Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > UW ABORTUS VERHAAL
  Benthe  101. Geplaatst op 31 maart 2015 om 20:31 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo,
Ik houd mijzelf het liefst anoniem. Ik ben nu 16, en binnenkort 17.
Ik heb nu een relatie met een lieve jongen voor ongeveer een jaar en 7 maanden. Onze relatie verloopt soms wat minder en heeft zijn ups en downs, maar uiteindelijk trekken we er ons altijd doorheen. hij woont namelijk ongeveer 5,5 uur van mij vandaan en dat geeft nog wel eens wat complicaties.
Op een zondagavond besloot ik toch maar een zwangerschapstest te doen, ik was een week te laat en begon te twijfelen. Nog het laatste halfuurtje voordat mijn vriend de trein moest pakken riep ik hem naar boven. Ik was van plan om het nieuws rustig te brengen maar mijn indringende blik zei al genoeg. We hebben een half uur samen op bed gezeten voordat ik hem uit moest zwaaien. Ik liep door de straten en overal waar ik liep voelde ik me vreemd. Echt bewust zwanger. Ik voelde me ook vies, want ik was zo jong en overschatte mezelf. Ik maak dezelfde onlogische fouten die ieder mens kan maken. Deze blik naar de realiteit deed mijn buik nog meer pijn en al snel moest ik die avond medicatie slikken tegen stress. diezelfde avond heeft mijn vriend mijn schoonouders geinformeerd en ze waren gelukkig heel begripvol en gaven ons steun, al was het van een afstand. De volgende dag bij de huisarts werd een extra test gedaan die weer positief uitkwam. Ik zag in de ogen van de assistente dat ze met me te doen had. Er werd mij uitgebreid uitgelegd wat ik wel en niet kon doen. Ze besprak alleen niet de geestelijke complicaties maar daar was ik gelukkig al zelf van op de hoogte. Ik had eigenlijk al meteen een abortus in mijn hoofd. Meerdere malen in het verleden heb ik over de situatie nagedacht en vond het geen optie om een kind te krijgen. Ik ben veel te jong, geestelijk nog niet klaar, en mijn ouders zouden de situatie alleen verslechteren. Het leven gaat om zoeken naar je eigen geluk, en die zal ik nooit meer vinden als ik nu een kind zou krijgen. Zo kwam mijn besluit tot een abortus. De huisarts raadde mij de abortuspil aan, omdat volgens de teller ik pas 5 weken en 1 dag zwanger zou zijn. Ik had natuurlijk uitgebreid informatie opgezocht en die keuze gemaakt nadat ze bevestigde dat het beter was. Ze zei dat ik deze dag nog naar CASA kon gaan. Vervolgens ben ik meteen met pijn in mijn hart naar school gegaan en heb daar een apart lokaal gekregen voor een belangrijk telefoontje. Daar belde ik CASA en ze waren heel vriendelijk, al frustreerde het wachtten mij en sloeg ik even hard met mijn vuist op de tafel. Wachtmuziek is niet goed voor gespannen jonge moeders. ik kon de volgende dag, dinsdag meteen komen. Ik twijfelde aan de woorden van mijn huisarts want ze zei dat ik diezelfde dag al behandeld kon worden. Wat natuurlijk klinkklare onzin bleek te zijn. Ik heb vandaag met mijn vriend school niet als prioriteit gezet en hij kwam ook met alle liefde na 5,5 uur aan om voor me te zorgen. Het was natuurlijk een consult maar ik dacht dat ik mijzelf echt moest verdedigen vanwege mijn leeftijd. De werknemers waren heel vriendelijk al weet ik natuurlijk dat het allemaal zo gespeeld is om geen onrustig gevoel te wekken bij de vrouwen die al gespannen daar zitten te wachten. ik zag een paar vrouwen die veel ouder leken dan ikzelf was, wat mijn maag even liet omdraaien en mij nog liet realiseren dat ik heel jong was. Ik heb daar een echo laten doen waarbij bevestigd werd dat ik 5 weken en 2 dagen zwanger was. Ik heb de echo nog bekeken maar vond het niet shockerend. Wou wel echt zeker weten dat dit de juiste keuze was en niet het kind wou houden. De aardige mevrouw waarvan ik haar naam ben vergeten legde mij alles uit. Toen ze vertelde dat ik bij de ingreep ' zuigcurretage' in een roes kon zijn, klonk het al veel minder slecht in de oren. ik voelde de keuze van de abortuspil afzwakken in mijn hoofd. Mijn ouders konden dit nooit weten en de klachten kunnen bij een abortuspil lang blijven. Dat blijft waarschijnlijk niet onopgemerkt. Ik wou dat risico niet nemen. Dan was er natuurlijk nog de doorslaggevende reden; zuigcurretage heeft veel minder kans op falen. en NO WAY dat ik nog een keer terug wil naar die kliniek, mijn god. Ik heb voor morgen de afspraak gemaakt rond een uur, en ik ben heel zenuwachtig. Mijn vriend moet helaas weer 5,5 uur heen en terug voor me reizen en ik moet samen met hem weer een dag me ziek melden. Wat een nachtmerrie..
Het is nu een paar uur later en heb mijn vriend al weer uit moeten zwaaien. Ik heb een gevoel alsof ik afstand van mijn eigen bewustzijn heb genomen, omdat ik niet kan geloven wat mij overkomen is. Ik heb mezelf echt teleurgesteld. Ik zou het liefst ouder willen zijn zodat ik dit wonder zijn waarde kan geven... Ik heb vertrouwen in CASA al ben ik meestal wantrouwend en vind hun warmhartigheid gespeeld. Ik weet dat ze goed voor me gaan zorgen. Ik vrees alleen voor de aankomende dagen daarna.. hoe dat met mijn brein gaat spelen..

  Ria  102. Geplaatst op 28 april 2015 om 15:17 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Onlangs was ik jarig en ik besefte dat ik nu echt te oud begon te worden voor kindern. Ik ben single en ik ben dol op kinderen. Zelf heb ik geen eigen kinderen, behalve de kinderen van mijn klas die ik lesgeef maar dat had anders kunnen zijn.
Jaren geleden toen ik nog jong ben ik zwanger geworden zonder vriend.
Een schande vonden mijn ouders, vooral mem. Wat moest iedereen nu van hen
denken het kind moest en zou zo vlug mogelijk weg. Mijn zwaar christelijke moeder die altijd overal schande van sprak, ook over abortus vond het nu opeens de beste oplossing. Ik wilde het kind houden, maar iedere dag werd de druk groter. Wat zou de dominee zeggen want al mijn tantes. Mijn moeder verdroeg de schande niet en was ook heel boos. Liet ik het niet weghalen dan was ik thuis niet meer welkom. Uiteindelijk heb ik toegegeven en het kind weg laten halen. Met niemand mocht ik erover praten, alleen mijn ouders wisten het. Ik heb het verder proberen te vergten. Jaren later toen een van mijn nichtjes wel een kind zonder man kreeg, toen pas kwam alles boven. Ik had dit nooit moeten doen. Mijn moeder sprak er schande van maar zij had haar kind tenminste nog.
Met relaties heb ik niet veel geluk gehad, alle relaties van mij lopen stuk. Ik doe maar net lasof me dat niets kan schelen en ik nog alrijd een betere man kan krijgen. Niet dat dat waar is, ik vind het een ramp, maar anders kan ik het niet verdragen.
Had ik mijn kind maar gehouden dan was ik nu niet zo alleen geweest.

Ria.
Meppel





  Jule  103. Geplaatst op 09 januari 2017 om 19:07 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Lieve vrouwen/meiden.

Allereerst wil ik zeggen dat ik veel respect heb voor iedereen die hun ervaringen hier deelt.
Voor mijn studie maak ik een magazine. Op dit moment zijn wij druk bezig met editie 2 wat gaat over Lichaam & Geest. Ik ben hiervoor opzoek naar vrouwen die een ervaring met abortus hebben (of het hebben afgewogen) en erover zouden willen vertellen: wat de situatie was, waarom die keuze is gemaakt en hoe het verdere leven hierdoor is en wordt be´nvloedt.
Dit mag natuurlijk anoniem. Jullie zouden me ontzettend helpen.

Ik hoor heel graag van jullie.

Alvast heel erg bedankt.
Jule

Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, , 7, 8, 9, 10, 11

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X