Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > abortus
  Kimberly  71. Geplaatst op 25 april 2012 om 17:32 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik ben een meisje van 20jaar .. ik heb dit jaar een abortus gedaan.
ik heb het er nog vreselijk moeilijk mee ik weet nog alle dagen wat er gebeurt is.. Het is iets wat je heel je leven mee draagt .. de meeste mensen die het weten proberen me te begrijpen maar ergens voel je dat ze het niet begrijpen. als je het zelf niet hebt mee gemaakt kan je er niet over mee praten ik zoek via deze weg ook mensen van mijn leeftijd die het zemfde hebben gedaan en zoek via deze weg toch steun hoe zei er iets of wat zijn boven op geraakt .. ik wil het een plaats geven maar het is gvd evht heeeel moeilijk .. er zijn nog dagen bij dat ik echt begin te wene als ik er aan denk .. en hoe ver ik nu gestaan zou hebben, hoe het allemaal geweest zou zijn, enz... ik hoop dat er mensen zijn die me er wat bij kunnen helpen.

Kimberly xx

  Anoniem  72. Geplaatst op 16 september 2012 om 22:52 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hey

Ik ben een meisje van 15 een paar maandjes geleden heb ik abortus gedaan.
Nu zou ik ongeveer 29 weken zijn.
Met kerst zou hij of zij geboren worden.
Ik heb het er best moeilijk mee, dan droom ik er ook over
Vaak gaat het over Quin een klein meisje ze noemt me dan ook mama.
Mam en mijn vriend hebben me echt gesteund maar van pap had ik het kindje moeten houden. Maar dat kan natuurlijk niet.
Ik ben nog maar een kind en wil nog studeren en werken een mooi huis hebben en dan wil ik een paar lieve gezonde kindjes. Maar nu niet dus de enige oplossing was abortus.
Toen het kindje 7 weken was heb ik abortus gepleegt ofja de abortus pil heb ik gehad ik heb eeen maand liggen bloeden en zitten puffen van de pijn. Ik huil er nog vaak over en ik zal het ook nooit vergeten. In het begin zei ik rarw dingen tegen mezelf van je hebt een moord gepleegt en dat ik niks ben. Wat nergens opslaat. Gelukkig kan ik er met mijn vriend over praten en steunt hij me dan.
Het is fijn dat ik hier mijn verhaal kwijt kan.

Sterkte voor iedereen die hetzelfde mee maken.
En de meisjes wees verzichtig met wat je doet, je denkt zoiets kleins kan niet boor proberen zzorgen maar geloof me dat kan wel.

  Anoniem  73. Geplaatst op 16 september 2012 om 22:55 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hey

Ik ben een meisje van 15 een paar maandjes geleden heb ik abortus gedaan.
Nu zou ik ongeveer 29 weken zijn.
Met kerst zou hij of zij geboren worden.
Ik heb het er best moeilijk mee, dan droom ik er ook over
Vaak gaat het over Quin een klein meisje ze noemt me dan ook mama.
Mam en mijn vriend hebben me echt gesteund maar van pap had ik het kindje moeten houden. Maar dat kan natuurlijk niet.
Ik ben nog maar een kind en wil nog studeren en werken een mooi huis hebben en dan wil ik een paar lieve gezonde kindjes. Maar nu niet dus de enige oplossing was abortus.
Toen het kindje 7 weken was heb ik abortus gepleegt ofja de abortus pil heb ik gehad ik heb eeen maand liggen bloeden en zitten puffen van de pijn. Ik huil er nog vaak over en ik zal het ook nooit vergeten. In het begin zei ik rarw dingen tegen mezelf van je hebt een moord gepleegt en dat ik niks ben. Wat nergens opslaat. Gelukkig kan ik er met mijn vriend over praten en steunt hij me dan.
Het is fijn dat ik hier mijn verhaal kwijt kan.

Sterkte voor iedereen die hetzelfde mee maken.
En de meisjes wees verzichtig met wat je doet, je denkt zoiets kleins kan niet boor proberen zzorgen maar geloof me dat kan wel.

  Summer  74. Geplaatst op 10 december 2012 om 19:50 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste mensen ,

Ik ben Summer Rogiers en doe samen met mijn vriendin een spreekbeurt over abortus voor Godsdienst . Graag zouden we hiervoor contact willen opnemen met iemand die bereid is om hierover te praten . Zelf weten we ook dat het onderwerp abortus erg gevoelig ligt maar we zouden graag in onze spreekbeurt willen vertellen hoe het echt allemaal te werk gaat want internet is niet altijd helemaal te vertrouwen . Stel dat u dit bericht heeft gelezen en bereid is om hierover met ons te praten maar eerst wat meer contact wil opnemen wat uiteraard vanzelfsprekend is kan je ons dit meedelen via dit email - adres : summer_ke@hotmail.com

Groeten Summer en alvast bedankt

  S.  75. Geplaatst op 14 december 2012 om 16:09 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo iedereen

Ik weet niet goed hoe ik mijn verhaal hier moet neerschrijven. Jullie
hebben allemaal een abortus ondergaan, ik dus ook. Ik voel me hier heel
erg schuldig over. Ik kan hier eigenlijk niet echt met iemand over praten.
Er zijn wel een paar mensen die hiervan op de hoogte zijn zoals mij ouders
en mijn vriendje waar ik nu bijna 2 jaar mee ben.

Ik heb zo'n 2,5 jaar geleden abortus laten doen, wel even geleden dus. Ook juist voor dat ik iets begon met mijn vriendje nu.

Ik had iets met een jongen hij was een paar jaar ouder als ik. Ik was toen net 16 in januari geworden en hij was er 20. In het begin was ik heel voorzichtig, alles gebeurde stap voor stap. Tot we het deden en ja toen deden we het regelmatig. Een condoom wilde hij niet want dan voelde hij niets. Ja ok ik geloofde dat allemaal en ja ik nam de pil dus ik was gerust. Tot ik een week ziek was, ik moest overgeven en had buikloop. Toen ik beter was, deden we het. Zonder te weten dat dit niet veilig is, ja ik pakte toch de pil. Ik dacht er ook niet bij na of dit kwaad kon. Tot ik de week nadien mijn regels niet kreeg. Dat vond ik zo vreemd, ik was altijd op tijd en nu niet? Ik vertelde het aan mijn toenmalige vriend en hij zei meteen: Oh kom we halen een zwangerschapstest dan weten we het zeker. Maar ik durfde niet ik wilde nog wachten, misschien kwamen ze nog. Uiteindelijk is hij een test gaan halen. 's Avond ik naar het toilet om de test de doen, mijn ex vol ongeduld te wachten. Ik durfde echt niet te kijken naar het resultaat ik hoopte zo dat deze negatief zou zijn! Nee, de test was positief. Mijn ex was super blij en ik deed alsof ik blij was. Hij wilde zo graag een kindje met mij zei hij! Nu ik was er helemaal nog niet klaar voor, maar ja het zat er nu eenmaal! Ik dacht echt niet aan abortus, hier was ik echt tegen: ik ga mijn eigen kindje toch niet vermoorden! Ik werd al snel misselijk en als ik honger had moest ik meteen eten of ik gaf over. Ook als ik iets rook, draaide mijn maag. Ik hing regelmatig boven het toilet. Telkens liet ik de kraan lopen zodat het niet zou opvallen. Ik nam eten op mijn kamer zodat ik kon eten als het 'moest'. Ondertussen was ik al 1,5 maand zwanger. Mijn ex had het al aan zijn ouders verteld en ook die waren enorm gelukkig! Van hen kreeg ik al de eerste kleedjes! O'nee hoe moet ik dit ooit tegen mijn mama zeggen, ze zou echt super boos worden! Ja en toen was het zover ik zat in de zetel toen mama me vroeg of ik zwanger was, ik zei zonder te twijfelen nee seg wat denk jij niet van mij? Maar ze wist het zeker! Hoe? Ik denk omdat ik zo dikwijls over gaf. Zij was inderdaad heel erg boos op mij en eiste dat ik een abortus liet doen! Dit wilde ik echt niet, mijn eigen kindje toch niet? Ik was stilaan al gewend aan het idee. Mama heeft me nooit echt de keuze gegeven. Het was abortus of verhuizen! Ja toen begon ik te twijfelen ik wilde toch niet weg bij mijn mama! Ik was 16 hoe zou ik ooit alleen kunnen gaan wonen. Mijn ex woonde ook nog thuis en daar wilde ik ook absoluut niet gaan wonen! Ik ben toen met mijn mama naar de kliniek geweest. Daar heb ik enkele gesprekken gehad en hebben we de abortus vast gelegd. Ik vertelde dit aan mijn ex en hij werd boos! Hij heeft een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog. Die vertelde mij dat ik al 3 maand zwanger was en dat dit niet meer mocht weggehaald worden. Toen hebben we mijn afspraak afgebeld. Mama wist hier niets van en kwam daar met mij aan. Een psychologe heeft met haar gepraat. Op weg naar huis heeft zij niets gezegd, de dagen daarna ook niet. Tot ik het niet meer aankon, ik was mijn mama aan het kwijt raken en dat wilde ik niet! Ik heb dan toch maar besloten 'het' te laten doen. Ondertussen was het ook al gedaan met die jongen. Ja, ik heb dan die abortus laten doen en heb heel veel pijn gehad (lichamelijke pijn)! Het eerste jaar deed het me echt niets. Ik mist niets, alles was gewoon normaal. Ik heb alle echo's verbrand! Ik heb tegen mijn ex gezegd dat ik een miskraam heb gehad.

Maar nu heb ik zoveel spijt! Ik weet zeker dat het een meisje was en ze zou Luna heette! Ik heb spijt maar ik weet dat ik het juiste heb gedaan voor mezelf en mijn omgeving en natuurlijk voor Luna!

Ooit zal ik een echte mama worden, nu ben ik gewoon een mama zonder kindje!

Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen! Het is niet makkelijk om zo'n beslissing te nemen!

Xx S.

  Emma  76. Geplaatst op 22 januari 2014 om 18:01 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hi,

Ik heb op 15 oktober 2013 een abortus laten doen.

Twee weken eerder was kwam ik erachter dat ik zwanger was.
Ik had mijn stopweek van de pil en werd maar niet ongesteld. Totaal zonder zorgen deed ik een test, met het idee dan is dat uitgesloten. Ik schrok me dan ook rot toen deze ineens positief was. Ik was daarvoor al regelmatig misselijk en vrij vermoeid,maar was ervan uitgegaan dat dat door mijn nieuwe studie kwam, door de drukte en door het slecht voor me zelf zorgen.

Mijn vriend en ik waren toen bijna 1,5 jaar samen, ik was 17 en hij 21. We hadden al snel bedacht dat een kindje geen optie kon zijn, ik was net begonnen aan mijn hbo studie en hij is nu net begonnen met afstuderen. Ik hield meteen van m'n kindje, ookal was hij of zij niet meer dan 2 cm groot, ik had er meteen een gevoel bij. Twijfel kwam ook snel, maar mijn vriend wou het sowieso niet en ik was nog veelste druk met het onbezorgde leventje wat ok leidde. Nu ik dit zo schrijf merk ik dat ik m'n keuze niet kan beargumenteren. Hoe dan ook hebben we voor een abortus gekozen, we waren er niet aan toe. Ik heb die week voor de abortus verschrikkelijk zitten twijfelen wat ik nou werkelijk wou, nadenken ging niet meer.

De abortus is nu drie maanden geleden en ik heb het er bijzonder moeilijk mee, niet altijd, maar ik moet 24/7 afleiding hebben, puur om er niet aan te hoeven denken. Ik praat er niet over omdat ik bang ben dat mensen denken dat ik me aanstel, zij weten niet wat het is. Tussendoor gaat m'n studie ook niet geweldig, terwijl iedereen dat wel altijd van me verwacht. M'n energie begint er doorheen te gaan, ik ben de hele dag door moe, duizelig en misselijk, ik eet niet veel meer, ik val af. Of alles met m'n verdriet te maken heeft betwijfel ik, want ik verlies ook nog om de dag bloed en krijg niet genoeg vitamines binnen, dus ga maandag eerst maar even langs de huisarts

  Emma  77. Geplaatst op 22 januari 2014 om 18:05 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hi,

Ik heb op 15 oktober 2013 een abortus laten doen.

Twee weken eerder was kwam ik erachter dat ik zwanger was.
Ik had mijn stopweek van de pil en werd maar niet ongesteld. Totaal zonder zorgen deed ik een test, met het idee dan is dat uitgesloten. Ik schrok me dan ook rot toen deze ineens positief was. Ik was daarvoor al regelmatig misselijk en vrij vermoeid,maar was ervan uitgegaan dat dat door mijn nieuwe studie kwam, door de drukte en door het slecht voor me zelf zorgen.

Mijn vriend en ik waren toen bijna 1,5 jaar samen, ik was 17 en hij 21. We hadden al snel bedacht dat een kindje geen optie kon zijn, ik was net begonnen aan mijn hbo studie en hij is nu net begonnen met afstuderen. Ik hield meteen van m'n kindje, ookal was hij of zij niet meer dan 2 cm groot, ik had er meteen een gevoel bij. Twijfel kwam ook snel, maar mijn vriend wou het sowieso niet en ik was nog veelste druk met het onbezorgde leventje wat ok leidde. Nu ik dit zo schrijf merk ik dat ik m'n keuze niet kan beargumenteren. Hoe dan ook hebben we voor een abortus gekozen, we waren er niet aan toe. Ik heb die week voor de abortus verschrikkelijk zitten twijfelen wat ik nou werkelijk wou, nadenken ging niet meer.

De abortus is nu drie maanden geleden en ik heb het er bijzonder moeilijk mee, niet altijd, maar ik moet 24/7 afleiding hebben, puur om er niet aan te hoeven denken. Ik praat er niet over omdat ik bang ben dat mensen denken dat ik me aanstel, zij weten niet wat het is. Tussendoor gaat m'n studie ook niet geweldig, terwijl iedereen dat wel altijd van me verwacht. M'n energie begint er doorheen te gaan, ik ben de hele dag door moe, duizelig en misselijk, ik eet niet veel meer, ik val af. Of alles met m'n verdriet te maken heeft betwijfel ik, want ik verlies ook nog om de dag bloed en krijg niet genoeg vitamines binnen, dus ga maandag eerst maar even langs de huisarts

  Joyce  78. Geplaatst op 23 maart 2014 om 18:19 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

heey ik ben joyce en ik ben 16 jaar
ik heb pas gevrijd met mijn vriend en de laatset tijd begin ik mij slecht te voelen hoofdpijn pijn in mijn onderbuik en heb schrik dat het zo is want we kunnen dat kindje niet houden we zijn allebij nog veel te jong moeten nog naar school ik kan nu nog geen zwangerschapstest doe nwant we hebben het nog geen week geleden gedaan ik pak normaal mijn pl wel maar paar dage ndaarvoor ben ik die 1 keer vergeten
Maar Marcella ik had een vraagje hoeveel euro heeft die abortus en waar heb je dat gedaan en hoe ?

  Evi  79. Geplaatst op 18 januari 2015 om 18:29 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hey
Ik heb een vraag
Als je naar een abortus centrum gaat in Belgi kunnen ze de abortus weigeren uit te voeren als ze zien dat je het eigenlijk echt niet wilt ?

This omda men vriend da ni wilt houden maar ik eigenlijk wel ,

We hebben al een kindje
En eigenlijk zou het wel lukke. Met een 2de maarja hij wilt echt geen meer !

  Iris  80. Geplaatst op 10 april 2015 om 15:10 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo mensen,
Ik heb een week geleden mijn eerste afspraak gehad bij de kliniek. Ik heb toen een echo gemaakt en daar zeiden ze dat ik pas 4/5 weken zwanger was en een vruchtzakje van 1 cm had zonder vruchtje. Wat zeker niet mijn verwachting was aangezien ik al langer symptomen had en niet meer ongesteld was. Nu heb ik vandaag de 2e behandeling gehad dus de 4 pillen die je vaginaal moet inbrengen. Nu zie ik ook veel goede reacties maar hoe mijn dag verliep dat wens ik niemand toe. Ik heb vanaf 10 minuten na het inbrengen ondraagelijke pijn gehad, over moeten geven en zware koorts gehad. Ik heb de pillen ingebracht om half 1 en het is nu 10 uur savonds en het is nogsteeds niet voorbij. Daarbij ook nog dat het vruchtzakje eruit kwam en het vruchtzakje was zeker 5 cm met zeker wel een vruchtje erin. Dus als ik het goed bekijk ben ik volgens de grootte van het vruchtzakje al 10 weken zwanger! Misschien dat het bij mij daarom zo verschrikkelijk verloopt/ is verlopen.
Ben benieuwd of mensen dit ook mee hebben gemaakt!
Mvg iris

Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X