abortus




Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld

 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp 
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > UW ABORTUS VERHAAL
  Eli  91. Geplaatst op 11 oktober 2011 om 10:16 uur     quote nieuw bericht email edit 

 

QUOTE:
Op 09 oktober 2011 om 21:12 schreef Janneke het volgende:
Hallo lieve vrouwen,

Ik kwam per toeval op deze site en raakte aan het lezen op deze topic.
Ik denk niet na over zelf een abortus te doen, maar ben wel veel over het onderwerp abortus na gaan denken.
Dit komt omdat ik 3 weken geleden een miskraam heb gehad na 14,5 weken zwangerschap.. Dit was een hele heftige gebeurtenis. Ik was gewenst zwanger en het kindje is plotseling "geboren". Alles zat erop en er aan,van vingertjes tot teentjes, tot het geslacht wat we konden zien(het was een jongetje!) het was al helemaal af en hoefde alleen nog maar te groeien. Ik begrijp dat veel van jullie niet op deze informatie zit te wachten, maar nadat ik met mijn eigen ogen gezien heb hoe een kindje van 14 weken eruit ziet, wil ik dit toch graag delen, omdat hier eigelijk weinig over gesproken wordt. Een abortus kan hier in Nederland tot 24 weken, maar er wordt niet echt verteld wat je eigenlijk weghaald. Ik hoop dat dit bericht niet alleen irritatie opwekt, maar ook gewoon kan bijdragen tot het maken van een weloverwogen keuze.

liefs en sterkte




het lijkt me zo verschikkelijk voor je dat dit gebeurt is, ik vind het ook erg moelijk om te weten dat een baby er zo vroeg al echt uitziet als een baby, ik ben 19 en nu zwanger ga proberen een abortie te krijgen ondanks dddat ik het het liefste zou willen houden, ik weet alleen dat dit voor mij en het kind niet het beste is. Ik vond het heel er fijn je bericht te lezen. groetjes eli en ik hoop dat je vriend je onwijs steunt en dat je je snel beter voelt

  --  92. Geplaatst op 18 mei 2012 om 04:46 uur     quote nieuw bericht email edit 

 

Hallo allemaal, graag wil ik hier mijn verhaal kwijt over mijn abortus..

2jaar geleden(nog net geen 18jaar)begon mijn verhaal eigenlijk.. ik had een relatie van 1jaar met mijn vriend, wij zijn allebei van Turkse afkomst waar je dus eigenlijk helemaal geen sex voor het huwelijk mag hebben! verder weten onze ouders wel dat we wat hebben en komen we ook bij elkaar over de vloer(we slapen niet bij elkaar) het was 1week voor dat ik ongesteld moest worden dat ik me anders voelde en hoe raar het ook klinkt maar ik wist het zeker... ik was zwanger. Toch wou ik er niet in geloven en dacht ik, zal mezelf wel in de maling nemen.. ik doe het altijd veilig en nee het kan eigenlijk gewoon niet!
ik heb ook niks tegen mij vriend gezegd over deze gevoelens, een week later hoorde ik dus ongesteld te worden ik was inmiddels 3dagen over tijd. toen wist ik bijna helemaal zeker dat mijn gevoel klopte, ik heb een zwangerschapstest gehaald en ja ik was zwanger! er ging van alles door me heen, ik ging nog naar school, ik was er nog niet klaar voor,ik kon hier absoluut thuis niet mee aankomen, hoe ging ik mij vriend dit vertellen? Want voor hem gelde het zelfde. ik belde hem op en zei dat ik hem iets moest vertellen en voordat ik ook maar iets gezegd had wist die het.
we waren het er eigenlijk allebei meteen over eens dat we het weg moesten laten halen. We zijn toen samen bij een Abortuskliniek langs gegaan waar ze super aardig waren goed geholpen duidelijk alles verteld de opties die ik had. ik heb er voor gekozen om onder narcose te gaan om er zo min mogelijk van te merken mischien ook wel om er zo min mogelijk van te herinneren.
ook werd er een echo gemaakt. ik hoor 'der nog zo zeggen : En dan zie ik dat je inderdaad zwanger bent, wil je het zien?
Een week later was de abortus zelf, ook daar waren ze super aardig erg hulp zaam en duidelijk. mijn vriend was bij me, we werden naar een kamer gebracht waar ik me mocht omkleden en eventjes moest wachten vrij snel ernaar werd ik naar de kamer gebracht waar het dan ook echt zou gebeuren.
Toen ik in de stoel zat/lag, zat mijn vriend naast me hij hield mijn hand vast ik kreeg een prik en ze "zuster" vertelde me dat het in mijn wangen/gezicht zou gaan tintelen en ik binnen een minuut onder narcose zou zijn. ik keek mn vriend aan en die zei t komt goed.. en weg was ik.
Toen ik wakker werd lag ik alweer op bed in de kamer waar ik voor de abortus moest wachten en omkleden, voordat ik mijn ogen open had hoorde ik mn vriend tegen me praten ( ik kwam net bij ) binnen plus minnus 2/3 minuten was ik echt weer wakker, ik opende mn ogen had nog geen woord gezegd en de eerste traan rolde al over mijn wang. ik voelde me leeg de gerommel, de veranderingen die ik in mijn lichaam voelde waren weer weg ik was weer zoals daarvoor. na het bijkomen mocht ik weer naar huis .. Onderweg naar huis waren we allebei vrij stil we zeiden af en toe iets tegen elkaar om elkaar toch "gerust" te stellen? Mijn vriend zette me thuis af en ging ook naar huis. Toen begon het besef helemaal te komen en niemand waarmee ik dit kon delen (behalve met mijn vriend) Niemand wist niks al die tijd niet en dit was een geheim die ik heel mijn leven bij me zou dragen, nog geen korte tijd daarna kwam het besef nog meer en kwam ik echt in een dip. ik wou niet naar school maakte thuis alleen maar ruzie werd opstandig sliep een uur per week ik ad niks meer. mijn vriend die propte af en toe met moeite een half broodje bij mij naar binnen maar ik kon niet meer!! Mijn vriend en ik konden er ook niet goed over praten we hadden het er allebei moeilijk mee en hadden het er liever niet over. dus dat deden we ook niet, na een paar maanden ging het iets beter ik ben in die tijd ook rond de 8kilo afgevallen die ik nog steeds niet ben aangekomen omdat ik nog steeds niet veel eet (gemiddeld 2x op een dag een maaltijd, geen tussendoortjes niks). ik had er spijt van, ik kon er met niemand over praten, ik HEB altijd al geweten dat ik graag kinderen wou en het liefst wel een stuk of 4 maar niet toen, niet op dat moment, niet op die manier. ik heb ook bij een psycholoog gelopen. Eerlijk gezegd was ik daar alleen maar aan het huilen (wat ik thuis ook al deed) en luchten het verder niet.

Gelukkig ging het beetje bij beetje beter met me. nog elke dag zit het in mijn hoofd, ben ik erg onzeker geworden, en ben ik niet meer wie ik was.

  Silke  93. Geplaatst op 27 mei 2012 om 22:37 uur     quote nieuw bericht email edit 

 

ik heb, net als jullie een abortus ondergaan
ik ben op 10 jarige leeftijd seksueel misbruikt geweest door mijn leerkracht van de lagere school. niemand wist er iets van.
ik had toen mijn regels al en werd zwanger.
mijn leerkracht dwong me te vermoorden als ik geen abortus deed, dus hij ging met me mee naar het ziekenhuis en zei dat hij mijn vader was.
hij had de identiteitskaart van zijn eigen dochter bij zich (ze is even oud).
het was verschrikkelijk!
ik ben nu 16 jaar en heb er nog steeds spijt van, al weet ik dat het toch het beste was voor de baby.


  Anne  94. Geplaatst op 02 juni 2012 om 15:07 uur     quote nieuw bericht email edit 

 

Hey,

Ik heb net zo alles jullie een abortus ondergaan bij mij ging het allemaal erg snel in ben in nov 2006 door een "vriend" misleid en verkracht. maar slikte gewoon de pil merkte niks aan me werd niet dikker niet misselijk alleen ik had het gevoel dat ik wel zwanger was ben in totaal 5 keer naar de huisarts geweest en een test laten doen en steeds kwam er uit niet zwanger ook de testen die ik thuis deed kwam uit dat ik niet zwanger was. toch bleef dat gevoel dat er iets anders was in mijn lijf. Ik heb na bijna 5 maanden zeuren uiteindelijk een echo gehad daar kwam uit dat ik al ruim 20 weken zwanger was en dat het een tweeling was ik was boos op alles en iedereen! Waarom luisterde ze niet naar me en waarom gaven die testen niet aan dat ik zwanger was! Ik ben die zelfde middag nog naar een kliniek gegaan samen met me moeder. Daar vertelde ze me dat ik precies 21 weken was en dat ik maar 1 week de tijd had om er over na te denken. Ik heb in de 5 dagen zoveel gehuild en dat alles omdat je het wel weet maar het wordt niet hard gemaakt en dat je er op aangekeken wordt omdat je er pas met 21 weken achterkomt. Ik heb ze op 21weken en 5 dagen laten weghalen het was de zwaarste dag van me leven! Ik was niet 1 kindje kwijt
maar 2 ik heb me maanden leeg gevoeld! Ik was er kapot van hoe kon het mij nou overkomen! Op advies van me therapeut heb ik een pup gekocht en het werkte ik had een doel niet dat de pup de plek van me kindjes innam maar ik kon voor iets zorgen en dat deed me goed.

Ik ben ze nooit vergeten het is toch wel een verhaal wat je de rest van je leven meeneemt en daarom heb iksamen met me nieuwe vriend een plekje in ons huis gemaakt waar de echofoto's staan van me kindjes ik schaam me er niet voor! Het is een deel uit mijn leven! En ze horen er toch bij! Ook al heb ik er voor gekozen om ze niet bij me te houden. Ik wilde me kinderen niet vertellen dat hun vader een verkrachter is en dat ze totaal niet gewenst waren. Ik zou nooit met respect kunnen praten over hun vader. Je blijft namelijk verbonden met die
persoon die jou zoveel pijn heeft gedaan en dat breng je ook over op het kind. En dat gun je
ze niet!

Ik ben nu 22, en na alles ben ik er sterker uit gekomen!



EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Anne op 02 juni 2012 om 15:34:58



  Anoniem  95. Geplaatst op 13 november 2012 om 21:56 uur     quote nieuw bericht email edit 

 

De dag dat ik te horen kreeg dat ik zwanger was, storte voor even mijn wereld in. Huilen en schreeuwen dat was het enigste wat ik kon.. 2 weken lang dokterbezoeken gehad, veel nagedacht, veel gepraat en veel gehuild.
Mijn hart vocht tegen mijn verstand, het was een kwestie van tijd wie het zou winnen. Maar zover kon ik het niet laten komen, er moest een beslissing gemaakt worden. Een beslissing waarvan ik nooit had gedacht dat deze de rest van mijn leven zou beļnvloeden.

Op basis van het 'verstand' gekozen om de abortus door te zetten dit was beter hadden we onszelf verteld, wat konden we het kind nou bieden. 9 oktober 2012 was het zover op naar het vrelingenhuis. Na een dag van wachten, praten en formulieren invullen was het zover. Het voelde koud en kil, ik beschreef het in me hoofd als een slachthuis. Nog steeds was ik ervan overtuigd dat dit het juiste was en met die gedachten viel ik in slaap en werdt 15 minute later wakker. De pijn in mijn buik was een kwelling, alsof het een straf was voor mijn 'daad'.

Ik herstelde snel en de eerste paar dagen voelde de keuze goed, ik had voor het juiste gekozen. Toen begonnen de dromen of beter gezegd nachtmerries, de pijn van binnen, het verdriet, de leegte. Er gaat geen dag voorbij dat ik je vraag om vergevenis, geen dag dat ik niet aan je denk. Geen week voorbij dat ik een traan voor je laat.

9 Oktober 2012 de dag dat ik jou 'verloor' maar ook een deel van mijzelf.

  Angela  96. Geplaatst op 01 februari 2013 om 20:07 uur     quote nieuw bericht email edit 

 

QUOTE:
Op 14 oktober 2010 om 21:31 schreef Neyomi het volgende:

Nikki, vergeef jezelf

ik zeg niet dat je de juiste keuze hebt gemaakt, maar je moet jezelf wel vergeven. dat je spijt hebt, laat zien dat je nog mens bent en een hart hebt.
God en je kind hebben het je vast al vergeven, omdat ze zien dat je intense spijt hebt. Mensen maken nou eenmaal fouten, niemand is perfect.
Het gaat erom dat je bewust bent van je fouten en dat je spijt betuigd, dat je ervan leert.
Jij hebt vast geleerd, dat je in moeilijke situaties, niet naar de makkelijkste weg moet grijpen.

Probeer het jezelf echt te vergeven. Ik weet niet hoe je je voelt of wat je meemaakt, maar vind dat je jezelf wel mag vergeven.
Je hebt een beschermengel erbij.. Je kind ziet hoeveel je aan haar denkt en van haar houdt. Blijf dat vooral doen! Maar geef het een plekje

Liefs Neyomi



ik denk niet dat iemand hier geholpen is met je opgedrongen adviezen. Ik vind je manier van praten, je gelul over god en dat "je vind dat je jezelf wel mag vergeven" nogal hoog van de toren blazen. Misschien kun je beter een ander forum opzoeken ipv mensen die het al moeilijk hebben het nog moeilijker te maken.

  Dame 32  97. Geplaatst op 06 juni 2013 om 19:12 uur     quote nieuw bericht email edit 

 

leegte verdriet gemis, zo veel gevoelens die loskomen na een abortus.
bij ons kwam het bericht van zwangerschap zeer onverwacht en ongepland. aan de ene kant blij, ergens toch een diepe wens , aan de andere kant meteen grote zorgen. mijn gezondheid is niet optimaal, astma, en M.E ofwel CVS en mogelijk draag ik CF bij me. vrij snel in de zwangerschap kreeg ik last van zuurstoftekort, medicatie werkte niet voldoende en ging het lichamelijk snel achteruit. ik voelde me vrij snel zieker en vermoeider worden. artsen spraken de risico's uit over zuurstoftekort en door werk uit het verleden weet ik wat ze dan bedoelen... kinderen met een handicap, kinderen met spasmen. en daar sta je dan, ergens je grote wens om moeder te worden, een stabiel goed huwelijk maar een lijf dat niet meewerkt. om deze redenen hadden we jaren eerder al deze wens opzij geschoven omdat het te veel risico's zou geven voor het kindje. en een kindje dat veel risico's heeft om ziek te worden, mogelijk taaislijmziekte te krijgen (CF) dat wil je niet. dat is mensontwaardig. dat doe je een kind niet aan.
na veel gesprekken met artsen is er uiteindelijk verstandelijk een beslissing uit gekomen om de zwangerschap af te breken bij toen 7,5 wk zwangerschap. we hebben er samen voor gekozen om het bewust onder narcose te laten doen, want de ingreep is van zichzelf al heel heftig en zwaar emotioneel en de narcose werkt ook door voor het vruchtje, je kindje. dus dan weet je ook zeker dat je ongeboren kindje er ook niks van meekrijgt.
tenminste zo is het ons uitgelegd. we konden binnen 2 weken terecht, de ingreep zelf is goed verlopen, de leegte die je voelt als je wakker wordt is vreselijk. de buikpijn erbij maakt het compleet dat je je erg naar voelt. aan de ene kant de opluchting dat de behandeling gedaan is want ook dat geeft toch wat spanning en aan de andere kant voel je je kindje niet meer wat ook erg zwaar is.
sommigen zijn er heel stellig in, abortus is moord... in sommige gevallen is dat misschien zo maar aan de andere kant als er veel risico's zijn voor moeder en of kind is het soms de beste oplossing. een kind ter wereld brengen als het niet gezond is of als je er niet voor zou kunnen zorgen, dan kan je het kindje dat leed maar beter besparen!
JE BENT PAS ECHT EEN GOEDE MOEDER ALS JE JE KIND EEN BOEL LEED BESPAARD!

hoe dan ook is het een hele zware beslissing, jong of al wat ouder, getrouwd of niet, gezond of ziek.. het blijft een moeilijke beslissing. laten we daarvoor niemand veroordelen, maar laten we als vrouwen elkaar steunen, het hand boven elkaars hoofd houden!
samen staan we sterk!
Een vlindertje als teken voor een ongeboren vruchtje, een vlindertje als teken van een vruchtje dat danst en vrij is.
een zilveren kettingkje met een vlindertje kan een mooi gebaar zijn
een gedichtje schrijven kan je steun geven.
praat erover met mensen die je lief hebt met mensen die je vertrouwen kan.

ik wens allemaal heel veel sterkte toe met dit grote verlies en voor de mensen die nog een knoop moeten doorhakken, heel veel wijsheid!
sta er vooral bij stil wat je het kindje kan bieden en maak erna de wijze keuze voor betere anticonceptie of sterilisatie.



  Angelana  98. Geplaatst op 24 augustus 2013 om 01:12 uur     quote nieuw bericht email edit 

 

Ok ik dacht dat ik het kon om alles hier neer te typen...

Het lukt me niet... nog te vers denk ik...

3 dagen...

Voor iedereen die een abortus of miskraam heb gehad.

Heel erg veel sterkte gewenst...

Het is een zware strijd.. maar geef niet op!

Je heb de beste beslissing gemaakt voor jou baby en jezelf...

Laat je niet en nooit beinvloeden door andere meningen .

Mvg iemand met vreselijk veel spijt en pijn...

EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Angelana op 24 augustus 2013 om 01:18:31



  Daphne  99. Geplaatst op 30 november 2014 om 17:16 uur     quote nieuw bericht email edit 

 

Hallo Allemaal,

Ik ben een vrouw van 19 jaar oud word over 2 weken 20 en heb 25/07/2014 een abortus gehad. Mijn ex vriend en ik hadden een geplande zwangerschap en het kindje was zeer zeker gewenst. De reden dat ik het heb laten doen is, hij vreemd was gegaan en ik wilde geen jonge alleenstaande moeder zijn. Verder heb ik ook niet echt bepaald een goed inkomen en zou niet weten waar ik met de kleine naar toe zou moeten gaan. Heb toen een gesprek gehad met een instantie maar, heb daar zelf al ervaring mee dat 9 van de 10 kinderen toch in een pleeggezin worden geplaatst. Heb de eerste paar weken naar de abortus geen last gehad van emotionele momenten. Had ook niet verwacht dat het zou gebeuren maar nu elke dag heb ik er last van, er is geen minuut van de dag dat ik er niet aan denk. Ik merk persoonlijk ook dat het elke week erger word, ik kan daarom momenteel ook niet werken. Heeft er iemand misschien advies voor mij wat ik zou kunnen doen ben al naar de huisarts geweest maar ben daar niks mee opgeschoten, het geen wat ik gewoon denk is vaak van " Was het maar een droom" dat ik kan wakker worden en nog zwanger ben van een mooi gezond kindje maar helaas is dat niet zo. En moet ik er toch door heen bieten en blijven vechten maar het eist een hele tol van mij. 25/04/2014-25/07/2014 💔😭


Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10

Ga naar:




Suggesties voor deze pagina? Klik hier
© 2000-2014 - Startkabel.nl - disclaimer cookiepolicy