maal en twee weken later bleef mijn menstruatie uit, ik deed een test en deze was positief..Ik belde mijn vriend op, en deze kwam naar me toe wel meteen, hij zei eerst dat we het samen zouden oplossen, ik voelde me zo goed, zo fijn. Maar ik merkte aan hem dat hij (weer) niet eerlijk was..ik sprak met hem af om afspraken te maken. Dezelfde avond begon hij te huilen..dat zijn vader hem zou 'afmaken' en boos zou zijn..en al zijn familieleden zou kwijtraken...ik kon het beter weghalen...ik was zooo boos...ik huilde, sloeg hem, kon het niet geloven, ik leefde die weken in een roes. De volgende dag heb ik het in tranen tegen mijn moeder verteld, ik moest wel, haar reactie was dodelijk eng. Ze was boos. Ze zou me niet helpen. In een opwelling in paniek en bang, maakte ik mijn beslissing, omdat ik onder de 7 weken was kwam ik in aanmerking voor de abortuspil, en hoefde ik geen bedenkdagen van de huisarts..ik had een week later de afspraak bij de kliniek. de arts vroeg me niet echt wat de reden van mijn keuze was..misschien had ik me bedacht als er dieper op in was gegaan...ik weet dat ik mijn kind een heel heel goed leven wil geven, een geweldige vader wil geven! deze dingen zaten er bij deze man niet in..inmiddels heeft hij een kind met zijn nicht....wonder boven wonder geen gehandicapt kind, daar hun bloedlijn gevaarlijk naast elkaar ligt. Ik ken hem niet meer vind hem zelfs vies, maar het verdriet je beste vriend, geliefde én je kind verliezen, is zo zwaar, en er zijn geen woorden voor.
toch wordt ik elke dag wakker met spijt, van dag tot dag anders, soms kan ik alleen maar huilen soms is het minder erg, maar ik weet dat mijn zoontje, tja ik weet gewoon dat het een jongen was, een heel mooi kind zou zijn geweest, en ik neem mijn verantwoording voor deze fout. Maar ik hoop dat ik hem ooit nog in mijn armen mag sluiten, het zou mijn alles zijn.
Voor alle andere meiden, hoop doet leven, jullie zouden allemaal goede moeders zijn, met het hart op de juiste plek, soms lijken dingen anders dan het is, laten we leren hiervan, en uiteindelijk krijgt iedereen wat hij/zij verdient. Inchallah.

JD

  Jeanette8  22. Geplaatst op 10 augustus 2008 om 03:09 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hi, ik ben een vrouw van 40 en heb 3 dagen geleden een abortus ondergaan.

Na 10 jaar geen anticonceptie gebruikt te hebben, omdat ik dacht onvruchtbaar te zijn, na 2 vaste relaties en in mijn vrijgezellen tijd verschillende vriendjes, was het voor mij gewoon duidelijk, ik ben onvruchtbaar en zo is het! Nooit echt de behoefte gehad om het te laten uitzoeken waarom ik niet zwanger werd, dit was gewoon mijn pad. Na mijn laatste vaste relatie die niet echt leuk eindigde, moest ik met spoed verhuizen. Ik kwam in een ant-kraakwoning terecht(vorige woning was een penthouse aan zee)wat wel even wennen was en had al 2jr niet meer gewerkt.Ik was dus op zoek naar werk, mijn vorige relatie aan het verwerken enz....
Ik kwam een 8 jaar jongere jongen tegen en het klikte, hij woonde schuin boven mij ook anti-kraak, gezellig en fijn om een luisterend oor te hebben in een toch wel moeilijke tijd. Ik heb dus beschermde sex gehad met een condoom, meer om geen soa op te lopen, ondertussen hadden wij allebei bij de huisarts ons laten checken op soa's. Toen dat in orde bleek te zijn, hebben we onbeschermde sex gehad(ik was immers onvruchtbaar en al 40). Vlak voordat ik eigenlijk mijn menstruatie moest krijgen zij iets in mijn lichaam of hoofd er klopt iets niet. Op de eigenlijke dag van mijn menstruatie heb ik een zwangerschapstest gehaald, en ja hoor zwanger!!!! Ik kon het niet geloven, het was ook maar een heel licht blauw streepje en ik maakte mijzelf wijs dat dat het niet kon zijn. Toen toch nog maar een paar testen gedaan, en na weer een dag verder en 2 testen hetzelfde resultaat, maar nu duidelijker streepje. Ik dacht dat ik gek werd, de hele wereld ging draaien en ik kreeg spontaan hyperventilatie. Dit kon niet, waarom nu op mijn 40ste met alle gevolgen van dien, van deze persoon die ik amper kende, in een woning wat tijdelijk was en waar je niet met kinderen of andere personen mocht wonen, weinig tot geen inkomen en op zoek naar werk, medicatie al jaren gebruikend, gerookt en gedronken hebben zonder dat ik wist dat ik zwanger was, geen foliumzuur gebruikt, en maandelijks geinjecteerd worden in een ziekenhuis met een middel waarbij is verteld dat je het niet mocht gebruiken als je zwanger wilde worden of was, omdat ze niet weten wat de invloed is op de ongeboren vrucht. Ik had zoveel mogelijkheden gehad in het verleden met wel stabiele partners en sociale situaties en toen lukte het niet. Als er een god was dan speelde hij wel een raar spelletje, ik geloof altijd dat dingen gebeuren om een reden en om er iets van te leren. Maar hier begreep ik niets van.......
Om het verhaal wat in te korten, vanaf 3 juli tot aan vandaag is het behoorlijk hectisch geweest, huisarts, abortuskliniek voor eerste gesprek+echo, apart beeld op de echo, doorgestuurd naar academisch ziekenhuis met verdenking Mola zwangerschap,na echo+ bloedonderzoek geen Mola zwangerschap, maar verdenking erg vroege zwangerschap of miskraam, moest maar wel foliumzuur gaan slikken, na een week weer echo, met zekerheid een vruchtzak met embryo zonder hartactie dus miskraam,kon stoppen met de foliumzuur, beleid: naar huis afwachten een week tot het spontaan uitdrijft anders met vaginale medicatie opwekken binnen 24 uur, na week geen spontane uitdrijving(alles voorbereidt voor de miskraam die dan dus elk moment kon beginnen uit te drijven, bij elk pijntje gedacht nu komt het, bakje om het op te vangen bij de hand, kraamverband enz...)gewoon door gerookt en af en toe een glaasje gedronken in de veronderstelling dat het toch al een miskraam was en uit mijn lichaam moest.Toen na een week weer echo,er werd gevraagd hoe het ging en of er spontaan iets was gebeurd, op de echo was opeens een vruchtzak die goed gegroeid was en nu een vruchtje met hartactie te zien!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik kon alleen maar uitbrengen"maar dat kan toch niet ik heb een miskraam?" ik vroeg of de arts het wel zeker wist en kreeg nog een buitenwaartse echo om de hartkleppen te laten zien die werkte. Ik mocht mij aankleden, ik stortte bijna in en werd heel emotioneel. Ik vertelde dat ik het er al zo moeilijk mee had gehad, maar ook gedacht heb de keuze is al voor mij gemaakt het is een miskraam. Nu moest ik weer gaan nadenken wat ik zou doen, ik heb een vriendin opgebeld en ben naar haar toe gegaan, de verwekker van het kind weet tot op heden alleen dat het een miskraam was en dat het met curretage is weg gehaald afgelopen woensdag. Ik heb dus besloten om het weg te laten halen, uit angst dat het toch een kind met een afwijking zou worden, ze kunnen alleen maar zien of het geen open ruggetje heeft of Down Syndroom, ik zou het mijzelf nooit vergeten als ik door de medicatie of mijn levenstijl op dat moment een gehandicapt of ziek kind te wereld zou zetten. Ook geloof ik erin dat een ongeboren kind al vroeg de stress bij een moeder kan aanvoelen, ik wist ook niet of ik de 9 maanden zwangerschap zou aankunnen in mijn eentje, en daarna het vooruitzicht om alleenstaande moeder te worden, met weer een verhuizing voor de bevalling en proberen rond te komen van niets. Met deze beslissing moet ik wel mijn hele leven, leven. Maar een kind op de wereld zetten doe je ook niet zomaar en kan je niet terug sturen, daar ben je je hele leven verantwoordelijk voor. Was ik veel jonger geweest dan was het nog een ander verhaal, maar op je 41 ste dan alleenstaande moeder worden, en een kind opvoeden en zelf op je 50ste in de overgang waarschijnlijk en je kind net aan het begin van de puberteit lijkt mij verre van ideaal.
Met mij gaat het wel, er zijn wat mensen die het weten en die steunen en lief zijn.
Iedereen heel veel sterkte met de beslissingen en verwerken van.......
Met

  Jeanette8  23. Geplaatst op 10 augustus 2008 om 03:16 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hi
Ja mijn verhaal heeft nog een staartje, er is op de echo´s toch iets gezien geweest wat niet klopte,ik was dus 7 weken zwanger toen er abortus werd uitgevoerd, maar er zat weefsel wat er niet hoort te zitten. Dus dat hebben ze weg genomen en naar een Patholoog in Leiden gestuurd voor onderzoek, dus nu moet ik ook nog 2 weken wachten voordat ik daar de uitslag van krijg. Balen

  Juliana De ..  24. Geplaatst op 10 augustus 2008 om 22:21 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Lieve mensen,

Ik hoop dat iemand zal reageren op dit verhaal..Ik ben bijna 21 en ik ben nog maar net zwanger. Ik kwam er al vrij snel achter doordat mijn menstruatie uitbleef. Ik wil het kindje wel houden maar er zijn 2 potentiele vaders.
Eentje heb ik een relatie mee en de andere was een fout.
De ene is donker en de andere blank het zal hoogstwaarschijnlijk van mijn vriend zijn maar dat weet ik niet 100% zeker. Mijn huidige vriend is donker en ik heb vlak achter elkaar sexueel contact gehad. Ik weet zeker dat hij me verlaat als ik hem vertel dat ik zwanger ben. Vooral omdat dat in zijn cultuur absoluut niet mag voordat je getrouwd ben ik zie het niet zitten om alleen voor dit kindje te zorgen. Maar om om die reden abortus te doen lijkt een beetje gruwlijk.

Wil iemand mij alsjeblieft advies geven over deze situatie en eventueel met mijn beslissing

Veel liefs

  Nina  25. Geplaatst op 13 augustus 2008 om 18:25 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik ben een meisje van 26 en heb gister een abortus ondergaan en ik weet niet hoe ik me nu moet voelen. Ik voel me zo leeg en eenzaam. Het lijkt soms ook wel een nachtmerrie , zo onwerkelijk allemaal. Ik ben zwanger geworden van een jongen in een ver buitenland en kwam er achter toen ik alweer terug was in Nederland. Ik kende hem daar nog maar 2 maanden en we hadden nog wel contact sinds ik terug was met het plan om samen te zijn en toen kwam ik er achter dat ik zwanger was. Ik heb het hem verteld en hij schrok er wel van maar was er ook blij mee. In eerste instantie voelde het voor mij ook goed maar toen ben ik er verder over na gaan denken en zag ik steeds meer moeilijkheden. Het zou voor hem voorlopig onmogelijk zijn om in Nederland te gaan wonen omdat hij de taal niet spreekt en de regels tegenwoordig behoorlijk streng zijn in dit land. De optie dat ik daar bij hem zou gaan wonen is ook verre van ideaal omdat ik daar verder ook nauwlijks iemand ken en hij op dit moment ook niet zijn eigen woning heeft, hij woont bij zijn moeder in een klein huis niet geschikt voor een moeder en kind erbij. Verder hebben we allebei eigenlijk geen geld op dit moment en zou ik daar niet kunnen werken en hij hier niet dus praktisch gezien zijn de omstandigheden heel ingewikkeld. Dus hoe verder ik kwam hoe meer ik het vertrouwen verloor in de gedachte dat we dit samen konden gaan doen. Ik wil graag een kind en voelde me er ook wel klaar voor maar bleef twijfelen of dit een goede basis zou zijn. Ik ken de vader natuurlijk ook nog niet lang en er zijn veel cultuurverschillen. In eerste instantie zei de vader dat hij respect zou hebben voor welke keuze ik dan ook maak maar toen ik hem laatst zei dat ik er sterk aan zat te denken om ons kind weg te laten halen omdat ik wil dat mijn kind opgroeid met beide ouders en ik voor mezelf ook een partner wil om het hele proces door te maken en ik de kans daarop nu heel klein acht, werd hij heel boos en zei dat hij dan niks meer met me te maken wilde hebben. Toen ben ik erover gaan twijfelen omdat ik hem niet kwijt wilde en zijn reactie voor mij aangaf dat hij ervoor wilde gaan maar heb er toch voor gekozen (hoewel het niet echt als een keuze voelt, het voelt eigenlijk onmogelijk om over zo iets te beslissn) om de zwangerschap niet uit te dragen omdat ik gewoon geen vertrouwen heb in onze situatie en het dan uiteindelijk wel allemaal op mij alleen terecht komt. Vooral omdat er in mijn omgeving niet heel hulpvol gereageerd is. Nu voel ik me leeg en ben ik bang dat ik een fout heb gemaakt. stel dat het wel had kunnen lukken tussen mij en de vader van mijn kind? alle andere dingen lijken nu zo onbelangrijk. ik heb het gevoel dat er op het moment niks is wat me gelukkig maakt. En nou moet ik het de vader nog vertellen, wat ik waarschijnlijk vanavond doe. Ik zie er zo tegenop! Weet eigenlijk zeker dat ik hem kwijt zal raken en dan ben ik helemaal alleen. En ik heb toch al het gevoel dat niemand in mijn omgeving begrijpt wat ik doormaak.

X Nina

  Han  26. Geplaatst op 15 augustus 2008 om 13:35 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo allemaal,

Ik wil hier graag even mijn verhaal kwijt, sommige mensen weten wel een beetje van mijn verhaal, maar niet alles.

Het begon op 14 februari 2008. Ik kende mijn toenmalige vriend toen net een maand of 2, nou valentijnsdag, dat zou romantisch worden. Hij had heerlijk voor me gekookt, filmpje gekeken en we deelden samen het bed. Het was zo fijn, dat ik nonchalant dacht dat ik het risico best voor een keer kon nemen om niks te gebruiken, slik ook geen pil en condooms zijn nou eenmaal niet handig.

Ik ging 7 maart op wintersport en zou eind februari al mijn menstruatie moeten hebben gehad. Toen ik op vakantie was, begon ik me zorgen te maken. Mijn borsten voelde gespannen, maar dacht het zal wel niet, van een keer.

Toen ik terug was van vakantie zei iedereen tegen mij dat ik er zo goed uit zag, ik dahct nu moet ik misschien een test gaan doen, was inmiddels 4 weken overtijd. Nou het streepje kleurde meteen en wist ik vanaf dat moment zeker dat ik zwanger was. Het eerste wat ik dacht was moet ik hier blij mee zijn. Ik belde huilend mijn beste vriendin op. Ze is meteen gekomen. Ik wilde het mijn vriend graag vertellen, wilde zijn mening weten, maar had voor mezelf al beslist het eigenlijk niet te willen.

Ben altijd gek op kinderen geweest, maar ik was van deze relatie niet zeker, vertrouwde hem niet, dus was dat voor mij al duidelijk. Toen ik het hem vertelde had ik alles verwacht behalve dat hij tranen over zijn liet lopen. Hij was al ooit getrouwd geweest en bezig geweest met kinderen toen lukte het niet en nu ineens wel. Ook hij wilde het eigenlijk niet.
Wat eigenlijk mij erg pijn deed, omdat het voor mij bevestigde dat onze relatie geen stand zou houden.

Ik maakte een afspraak bij de abortuskliniek en hij ging met me mee. Hij deed alles voor me. Toen ik thuis was, voelde ik me vreemd. Het leek wel of ik bij de tandarts was geweest en dat het nu opgelost was. Zo vreemd. Ik ben naar m'n moeder gegaan en heb het haar verteld, mijn stiefvader heeft het er nog moeilijk mee, was het niet eens met onze keuze, maar mijn moeder stond helemaal achter mijn keuze. Begreep me. Ook de moeder van mijn vriend vond het erg jammer, maar begreep onze keuze. Een week heb ik stiekem wel genoten van het gevoel zwanger te zijn.

Na de abortus ging het niet helemaal lekker tussen hem en mij, ik voelde me klote en was huilerig en hij kon me er niet echt mee helpen. Wilde me steeds groot voordoen, terwijl ik niks liever deed als tegen hem aankruipen en me klein voelen. Dit ging helaas niet samen en na de zoveelste ruzie hebben we er een punt achter gezegd.

Ik heb nog steeds contact met hem, en voel nog steeds de aantrekkingskracht, maar kan mijn gevoel bij hem niet kwijt. Zijn moeder is een schat en daar kan ik wel terecht. Maar het gevoel blijft vreemd dat ik nu bijna 7 maanden zwanger zou zijn. En als ik daar diep over nadenk, voel ik me erg kl*te. Wil het ook niet wegstoppen, maar mijn omgeving is er wel klaar mee en voor mij begint het nu pas. Ik zou het eens fijn vinden om er met iemand over te praten. Iemand die weet hoe het voelt.

Liefs x Han

  Bianca  27. Geplaatst op 20 september 2008 om 11:27 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

QUOTE:
Op 15 augustus 2008 om 13:35 schreef webmaster het volgende:
Beste bezoeker,

Hier kan je je verhaal vertellen en reactie van medebezoekers krijgen op je verhaal.
Let op. Dit kunnen ook reacties zijn waar je misschien niet op zit te wachten.

Elke reactie op een ingebracht verhaal, dient echter iets samenhorigs en/of opbouwends te hebben.
Lees voor u een reactie geeft op een berichtgeefster daarom eerst de regels.

Ordeverstoorders worden per direct voor het Forum geblokkeerd. Dat zou jammer zijn, want uw mening gaat daarbij verloren.



hallo iedereen !!

ik ben bianca 21 j en heb een zoontje van 3.5 jaar , ik ken men vriend sinds 5 maand geleden , en we hebben een super relatie nu blijkt dat ik zwanger ben en men vriend wil het kind echt niet en wil dat ik abortus pleeg , ik ben hier volkomen tegen maar om men relatie te redden kan ik het kindje beter wegdoen .

ik weet me geen raad , ik weet dat ik me hier heel men leven schuldig zal over voelen .

wat moet ik toch doen ???

gr bianca

  Cath  28. Geplaatst op 21 september 2008 om 15:57 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hi lieve dames,

Ook ik zit voor een groot dilemma. Ik ben 37 jaar, heb bijna een jaar verkering met een man van 38 en ben op dit moment ruim 9 weken zwanger. Ik twijfel ernstig aan een abortus.
Zonder al te diep op de details te willen ingaan, kan ik zeggen dat mijn relatie eigenlijk na 3 maanden al veel te wensen overliet. Op de dag dat we het uitmaakten, bleek ik zwanger. Ik heb wel altijd kinderen gewild, maar alleen op de juiste manier, met de juiste meneer. Eigenlijk heb ik altijd een gezin gewild; dus samen met een man. Ik had me al voorbereid op het feit dat ik misschien wel nooit moeder zou worden en had daar ook een soort van "vrede" mee.
Mijn vriend heeft erge twijfels over ons en is, naar eigen zeggen, nu alleen nog bij me omdat ik zwanger ben.
Omdat dit zo ontzettend NIET is wat ik altijd voor ogen heb gehad en ik niet kan rekenen op mijn vriend, overweeg ik een abortus. Ik ben hiervoor ook al bij een psycholoog geweest, ben ook al bij de abortuskliniek geweest voor een eerste gesprek en heb het ook een paar goede vriendinnen verteld. De meest gehoorde reactie is: ja maar op jouw leeftijd ga je vast heel erge spijt krijgen!!!
Maar dat weet ik dus niet. Als dat de enige reden is om dit kindje te houden, vind ik dat een hele slechte! Wat als het zo moeilijk wordt dat ik juist spijt ga krijgen dat ik het gehouden heb? Dat is misschien nog wel veel erger! En hoe zit het dan met dat spijtgevoel? Kun je daar mee om leren gaan?

Ik zoek dan ook naar vrouwen van ongeveer mijn leeftijd die de beslissing genomen hebben en die mij kunnen vertellen wat het met ze gedaan heeft. Heb je spijt gekregen, of juist niet? Denk je er nog dagelijks aan? Of heb je het kindje gehouden en ben je daar juist heel blij mee? Kortom: wie kan mij helpen met dit vreselijk moeilijke besluit??

Liefs, Cath

  Meisje21  29. Geplaatst op 22 september 2008 om 22:55 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo dames,

Precies een week geleden kwam ik erachter dat ik zwanger ben. Kreeg pijn in mijn borsten, werd mega misselijk en was 2 weken over tijd. Dit laatste was niet zo alarmerend omdat ik al een tijd bezig ben met afvallen en dit heel goed lukt, maar daardoor mijn menstruatie vaak uit blijft. Toch maar een test gedaan, er verschenen 2 streepjes. Ik stond totaal te shaken en wist even niet wat me overkwam. heb gelijk mijn beste vriendin opgebeld om het te vertellen. Daarna heb ik de vader gebeld. we hebben geen relatie, maar zien elkaar heel veel en vinden elkaar stiekem wel leuk maar genieten ook van ons vrijgezel zijn.
Per 1 september was ik een nieuwe opleiding begonnen, woonde sinds een half jaar (na te hebben samengewoond) weer thuis, geen groot inkomen etc oftewel onmogelijk om het kindje te houden.
Nu zit ik op de site hier en ben een beetje verdrietig en vind alles spannend, morgen wordt het kindje namelijk weggehaald. Ben zo bang dat ik ga twijfelen en dat als ik de echo zie dat ik het niet weg kan laten halen. Mijn ouders zijn ook niet op de hoogte dus moet het ook verbergen. weet iemand of je erg ziek ervan bent? Hoop namelijk niet dat mijn ouders erachter komen! Die maken me (figuurlijk) af...

Liefs..

  Floor  30. Geplaatst op 16 oktober 2008 om 14:44 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Mijn lieve kleine Olivier,


23 september 2004
De zwartste dag van mijn leven.

Hopeloos, machteloos…
liet ik mij op deze druilerige sombere dag meevoeren naar de kliniek.
Ik hield mij groot,
maar mijn hart gilde.
De auto’s, voorbijgangers, straten, huizen
gleden wezenloos aan mij voorbij.

Aangekomen had ik ver weg willen rennen,
maar ik verstijfde.
Een troosteloos gebouw,
ik werd door je vader mee naar binnen geloodst.
Je was veilig aan je moeder toevertrouwd,
Gods hand.
Ik wist dat je zou komen.


Op de operatietafel wilde ik gillen,
maar uit mijn mond kwam geen geluid.
Ik had willen slaan,
maar mijn handen waren als verdoofd.
Smekend keek ik naar het beeldscherm,
wachtend op een teken van leven.
Jouw hartslag was er niet.
“Enkel een zakje, geen leven ,”
ik moest het technisch zien, was zijn mening.
Geen hartslag…
nu had ik geen andere keuze….
De verdoving werkte,
met mijn ogen wanhopig stijf dichtgeknepen
liet ik mij curetteren.

23 september 2004.
Deze dag ben je door je moeder uit het leven getrokken.
Je moeder die zoveel van jou had kunnen houden.
Deze dag om 14.15 uur stierf jij,
mijn kind ,
een stuk van mij.

Misselijk van verdriet,
onbeschrijflijke hartverscheurende pijn.
Boosheid,
zelfverachting
en walging.

Ik heb jouw lot in mijn handen genomen.
Door mijn toedoen voorgoed uit het leven.
Een last die ik mijn hele leven zal moeten dragen.

Lieve kleine Olivier,
kijkend naar de donkere hemel hoop ik een glimp te zien die mij aan jou doet denken.
Lieve, kleine Olivier ……
wetend dat ik jou nimmer mijn liefde zal kunnen geven.
Lieve kleine Olivier,
in het hart van je moeder zul je altijd gekoesterd zijn.

Mijn lieve, kleine Olivier.
Hopend,
dat ik ooit mijzelf mag vergeven.



Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, , 7, 8, 9, 10, 11

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X