Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > abortus
  Ikke  61. Geplaatst op 01 november 2010 om 03:31 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

heey allemaal..


ik heb nog nooit op een willekeurig forum mijn 'verhaal' gedaan maar ik
hoop dat het me nu een beetje zal helpen.. ik moet echt een paar dingen van me af schrijven

ben 19 jaar oud en weet sinds kort (gister) dat ik zwanger ben van mijn vriend
we wonen al 7 maanden gelukkig samen en ik ben dolgelukkig met hem
ik weet zeker dat we de rest van ons leven samen zijn maar toch voel ik me op dit moment zo alleen. toen ik op de test zag dat ik zwanger was kon ik eerst niks denken.. alles om me heen leek weg te vallen ik was totaal geschokt. ik stond in de badkamer en het duurde eventjes voor ik de badkamer uit kon komen. eenmaal in de deuropening bij de woonkamer zei ik mijn vriend zijn naam, en hij zag me met de test in mijn handen. ik denk dat hij het al gelijk zag aankomen.

hij nam de test (en het instructie blaadje ervan) en bekeek hem, hij wist niet goed wat hij moest zeggen. ik ondertussen moest huilen en ging zitten..
mijn vriend reageerde een beetje 'koel' met dat we wisten wat we ermee moesten doen. dat was ook zo, want we hebben het er al eerder over gehad wat we zouden doen wanneer dit ons oooooit een keer
(zeer onwaarschijnlijk) zou gebeuren. wat je nooit gedacht had dat het jou zou overkomen.
tot dat je het echt beseft; ik ben zwanger.

ik kon het niet goed hebben dat mijn vriend op datzelfde moment nog op zoek ging naar een abortus kliniek. ik weet dat hij de aller beste intenties heeft maar ik voelde me niet getroost of wat dan ook.
het is gewoon anders wanneer het jou echt overkomt, terwijl dit eigenlijk in feite mijn hele eigen schuld is. ik was niet aan de pil omdat ik op mijn eerst volgende menstruatie aan het wachten was om een spiraaltje te laten zetten..

mijn vriend en ik willen later wanneer we een stuk ouder dan nu zijn heel graag veel kindjes, maar op dit moment (cliché) kan ik als 19 jarige een kindje echt geen goed leven bieden. ik kan het gewoon niet, en ik denk dat wanneer je kinderen neemt het kind het recht heeft om er gewenst te zijn.
het recht op een stabiel en liefdevol leven. geen problemen waar hij/zij alleen maar de dupe van is

ik heb bijna alle berichten hier gelezen en ik denk constant; wat als ik later nou ooit spijt krijg? wat als ik me dingen ga afvragen waar ik nooit een antwoord op zou kunnen krijgen? ik weet dat ik nog maar zo kort zwanger ben en er in principe nog geen echte foetus is, maar het groeit wel. het is al bezig. je bent al zwanger. ik kan er met niemand over praten, niet met mijn familie maar ook niet met vriendinnen.

mijn vriend vind het even erg als ik, maar toch heb ik het idee dat het bij mij allemaal veel en veel zwaarder valt. hij ziet het als dat ik voor hem niet echt zwanger ben, en dat de echte zwangerschap nog moet komen later. hij bedoeld dat het nu allemaal goed komt, en dat we later wel als eerste reactie dolgelukkig zullen zijn. nu is dat niet, dus kropt hij het liever op denk ik. toch voelt dat aan de andere kant heel hard; want ik ben nu wél zwanger. ookal is het (waarscheinlijk nog niet langer dan) één week. ik bén het wel, en ik voel nu al hoe moeilijk het is om dit mee te maken, een ongewenste zwangerschap. voor mij voelt het allemaal wel heel erg echt, ik wou dat het niet echt was. ik wil niets liever dan kinderen, maar nu kan ik dat nog niet aan en mijn vriend ook niet.
ik ben ontzettend bang voor de abortus, maar ik hoop toch dat het zo snel mogelijk gebeurd.

ik wil iedereen die dit leest heel veel goeds en sterkte toe wensen..
het zou fijn zijn om het erover te hebben met iemand die zich herkent in mijn verhaal of gewoon wat wil zeggen..

liefs.




  Roberta  62. Geplaatst op 04 november 2010 om 08:48 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

@Roos, ik heb je gemaild bedankt voor je bericht! Groetjes Roberta ( van tv-programma)

  Bloos  63. Geplaatst op 19 november 2010 om 14:32 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik ga na lang nadenken toch mijn verhaal plaatsen.
13 jaar geleden, ik was toen 14, heb ik een abortus laten plegen. Ik was zwanger geraakt door mijn leraar die mij op dat moment seksueel misbruikte, overigens moet ik erbij vermelden niet zeker te weten of hij het was, ben namelijk door hem ook slachtoffer geweest van groepsverkrachtingen in zijn huis. Geen idee dus of het van hem was of van een andere man. Ik heb destijds helemaal alleen een abortus ondergaan en tot op de dag van vandaag voel ik me schuldig en verdrietig daarover. Mijn verstand zegt dat dit de juiste keuze was maar mijn gevoel heeft het daar een stuk moeilijker mee. Verstandelijk weet ik dat ik het kindje geen toekomst kon geven daarnaast wat moest ik thuis vertellen? Ik heb mijn ouders in dat jaar nooit wat laten merken. Maar net als zovelen van jullie schrijven je weet dat het de beste keuze is maar gevoelsmatig zit je er heel anders in en draag je deze keuze de rest van je leven mee.
Ik wens iedereen veel sterkte toe.

Bloos

  Angel  64. Geplaatst op 18 februari 2011 om 11:14 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

QUOTE:
Op 27 januari 2008 om 10:40 schreef Angel het volgende:
Ik ben 22 jaar en ik heb al twee keer een abortus gehad. De eerste keer was ik 17 ( ik zou 2 weken daarna 18 worden) en de tweede was afgelopen zomer. De eerste keer was ik 3.5 maand zwanger voordat ik er achter kwam, maar je zag niks aan mij ik had geen buikje, ik was niet aangekomen, mijn borsten waren wel iets groter maar dat vond ik alleen maar mooi(daar denk je niet echt bij na als je 17 bent en aan de pil). Tot dat ik in eens niet meer ongesteld werd. Mijn vriend heeft een zwangerschapstest gehaald voor mij en deze gaf geen duidelijk antwoord. Ik ben naar de dokter geweest en heb daar ook nog een test gedaan en die was ook niet duidelijk, dus werd mijn urine onderzocht in het ziekenhuis en daaruit bleek dat ik zwanger was. Het eerste wat ik dacht was "abortus" ik was 17 ik zou na de zomer gaan studeren, je kan niet een kind opvoeden en studeren. Toen ben ik samen met mijn vriend naar mijn ouders gegaan en hebben we het verteld. Natuurlijk waren ze in het begin in paniek, maar ik was al bij de dokter geweest en ik had al een afspraak gemaakt in de abortus kliniek. Mijn vader en mijn vriend zijn mee gegaan op de dag van de abortus. Ik heb mij al die tijd heel groot gehouden ik stond vierkant achter mijn beslissing en ik wist het zeker dat dit het juiste was. Ik had er al snel last van ik durfde bijna geen sex meer te hebben omdat ik bang was dat het weer zou gebeuren, die angst werd na verloop van tijd minder, maar is er nog steeds. Ongeveer een jaar naar de abortus kreeg ik schuldgevoelens en het ergste wanneer de maand februari er aan komt dan zou mijn kindje geboren zijn en een jaar worden, de tijd gaat zo snel deze februari zou ze(hij) 4 jaar worden.
Afgelopen zomer op precies de zelfde dag als 4 jaar geleden heb ik weer een abortus gehad. Ik had al een tijd een vermoede voelde me gewoon anders en begon ook wat dikker te worden. Ik was zo bang dat ik weer zwanger was dat ik niks meer durfde te doen, ik durfde ook geen zwangerschapstest te halen ik was bang voor de uitslag. Toen ging ik op vakantie en achteraf op alle vakantie foto's zie je gewoon dat ik zwanger ben ik heb gewoon echt een buik, maar er heeft nog niemand wat van gezegd. Toen ik terug kwam wist ik dat er iets moest gebeuren ik heb het er overgehad met mijn vriend en ik was al een maand niet ongesteld geworden. Ik ben gewoon naar het ziekenhuis gegaan en heb me laten onderzoeken en het bleek dat ik weer 3 maanden zwanger was. Dit keer hebben mijn vriend en ik besloten het aan niemand te vertellen. We dachten hier gaan we problemen mee krijgen als dit uitkomt. Abortus ligt namelijk niet voor iedereen even gemakkelijk en mijn ouders bijvoorbeeld stonden de eerste keer wel achter ons beslissing want zij zagen ook wel in dat wij er niet aan toe waren om een kind op te voeden. Mijn moeder adviseerde mij wel om het niet aan andere familie leden te vertellen vooral de opa's en oma's niet, die zijn namelijk van een andere generatie.
Dus bij mijn tweede abortus heb ik een dag vrijgenomen van mijn werk ben daar naar toe gegaan was smorgens vroeg al aan de beurt en kon smiddags al naar huis heb goed uitgerust en was de volgende dag weer op mijn werk. Ik heb nu twee keer achter mijn besluit gestaan ik wist het zeker dat ik het wou ik heb er zeker geen spijt van maar anders had ik nu een kind van bijna 4 gehad en in februari was mijn tweede geboren en die gedachte vind ik het moeilijkst om mee te leven. In februari hadden we met zijn vieren een echt gezinnetje kunnen zijn...

Ik ben nu ziek, ik heb de griep maar ik denk dat ik weer zwanger ben .... Mijn vriend en ik hebben afgesproken dat we geen abortus meer doen dat kunnen we niet aan. Dus moet ik er toch maar aan toegeven dat ik op jonge leeftijd moeder ga worden. Het is onbegrijpelijk ik heb namelijk na de tweede abortus een spiraaltje genomen ik zou niet meer zwanger kunnen raken maar niks is zeker in het leven. Ik durf nog steeds geen zwangerschaptest te kopen, ik ben bang voor de uitslag.



  Gerard Velt..  65. Geplaatst op 03 september 2011 om 17:04 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

"Abortus de beste keuze voor je kindje??"
Dus je besluit iemand het leven te ontnemen en dan is dat voor zijn / haar eigen bestwil?? Ik vraag me af of dat (ongeboren) kindje er ook zo over denkt.
Nee, je hebt iemand het leven ontnomen. Dat is nooit een beste keuze.
Dat je het achteraf moeilijk hebt met dit besluit is logisch, laten we gewoon eerlijk zijn, het is gewoon moord. Het maakt niet uit hoe zielig je verhaal is, hoe slecht de omstandigheden waren waarin je dit besluit hebt genomen, het is en blijft gewoon iemands leven afpakken. Het zou niet best zijn als dit je niet in de koude kleren ging zitten.
Mensen moeten maar eens begrijpen hoe dierbaar het leven is, m.a.w. zorg er dan ook voor dat je absoluut niet zwanger raakt. Je kan de kans terug brengen naar zo goed als 0%. En ook al zou de kans nooit 0% zijn, dan houdt dit dus in dat je bewust er rekening mee houd dat je zwanger kan raken, of anders gezegd dat je een kindje kan creeren.
Abortus is nooit de oplossing, moord is gewoon moord. Er is nooit een excuus goed genoeg om moord goed te praten.
Ik vind het vervelend voor je, maar je hebt het je toch zelf echt aan gedaan. Vervelender vind ik het voor het kindje dat niet eens de kans heeft gekregen uberhaupt een beetje te kunnen leven in deze wereld.




  Anoniem  66. Geplaatst op 08 september 2011 om 18:52 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo iedereen,

over het verhaal dat ik ga vertellen zal waarschijnlijk meer negatieve dingen dan positieve dingen opwekken, maar ik wil graag mijn verhaal kwijt, en mensen laten zien dat het op elke leeftijd kan. Ik ben een
meisje van 15 jaar, en ik heb deze maand 6 maanden met mijn vriend. Mijn vriend is sinds 2 weken 25! Hij is enorm lief, en ondanks het leeftijds verschil denk ik toch dat we enorm goed bij elkaar passen 2 weken geleden hebben we het voor het eerst samen gedaan. Heel spannend, en heb er echt geen spijt van. Het duurde niet zolang, en dat wisten we van te voren al, waardoor we geen condoom hebben gebruikt, omdat ik toch aan de pil was. Een paar dagen later werd ik een beetje ziekjes, had ik enorm last van hoofdpijn, en had ik anderhalve week lang diaree. Ik heb dat aan mijn vriend verteld en die zei dat het vast wel een griepje zou zijn. Ik dacht meteen dat het iets met onze seks te maken had, omdat ik al bang was vanwege dat we geen condoom hebben gebruikt. Ik ben zwangerschaps verschijnselen op google op gaan zoeken, en al de dingen waar ik nu last van heb staan in het rijtje. Ik zou 2 dagen geleden ongesteld worden, en dat ben ik dus niet geworden. Je zou denken dat het een shock is voor me, maar vanwege dat we geen condoom gebruikt hadden, dacht ik dat al de heletijd waardoor ik er gewoon eigenlijk al op voorbereid was. Mijn vriend weet het nu ook, hij reageerde enorm lief! Dat we hier samen gewoon uitkomen, en dat hij er voor me is. Het probleem is dat ik nu niet weet of ik het aan me ouders moet vertellen, of dat ik gewoon achter hun rug om een abortus moet laten doen. Ik denk niet dat ze boos op mij of op mijn vriend gaan worden .. mijn vriend en mijn ouders kunnen echt heel goed met elkaar opschieten. Het gaat gewoon om de schaamte, ik ga er denk ik nog heel erg lang mee zitten als mijn ouders het weten. Buiten dat heb ik alles over abortus opgezocht en ben ik er enorm bang van! Hoe ze het doen, en hoe pijnlijk het kan zijn. Toen heb ik informatie over de abortuspil opgezocht, daar werd ik niet bepaald vrolijker van, het lijkt even veel pijn te doen! Ik heb hier veel verhalen gelezen .. en ik hoop dat de mensen die mijn verhaal lezen en die ooit een abortus hebben meegemaakt, dat ze even kunnen reageren, en dat gevoel kunnen delen! Bedankt.
Dit was mijn verhaal!

  Ikke  67. Geplaatst op 18 september 2011 om 00:49 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ook ik heb een abortus gepleegd op 30aug. waarmee ik het moelijk heb. Het was de juiste beslissing, daarover is geen twijfel( 2 huilbaby's gehad en post natale depressie) kon ik een derde kindje niet aan. Het was dus ongewenst! Maar toch worstel ik met de gedachte dat ik een kindje niet gegund heb om te leven. Voor onze andere twee kindjes zooooo veel moeite moeten doen (IUI) en nu was ik, ondanks mijn spiraal, zwanger??? Geen mens op de wereld zou ons hebben geloofd. En toch was het zo. De afgelopen 2 weken heb ik alles ontkend, maar dit blijft niet duren, ik voel dat het rouwproces zich opdringd, daarom deze uiting. Ik walg van de persoon die ik ben geworden ( een kindje gedood), maar zal toch vrede moeten nemen met mijzelf. Hoe kan ik liefde geven aan mijn 2 kindjes als ik mijzelf niet graag meer zie?

Het zijn schatten van schatjes, waar ik de wereld voor zou verzetten, maar waarom kon ik het niet opbrengen voor dit derde kind??

MOEILIJK!

  Eva  68. Geplaatst op 04 oktober 2011 om 11:44 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste bezoekers,

Wil je met jouw verhaal andere meisjes/vrouwen steunen bij het nemen van de juiste beslissing?

Wij zijn 5 meiden en volgen de opleiding SPH. Voor het vak Trauma-en rouwverwerking zijn wij bezig met het maken van een informatieboekje voor zowel vrouwen als mannen.
Wanneer het boekje aan de juiste eisen voldoet, zullen wij het gaan uitbrengen en neerleggen in ziekenhuizen en plaatsen op het internet.

Hiervoor zijn wij op zoek naar persoonlijke verhalen van jullie. Uiteraard blijft het anoniem!

Ben je geïnteresseerd en wil je graag meewerken? Stuur dan even een mailtje naar SPHopdracht@hotmail.com en dan nemen wij op onze beurt weer contact met jou op.

Groeten en we hopen op jullie reactie.

  San  69. Geplaatst op 11 januari 2012 om 11:14 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo,

Ik ben een moeder van 3 gezonde kinderen,
Ben nu voor de vierde keer zwanger (niet gepland)
Het komt eigenlijk helemaal niet goed uit,
Aan de ene kant ben ik blij maar aan de andere kant weet ik niet goed wat ik
Nu moet doen?
overweeg een abortus maar ben bang dat ik er spijt van krijg.

Iemand misschien een goede raad, zit echt in een dilemma.
Ik weet het niet echt niet.

Xx

  Johanna  70. Geplaatst op 11 januari 2012 om 22:28 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi San,
Ga eens praten met iemand van FIOM of de huisarts of iemand van de abortuskliniek. Zeker met je partner erbij. Praat er echt heel veel over met ook mensen in je omgeving die je kunt vertrouwen en op kunt bouwen.
Overweeg goed wat je wilt beslissen want na 22 weken heb je geen keuze meer. En eenmaal een keuze gemaakt is ook definitief.
Niemand kan zeggen welke keuze je moet maken want die moet je zelf maken als vrouw.
Veel Sterke.
Groeten van Johanna

Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X