Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > UW ABORTUS VERHAAL
  Tassie  11. Geplaatst op 14 december 2007 om 14:44 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo,

Ik heb voor anderhalf jaar geleden een abortus ondergaan en ik heb hier naderhand erg veel last van...en misschien ook wel spijt...

ik ben een moeder van al een lieve dochter die 5 jaar is en die zwangerschap is niet echt fijn verlopen (extreme zwangerschapsmisselijkheid tot ruim in de vierde maand ,waar ik heel erg bij ben afgevallen en kon niet meer op m'n benen staan zo zwak was ik...)
Mijn man en ik besloten toen ook dat we het bij een kindje hielden en dat vond ik een lange tijd prima...tot dat je toch weer kriebels krijgt en graag een broertje of zusje wilt voor je dochtertje...het likt dan allemaal zo leuk en je hebt het dan helemaal in je hoofd hoe leuk het dan allemaal gaat worden...niet meer met z'n drieen, maar nog zo'n schattig "proppie" erbij....

we besloten er voor te gaan!...en ik was erg snel zwanger....en weer erg missleijk, zo erg dat ik niet meer goed kon functioneren en alleen maar op bed kon liggen en overgeven.
de huisarts vertelde me dat ik me d'r gewoon overheen moest zetten want er waren immers een heleboel vrouwen die dit probleem hadden.

Bij ruim zes weken zwangerschap (en een hoop huilbuien) ben ik opgenomen in het ziekenhuis wegens uitdroging en was ondervoed en daar werd me verteld dat ik me helemaal niet aanstelde en dat dit ook niet veel voorkwam die extreme misselijkheid en dat er eigenlijk ook weinig aan te doen is.
Toen ik uiteindelijk ook nog eens aan de zondevoeding moest hebben mijn man en ik besloten om deze zwangerschap af te breken dmv abortus, dit is dan ook gebeurt bij de 10e week.

Ik heb hier naderhand zo'n last van gehad met erg veel schuldgevoelens naar dat kindje en m'n dochterje toe en heb net voor een half jaar depressief en overspannen thuis gezeten...en bij een psycholoog gelopen.
Het "spookt"steeds door je hoofd en m'n kinderwens is er nog steeds.
Drie december 2006 was mijn uitrekedatum en we zijn nu een jaar verder en dit kindje had nu een jaar kunnen zijn...

gr tassie

  Jacobine  12. Geplaatst op 09 januari 2008 om 21:07 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste meiden,

Voor school moet ik een profielwerkstuk maken. Ik houd het over abortus. Ik vind dat abortus nog veel te veel als een taboe wordt beschouwd en ik wilde er wel eens meer over weten.
Nu wil ik graag iemand interviewen , via de mail of msn , die ooit een abortus heeft gehad.

Ik hoor graag van jullie,

Groetjes,

Jacobine.

  Anoniem  13. Geplaatst op 26 februari 2008 om 20:16 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik weet het niet eens meer.. Ik weet de dag niet meer dat ik het heb laten weghalen.. ik schaam me er zo voor nu. Ik was wel 15 jaar.
Ik was fulltime opgenomen bij de Jutters, uit huis gezet door mijn moeder omdat ik onhandelbaar en depressief was en een borderline patiŽnt was. 's Weekends ging ik vaak naar mijn vriend in Zoetermeer, waar ik in totaal een jaar verkering mee had.
Elke ochtend bij het ontbijt kregen we onze medicijnen.. Een stuk of vijf had ik er.. tegen psychose en om me rustig te houden..
Ik merkte dat ik vaak vergat mijn pil in te nemen.. ik vroeg daarom op een avond aan de leiding of ze mijn pil bij de rest van de medicijnen wilden geven.
ďNee, dit is je eigen verantwoordelijkheidĒ was het korte antwoord. Oke prima, verder dacht ik er niet meer aan.

Ik geloof een paar dagen of weken dat ik op eigen houtje ben weggegaan bij de Jutter omdat ik er nog gekker werd dan ik al was, merkte ik dat ik al een tijdje niet meer ongesteld was geworden...
Een zwangerschapstest bij de dokter wees uit dat ik al bijna 3 maanden in verwachting was.
Mijn wereld stortte in, wat moest ik doen? Gelijk hebben ik en mijn vriend het verteld aan onze ouders. Ze steunden me/ons gelukkig in alle twee de keuzes.
Maar het was verstandiger als ik het liet weghalen, want ik was nog zo jong..

Daarna ging het zo snel.. Mijn doorverwijzing, mijn eerste afspraak met de abortuskliniek om te kijken of ik het wel ECHT weg wou halen en om me te vertellen over de procedure.. Ik denk 1 of 2 weken daarna moest ik terug.
Na een half uur in de, overigens gezellige warme, wachtkamer hebben moeten wachten, mocht ik naar binnen.. Ik kreeg een spuitje en weg was ik.. Ik herinner me alleen nog de lach van de assistente.

Toen ik wakker werd lag ik op een zaaltje met nog vier andere geholpen vrouwen. Ik voelde me leeg en kwaad. Ik heb een kind vermoord. Wie geeft mij dat recht om dat te doen?

Na een bruine boterham en de totale duur van 3,5 uur mocht ik naar huis. De maanden daarna herinner ik me niet tot nauwelijks. Ik weet niet meer of ik gehuild heb of dat ik opgelucht was.

Kort daarna is het uit gegaan, niet perse vanwege de abortus, maar het had er wel veel mee te maken.

En nu 5 jaar later zijn veel vriendinnen van vroeger nu zwanger of hebben een kindje. Ik ben er jaloers op.. ik wil ook zo'n buik en dat geluk om een kinderkamer, benamingen als 'ons liefdes baby'tje' en dat gezellige gebabbel over de nieuwe kleertjes en die leuke kinderwagens.

Ik ben kwaad op mezelf dat ik de datum van mijn abortus niet meer weet. Alsof het me niet interesseert, terwijl het dat juist wel doet. Steeds vaker huil ik erom, waarom nu ineens? Ik weet het niet.

Met mijn ex heb ik geen contact meer, ik heb het eigenlijk nooit met erover gehad, ook niet toen we nog verkering hadden. Ik kon het er gewoon niet met hem over hebben.
Eigenlijk heb ik het met heel weinig mensen over mijn gevoelens gehad. Het was ook zo'n waas. Een periode die eigenlijk heel snel weer over was en weer snel tot de orde van de dag ging.

Steeds vaker denk ik er nu over na.. over mijn ongeboren kind.. hoe oud zal hij/zij nu geweest zijn, zou hij/zij al praten en lopen? Zou ik trots op hem/haar? Wat voor naam had ik eigenlijk moeten verzinnen?

En elke maand ben ik weer bang om wťťr zwanger te worden. Soms vergeet ik 's avonds de pil te slikken en schiet ik de volgende morgen gelijk in de stress dat ik weer zwanger kan zijn.

Aan mijn huidige vriend heb ik het verteld, niet zo gedetailleerd als dit, maar ik heb ook gehuild in bijzijn van hem, en hij heeft me vastgehouden, heel hard alsof hij me zoveel mogelijk wou troosten..
Dat vond ik heel lief.

Maar toch, hij begrijpt het niet en de mensen om me heen ook niet. En ik wil hem niet opzadelen met mijn verdriet, uiteindelijk mijn fout.
Soms als ik seks met hem heb, heb ik afschuw.. naar mezelf en de term seks. Ik kan op die momenten dan ook totaal niet genieten van seks. Het verafschuwd me. Door die 'heerlijke' seks heb ik nu verdriet en pijn. Waarom zou het dan nog heerlijk zijn? Ik vind het heel moeilijk, vooral omdat mijn vriend nogal graag sekst. Maar ik kan het hem gewoon niet uitleggen hoe ik daar soms over voel, en ik wil hem daar ook niet mee belasten.. waarom zou hij minder plezier mogen hebben omdat ik ooit een fout heb gemaakt? Hij heeft er nooit wat mee te maken gehad. Het zorgt voor veel spanningen tussen ons en voor mij in mijn hoofd. Het is gewoon zo dubbel.

Als ik het over had mogen doen, had ik het dan gehouden? Ik denk het niet. Ik was er niet klaar voor en was labiel qua persoonlijkheid.

Verdriet, pijn en opluchting.. dat is wat ik heb nu.

  Anna  14. Geplaatst op 02 april 2008 om 14:52 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo,

Mijn naam is anna en ben 22 en heb twee maanden geleden een abortus gepleegd.
Mijn eerst zwangerschap test was negatief maar na een tijdje duurde het zo lang voordat ik ongesteld werd, heb ik maar nog een test gedaan en die was posietief. Heb meteen de arts gebeld en een week later de echo laten maken. Het blijk dus dat ik 17 weken zwanger was en ik heb er niets van gemerkt en ik had ook een vriendje dus dacht dat hij van hem was, maar toen ik ondekte dat het al zo ver was, moest ik even nadenken, hij was dus niet van mijn vriendje maar van mijn ex vriendje.

Het gevoel dat je iets bijzonders in je buik heb is zo mooi en nu snap ik waroom, ik vond het heerlijk.

Ik heb het tegen mijn beste vriendin gezecht en ze was er sins dag 1. Ik heb het met haar best wel vaak over gehad en de voor en tegen opgeschrijven.

Voor de echographie heb ik het tegen mijn vriendje verteld en nar de echo heb ik het tegen de vader verteld, hij schrok er van.

We hebben er niet zo goed over gehad maar hij zei: wat je ook beslisst ik sta achter je. Het idee was dan om samen te gaan wonen (ex, Ik, kind) maar dat vond mijn vriendje niet zo leuk. Maar heb het zo vaak tegen hem gezecht dat het alleen maar voor het kind was.maar dat gelofde hij niet.

Het heeft even geduurt voor dat ik het aan mijn ouders heb vertelt, ik was er zo bang voor dat ze de teuleugesteld waren, maar ik had al heel veel voor elkaar en daar waren ze juist trots op, maar ze gingen er wel van uit dat ik een abortus ging doen. Als je het hou dan zijn wij nog meer verdrietiger dan dat we nu al zijn, dat zeiden mijn ouders.

Na een tijdje wou ik hem houden, maar toen zei mijn ex dat hij liever voor de abortus ging, mijn mond sloeg open.

Ik denk dat ik meer naar mijn ouders heb geluisterd dan naar mijn eigen hard en dat maakt het erger.

Elke dag krijg ik meer spijt dat ik het gedaan heb, maar ik kon hem geen toekomst geven want ben zelf nog een student. En iedereen zei dat het beter zou zijn.
Ik ben nog steeds depressief, en ik miss het zo erg. Ik weet dat het niet leefde, maar het leefde via mij en dat voelde ik wel.
Ik dacht die abortus is beter voor het kind maar niet voor mij en dan kan ik wel ooit een kind krijgen met de man waar ik nu van hou maar die ben ik ook kwijt. Dus ben nu alles kwijt. Ik had wel het gevoel dat het best had gekund maar als je ouders je niet steunen dan heb ik ook niet echt de keus.
Ik heb nog steeds het gevoel dat ik een moord heb gedaan maar mijn vader zegt: Nee, je heb gewoon een dood kindje gehad!

Het gevoel van zwangerschap wil ik graag nog ens voelen maar dan wel op een tijd en man die ik wil.

Het is pijndelijk en het duurt zo lang voordat ik mezelf weer ben en zit hier wel mijn hele leven mee maar kan er niet echt met mensen over praten terwij ik dat wel nodig heb. Ik krijg die echo maar niet uit mijn hoofdt en dat geluid van het hartje was zo mooi, kan het maar niet vergeten.

Hoop dat jullie het begrijpen.


  Sara  15. Geplaatst op 08 april 2008 om 13:02 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Dag dag lieve moeders...

want dat zijn jullie, ookal is jullie kindje niet hier levend op aarde (net als bij mij). Daar geloof ik in!

Ik herken veel in het verhaal van de 30 jarige vrouw (ben ook van die leeftijd), die relatie had met een man maar dat net verbroken had. Ook ik had (inmiddels al ruim 1,5 jaar geleden) een relatie. In de week dat ik de relatie wilde verbreken, ontdekte ik dat ik zwanger was. Ben ontzetend gek op kinderen! (net als de vrouw in wiens verhaal ik me herken)
Maarrr... wilde ik mijn kind zonder vader laten opgroeien? En bovendien was mijn contract (werk) aflopende en mijn financiŽle en woonsituatie heel onzeker. Dit wilde ik mijn kind niet geven!

Aanvankelijk wilde ik het kind houden, want afbreken voelde als moord (wellicht is het dat ook??). Wie ben ik om te bepalen over het leven van een ander? Echter, ik kon het niet aan om mijn kind met zoveel onzekerheid op de wereld te laten komen, ookal zou ik het graag in mijn armen willen koesteren (nog steeds).

Ik heb haar (ik dacht dat het een zij was) een briefje geschreven, begraven langs een rivier en een paar steentjes die ik daar vond meegenomen. Zij liggen op een bijzonder plekje bij mij thuis, waar ik dagelijks naar kijk. Ik geloof dat ze mij vergeven heeft, al doet het nog steeds pijn. Ik zal haar blijven missen, oneindig veel! Maar meer nog (geloof het of niet) heb ik haar lief, met heel mijn hart!

Net als de vrouw van 30 wilde ik ook het beste voor mijn kind en heb ik gedacht dat het verbreken van de zwangerschap het minst kwaad zou zijn (uit twee kwaden). Vergeet inderdaad alsjeblief niet (wie dit leest) dat het maken/nemen van een dergelijk besluit niet iets is, dat je 'zomaar even' doet. Ik althans niet, kan ik naar alle eer en geweten zeggen. Het blijft echter moeilijk (van tijd tot tijd) om om te gaan met de schuld- en schaamtegevoelens.

Ik wens een ieder die zoiets heeft meegemaakt veel sterkte bij haar verlies en het ermee om leren gaan!

Groeten,
ZS

  Eenzaam Mei..  16. Geplaatst op 19 mei 2008 om 14:02 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

ik ben een meisje van 20, met jawel 2kindjes, een zoontje van 3,5 en een dochtertje van 15mnd. alleenstaande, tot ik een schat van een jongen leerde kennen. alleen: zn ex is zwanger, en we wisten niet 100% zeker of het wel van hem is. ik had pas enkele maanden voordien abortus moeten laten doen, van een tweeling, gewoon gedwongen en niks eigen mening, ik was kapot, en zelfs na een zelfmoordpoging kon ik het nog niet plaatsen. maar deze jongen, gewoon fantastische jongen, gaf me hoop op leven, hoop op een toekomst. tot ik er 5weke geleden achter kwam: mn wereld storte in: ik was zwanger! hoe kon dat nu! ik ben niet eens onvoorzichtig geweest en toch is er een wezentje in mn buik aant groeien. elke dag zei hij wel dat we voorzichtig moesten zijn en dat het niet mocht nu, wat moest ik doen? ik durfde niks zeggen en stilletjes heb ik gedacht en afspraken gemaakt, alles op mn eentje. maar toen zei hij dat hij het allemaal niet meer zag zitte, ik storte in en heb uiteindelijk mn verhaal gedaan, de dag erna moest ik naar de dokter, ik zou mn 3 voorbereidende pilletjes krijgen. ik was gewoon kapot, het geluid van het hartje, dat beeld, het gaat niet weg! hij was er voor me, hij steunde me en na dit zou het goedkomen zei hij, zo goed als ik ben ging ik 2dage later terug voor mn laatste tabletjes, ik herinner alleen de pijn. de nacht waarop ik zoveel bloed verloor, mn moeder wist het ondertussen ook. ik heb liggen krijsen, roepen, huilen en niks maar dan ook niks brengt mn kindje terug. en mn vriend, ja zelfs hem ben ik kwijt! er zijn momenten waarop ik denk dat alles een nachtmerrie is, ik voel me dan ook nog zo zwanger, misselijk en alles wat je kunt inbeelden, maar 2sec later komt het weer, het besef van de nachtmerrie. ik wil dat het bloeden stopt! ik kan het niet meer aan! aub help me!!! hoe graak ik hier uit, wat moet ik doen, hoe ga ik verder?

  Nelly  17. Geplaatst op 07 juni 2008 om 15:45 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo iedereen,

Yolanda ik herken mezelf heel erg in jou verhaal. Ik ben nu twee weken over tijd. een week geleden heb ik een zwangerschapstest gedaan en die bleek positief. Shit dacht ik!!! ik heb al die tijd MS-medicatie gebruikt. Ben er gelijk mee gestopt en ging overal op zoek naar informatie over medicatiegebruik tijdens de zwangerschap. Niemand kon mij vertellen hoe groot het risico is, zelfs de neuroloog niet. Ik ben ten einde raad. Heb binnenkort een afspraak staan bij de abortuskliniek. Wil het kind graag houden maar weet niet wat de gevolgen zijn.

weet iemand meer???

liefs

Nelly
QUOTE:
Op 19 november 2007 om 18:16 schreef Yolanda het volgende:
Goededag,

Ben een vrouw van 30 jaar, gelukkig getrouwd en heb een dochtertje van 15 maanden. Ik had wat klachten in 2005. In juli van 2005 gingen mijn man (toendertijd mijn vriend) en ik naar Amerika voor 3 weken. Eenmaal weer in Nederland deed ik een zwangerschapstest omdat ik mijn menstruatie niet kreeg (mijn menstruatie is altijd onregelmatig geweest. Uit de test bleek dat ik zwanger was en we waren dolblij, maar na 7 weken was die droom over, ik kreeg een miskraam. We waren verdrietig, maar 4 maanden later trouwde we en raakte weer zwanger. Het was een gewenste zwangerschap en we genoten van die zwangerschap. Maar ik kreeg klachten, sleepte met mijn linker been, zag dubbel, waarop ik naar een neuroloog was gegaan, maar die zei tegen mij dat alles goed was. In de zomer beviel ik van mijn dochtertje, was een zware bevalling geweest, maar wel een mooie ervaring. Na de bevalling ging met mij niet zo lekker. Ben naar de fysiotherapeut geweest en die zei dat ik met mijn linker been aan het slepen was en dat het verstandig zou zijn om naar een neuroloog te gaan, wat ik ook deed (het was een ander neuroloog). Er werden foto's gemaakt van mijn rug en ook werden er MRI scans gemaakt (een met contrastvloeistof en zonder contrastvloeistof. Uitslag was verschrikkelijk, ik had MS (had ik al die tijd en de eerste neuroloog verzuimde het me te vertellen). Ik zou medicijnen krijgen, maar ik mocht niet zwanger zijn. Als ik zwanger zou zijn, kan het de ziekte remmen, maar bij mij is het heel anders gelopen. De neuroloog heeft het mij vertelt, een paar dagen later kwamen erachter dat ik weer zwanger was. Mijn man en ik waren blij, maar ik was een paar keer hard gevallen dat het onverantwoord was de zwangerschap te voldragen.
Ik had (en heb er) nog steeds moeite mee, het kind was immers gewenst en zeer welkom, maar door de fout van die arts viel onze droom in duigen. Was wel goed begeleid tijdens de abortus, maar ik voelde en nog steeds leeg. Bijna elke dag traan ik , heb moeite om het een plek te geven, En altijd denk ik, al heb ik een lieve dochter, ik was moeder van drie



  Loesje  18. Geplaatst op 03 juli 2008 om 19:16 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

heyhey ,,

3 maanden terug had ik het vermoeden dat ik zwanger was . mijn vriend en ik hadden het kindje dolgraag willen houden maar door dingen die in mijn zwanger schap zijn gebeurt was het beter om abortus te laten plegen.( ik wist pas na 6 weken dat ik zwanger was) we vertelden het aleen aan een familie lid die het ook maar beter vond omdat we nog maar 16 waren , maar dat was voor ons absoluut niet de reden.

de dag zelf spookt nog steeds door mijn hoofd. daar liggen, het eindelose wachten , en de pijn van je eigen kindje vermoorden ,, als het had gekunt hadden we het zo graag willen houden! de week erna leefde ik in een roes en ik kon niet begrijpen dat de wereld zo vrolijk door kon gaan ...

  Mieke  19. Geplaatst op 05 juli 2008 om 11:28 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo iedereen ,

ongeveer een maand geleden kreeg ik te horen dat ik zwanger was .
ik heb het pas opgemerkt als ik 10weken ver was . Toen ik het aan men vriend vertelde wou hij me niet meer zien nog horen. na een tijdje verwachte hij van mij dat ik het liet weghalen of dat anders onze relatie ten einde was .
dis besloot ik het laten weg te halen omdat ik mijn vriend niet kwijt wou.
hij stelde zich zeer begrijpelijk op en leefde met me mee . toen het zover was , ging ik naar men afspraak , hij wou zelfs niet mee... dat vond ik spijtig want zijn steun had ik wel kunnen gebruiken. toen ik sīavonds thuis kwam maakte mijn vriend het gedaan en vertelde hij mij dat hij onze relatie niet meer zag zitten. ik voel me zo rot , had ik toen geweten wat ik nu wist had ik het nooit laten weghalen.ik zie hem nu niet veel meer en mag hem ook niet bellen. ik vind het moeilijk om dit te verwerken . is er iemand die iets gelijkaardigs heeft meegemaakt of raad weet met deze situatie ? mail me gerust . mieke494@hotmail.com

  Ann  20. Geplaatst op 27 juli 2008 om 14:51 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo Allemaal,

Een half jaar geleden heb ik ook een abortus ondergaan. Ik probeer mijn ervaringen met jullie te delen omdat ik ook troots tracht te vinden in jullie verhalen maar anderzijds ook troost wil bieden aan ieder die hier behoefte aan heeft.

Ik ben al een moeder van een kindje van 3 nu en woon samen met mijn vriend. Op zich is alles goed georganiseerd in ons leven. Je zou denken een kindje erbij, dat zou toch goed moeten kunnen? Helaas is het leven niet zo simpel. Ik denk dat ik wel weet waarom er zoveel spijt is na een abortus indie deze wegens niet medische maar sociale gronden is genomen (wat niet wil zeggen dat er zeker ook bij medische gronden spijt kan voorkomen, maar dat is een verhaal apart).

In de Westerse wereld bestaat er zelden zoiets als existentiele nood om een abortus te plegen. Nu zal ik uiteraard diverse reacties over mijn hoofd krijgen, maar ik probeer iets duidelijk te maken, wat ik hoop ook verlichtend kan werken. Immers, diverse instanties (bijstand, creches, adoptie etc...) bieden zich aan. Een kind krijgen hoeft niet tot armoede te leiden ook al breng je het zelf op. (Dit zijn mijn eigen strenge gedachten die het mij ook moeilijk maken). Je kunt immers 's avonds part time gaan studeren met studiefinanciering zo nodig klop je aan diverse instanties aan. Het is waar dat het streven naar een zorgeloos leven in deze wereld een doel voor het leven is geworden. Alles moet georganiseerd worden je kunt plannen je kunt aborteren, je kunt het leven manipuleren. Echter er wordt vergeten dat wij ook een ziel hebben.

In feite is een kind aborteren hoe je het draait of keert iets wat tegen je eigen menselijke instincten heen gaat. Het is tegen de menselijke natuur. Daarom is het ook een heel erg moeilijke beslissing. Deels, ben je onder invloed van je hormonen, ook waanneer je de beslissing neemt en ook daarna, want vooraleer je hormonen weer hun draai vinden duurt dit zo ongeveer een jaartje.

Echter, ik denk steeds bij mij zelf, mijn instinct zei me ook dat ik dit niet wilde. Dat was ook een instinct. Twijfel. Bij mijn eerste kindje had ik geen enkele twijfel, er is dus wel iets geweest wat mij vertelde dat ik als de persoon Ann, dit niet kon dragen. Ook ik heb gevoelens van spijt, en hoe zou mijn kindje er nu uitzien en ik meen zelfs dat het een dochter zou geweest zijn, maar dat zijn spinsels uit mijn eigen verdriet. Elk eitje wat niet bevrucht is kan een mensje worden. Elk eitje heeft een mogelijk vorm een mogelijk gezicht. Ik huil toch ook niet elke dag voor dat eitje wat niet is bevrucht? Ja, maar een embryo is leven, en ja daar hebben jullie ook gelijk in, maar een eicel en een spermacel is ook leven!

Mijn troost haal ik heel erg uit de volgende gedachte. Als dit kindje geboren werd, zou een ander niet geboren worden. Ik wil zeker nog kinderen, en als het me niet lukt dan zal ik ofwel trachten te adopteren, ofwel als pleegouder kinderen een veilig gevoel trachten te geven.

Elk einde kent weer een nieuw begin. Ik wil dit doorgeven aan alle vrouwen die in een zeer moeilijke en zware tijd zo een beslissing hebben moeten nemen. Neem tijd om te verwerken neem tijd om te praten, als mensen niet willen praten ga chatten, duizenden die willen luisteren, wees voorzichtig als mensen kortzichtig zijn. Jullie hebben allemaal recht op goedbedoelde steun en een luisterend oor, zodat je door de gesprekken heen weer tot jezelf kunt komen.

Ik moet nog steeds denken aan het feit toen ik de abortuspil moest slikken, deze werd mij voorgeschoteld en mijnvriend keek mij aan... daarna wilde ik deze gaan overgeven, maar ik wilde flink zijn en doorzetten. Dat ik van alle mensen zo wilde doorzetten, tegen al mijn twijfels in, wil wat zeggen. Links of rechts, ik was bang. Ik ben ook bang dat ik een leven heb vermoord (ja ik durf dit hardop te zeggen, het interesseert me niks), maar ik heb ook geleerd dat niks zwart of wit is in dit leven. Het leven is niet maakbaar (deels en met een prijs). Ik oordeel het hardst over mezelf dat besef ik nu. Dit is ook een les om van mezelf leren te houden, want dit deed ik niet. Ik ben een mens maak fouten en moet mezelf leren vergeven.
Inderdaad tracht ik nu veel zinniger met het leven om te gaan, deze niet te verspillen. Dit is ook iets wat uit het leed is ontstaan.
Je kunt een leven niet vervangen, maar je kunt wel zingeving geven om iets wat is gebeurd, wat heeft moeten gebeuren om welke reden dan ook.

Veel steun aan jullie allen!

Groetjes Ann



Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, , 7, 8, 9, 10, 11

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X