Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > abortus
  Appeltje  41. Geplaatst op 15 november 2008 om 01:41 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

vind het trouwens niet leuk dat filmpje was 4 weken zwanger dan is dit er toch nog echt allemaal niet en vind het ook erg om andere meiden dit te moeten laten zien is echt niet leuk kunnen ze heel veel verdriet van krijge, en meestal is een abortus vroeg dus vind dit niet echt passend!

  Meisje22  42. Geplaatst op 15 november 2008 om 16:25 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hey appeltje

Vervelend voor je wens je veel sterkte toe ik moet aanstaande dinsdag ik wil het eigenlijk echt niet maar vader wil het niet houden en ik heb een kindje van anderhalf financieel kan het wel maar het voelt niet goed om zowel het te houden als het weg te halen had wel een vraagje mag je partner of iemand bij je blijven tijdens het wegzuigen?

  Appeltje  43. Geplaatst op 16 november 2008 om 00:31 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

QUOTE:
Op 15 november 2008 om 16:25 schreef Meisje22 het volgende:
Dankje meisje 22.. das ook niet leuk als de vader het niet wil.. ja in het mildred arnhem mocht het wel daar was ik wel blij om heb je toch een steun tijdens de zuigbehandeling veel succes



  Appeltje  44. Geplaatst op 19 november 2008 om 17:03 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Dankje meisje 22.. das ook niet leuk als de vader het niet wil.. ja in het mildred arnhem mocht het wel daar was ik wel blij om heb je toch een steun tijdens de zuigbehandeling veel succes

  Pas 14..  45. Geplaatst op 19 november 2008 om 17:54 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo allemaal.

Ik wil mijn verhaal hier kwijt omdat ik denk dat er veel jongen meiden zijn die er hetzelfde over denken als ik en mensen wil waarschuwen dat ze goed na moeten denken over hun beslissing. Wat ik niet heb gedaan.

Ik ben 15 jaar en vorig jaar oktober heb ik abortus laten doen.
Mijn vriend en ik zaten met onze handen in het haar, toen besloten we het om tegen onze ouders te vertellen.
Die zelfde dag moest ik naar de dokter , meteen werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis waar ik een echo liet maken.
Ik was al 22 weken zwanger , zag het hartje kloppen en mijn kindje was gezond.
De echo was een hele grootte klap voor me. Ik kwam helemaal overstuur het kamertje uit.
Toen kwam ik thuis , mijn schoonmoeder zei de heletijd dat ik abortus moest doen. Ze had op internet al een abortuskliniek uitgezocht.
Inmiddels was de hele familie ingelicht.
ze kwamen 1 voor 1 langs om te vertellen wat ze ervan vonden..
Verschikkelijk was dat.
3 dagen later heb ik de abortus laten doen.
Ik heb er ontzettende spijt van en kan het nog steeds niet verwerken.
Er zijn vast nog meer mensen van mijn leeftijd die dit ook niet kunnen.
Je bent niet de enige nee , maar dat lijkt wel.
Je staat er alleen voor , maar dat is niet.
Je hele leven heb je er last van.... Dus denk goed na!!

Dit was my story.

  Greetje 25  46. Geplaatst op 25 januari 2009 om 18:35 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi allemaal,

Ik ben een vrouw van 92jaar. Ik heb inmiddels 2 kinderen.

Mijn jongste kind is 59jaar en mijn oudste is 71jaar.

Ze gaan nog steeds heel vaak naar feesten en hebben dan echt heel veel plezier. Wat dit te maken heeft met abortus weet ik niet maar ik moest het even kwijt.

Groetjes,


Greetje 25



















Kortom, ik

  Greetje 25  47. Geplaatst op 25 januari 2009 om 18:43 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi,

hoi hoi

abortus!!!!!!!!!!

VBOK for life!

Oh nee, toch niet!

Ben op zoek naar dat ene nummer. Forever young! haha

Sorry ben gewoon blij dat abortus bestaat.

  Steffie  48. Geplaatst op 20 april 2009 om 21:19 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Lieve mensen,

Ik wil graag mijn verhaal kwijt omdat ik er nogal mee zit :$

Ik ben steffie en ben 18 jaar,
Het is nu 5 weken geleden dat ik abortus heb laten doen,
In december 2008 kwam ik erachter dat ik zwanger was, even schrikken maar had die tijd een vriend, na samen goed praten hadden we samen besloten om het te houden,
samen hadden we al kleertjes gekocht en dingetjes voor ons kindje
Op 19 februari hadden we onze eerste echo, erg spannend!
ik was toen 9 weekjes zwanger
vervolgens is het uit gegaan tussen mij & me vriend ( nu me ex )
ik moest van me moeder goed nadenken over wat ik wou met me kindje,
ik vond het heel erg moeilijk vooral omdat ik al de echo had gehad en ervan wist dat alles goed was.
Ik wist niet dat het zo moeilijk kon zijn om zo'n beslissing te maken.
Ik had na heel veel nadenken en heel veel huilen een beslissing gemaakt om het weg te laten halen,
meteen me moeder gesmst en se heeft toen verschillende klinieken gebeld,
Het was overal zo druk dat ik lang moest wachten 1 tot 2 weken,
ik vond dat te lang omdat ik bang was.
vervolgens had me moeder een andere kliniek te pakke in zwolle,
ik kon meteen 2 dagen erna terecht ( vond dat dus wel fijn )
totdat ik daar kwam!
Ik ging er met veel pijn en tranen naar toe,
Toen ik vervolgens daar was stuurde ze me na huis omdat ik volgens hun al te lang zwanger was (12 weken),
Ik barste in tranen uit en hun maakte me aan het twijfelen, ze lieten toen de echo zien die ze altijd voor de behandeling maakte dus ik wist niet meer wat ik moest doen ( omdat ik ht kindje toch weer gezien had ) en ik had goed tegen hun gezegd dat ik dat niet wou zien,
Ik zei dat ik het echt wou en dat ik achter me keuze stond,
toen hebben ze voor mij een afspraak gemaakt in heemstede, kon meteen de dag erna terecht.
Toen ik daar aan kwam, zag het er netjes uit, alles is toen goed verlopen ze zijn daar erg lief !
maar nu is het alweer 5 weekjes geleden en ik krijg het er steeds moeilijker mee,
Ik droom vaak dat ik het had gehouden en dat alles goed zou zijn en word huilend wakker, Heb dan heel erg het gevoel dat ik wat mis, een leegte in mij,
Nog steeds huil ik er veel om,
ik durf er niet zo goed met me moeder over te praten omdat ik bang ben dat ze een schuldgevoel krijgt ( omdat ze elke dag tegen me zei dat ik aan me toekomst moest denken )
ik kan er wel goed met een vriendin over praten maar dan heb ik niet het gevoel alsof ze me begrijpt, omdat ze het zelf niet heeft meegemaakt.

Ik hoop dat iemand hierop reageert en dat ik er met iemand over kan praten die het ook heeft meegemaakt,
En dat ik diegene ook kan helpen.

Groetjes Steffie





  Marleen  49. Geplaatst op 29 april 2009 om 13:48 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo

Ik ben Marleen 20 jaar.
Ik heb een vaste vriend en wonen samen
Ik heb 2 dagen terug een abortus laten plegen
omdat ik zwanger ben geworden van een andere man
Ik wist tot een week geleden niet wie de vader was.
We hebben Dna onderzoeken laten doen en tot ons grootste
verdriet was het niet van mijn vriend.
Omdat ik al heel lang wist dat ik zwanger was en ook niet wist van wie
het was, was voor mij de keuze niet moeilijk.
Als het van die andere man is zou ik het weg laten halen.
Vandaar dat ik 2 dagen terug abortus heb laten doen,
toen was ik 13 weken en 2 dagen zwanger.
En tot nu toe heb ik er geen verdriet van.
Ik denk zelf dat dat komt door dat ik al vrij vroeg zeker wist wat ik wou
als het anders was.
Ook al kwam de klap heel hard aan toen ik hoorde dat het niet van mijn vriend bleek te zijn.
Mijn vriend en ik wachten af hoe het geestelijk gaat komen
blijft dat goed gaan willen we dolgraag samen een kindje.
De meesten zullen nu wel denken waarom heeft ze het dan weg laten halen.
Wij willen samen een kindje.
En ik wil niet dat mijn vriend een kind van een ander op voed en dat wil hij zelf ook niet.
Voor iedereen was dit het beste besluit.

Dit was mijn verhaal.




  Mendy  50. Geplaatst op 06 juni 2009 om 19:53 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Schrijf dit om het maar kwijt te raken. Op 20 april heb ik een abortus ondergaan, ruim een maand voor mijn 20e verjaardag. Ik heb een vaste relatie en slik al jarenlang de pil, maar toch was ik overtijd. Ik wou het niet geloven, durfde geen test te doen en heb een week gestressed rondgelopen, ik liep te katten op alles en iedereen. En het toen aan mijn vriend gezegt. een dag later heb ik twee testen gehaald, deze wou ik alleen doen. toen de test positief was heb ik alleen maar gehuild, uren en uren lang. ik smste mijn vriend en we hebben 2uur aan de telefoon gezeten.

In het begin van onze relatie was dit onderwerp wel eens aan de orde gekomen, ik zei dat ik nooit een abortus zou kunnen en mijn vriend zei dat hij nog niet klaar was voor een kind. tijdens het telefoon gesprek veranderde dat. ik zei dat ik geen kind kon opvoeden en mijn vriend wou dat liever wel maar zou achter mijn keuze staan.

toen kwam het moment om het aan mijn moeder te vertellen, die reageerde heel erg naar en zei dat het eiggenlijk nu niet 'uitkwam'
een dag later vond mijn zus mij huilend op mijn kamer en vroeg wat er was. ik liet de test zien en ze was meteen heel hulpvaardig. Ze heeft de huisarts gebeld en die gaf het nummer van de kliniek. Maar de huisarts zei dat ik zelf moest bellen. Wonder boven wonder was ik op dat moment rustig, ik schakelde al mijn gevoelens uit tijdens dat gesprek. Er was pas plaats op 20 april, dit duurde dus nog 2 weken. Mijn zus belde de huisarts terug om dit door te geven, ze heeft me toen oxazepam voorgeschreven zodat ik niet compleet gek zou worden.

Tot op de dag zelf was ik rustig, ik dacht er weinig aan. eenmaal in de trein met me zus werd ik bang, heel erg bang. Als eerste kwam de echo, er werd me gevraagt of ik het kindje wou zien, dit wou ik heel graag. Ik was 13 weken zwanger....
Toen was het tijd voor de behandeling, die stop gezet moest worden omdat ik teveel pijn had en dus extra verdoving nodig had. Hierdoor werd ik heel slaperig en heb ik het niet bewust meegemaakt. ik mocht langzaam opstaan en zag ineens mijn kindje liggen in een bak. Het leven wat ik heb verwoest.

dit beeld achtervolgt mij nog stteds.
de eerste paar weken was ik er heel nuchter onder, ik maakte grapjes erover zodat ik maar niet serieus moest praten.
maar nu na 2 maanden komen de huilbuien,besef ik me pas wat ik heb gedaan.
De reden dat ik het niet kon opvoeden was omdat ik geen vaste baan had, en ik en mijn vriend beiden nog thuis woonden.
Nu 2 maanden later hebben we allebei een vaste baan, en plannen om een huisje te kopen.
We hadden dit kindje dus kunnen houden...we hadden het een thuis kunnen geven.

Ook zit ik met de situatie dat mijn collega nu zwanger is, ze is even ver als ik nu geweest zou zijn als ik het kindje had laten uitdragen. dit brengt veel gevoelens met zich mee
vooral veel negatieve gevoelens.

Ookal zou ik morgen zwanger worden en nog steeds thuis wonen, ik zou het houden. ik zou het alle liefde geven die ik kan geven.
want dit...wil ik nooit meer meemaken.
Niemand weet hoe moeilijk ik het er mee heb, iedereen was erover verbaast dat ik het zo goed verwerkte. maar schijn bedriegt.
onder dit mooie masker gaat een meisje schuil wat kapot gaat van binnen door schuldgevoelens....

Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X