Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > abortus
  Macy  21. Geplaatst op 28 februari 2008 om 13:41 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo allemaal,

Ik ben nu bijna 30, en voor de 5e keer in mijn leven zwanger. Alleen
word dit het eerste kindje dat ook echt geboren gaat worden.
Tot 4 keer toe heb ik abortus laten doen. Doordat ik nu weer zwanger ben, heb ik erg last van dat het allemaal weer bij me terug komt.
De 1e keer dat ik abortus liet doen, was ik 17 jaar. Ik was met 2 jongens naar bed geweest en wist niet wie de vader was. Ik heb het ze ook niet verteld. Vond dat ik niet genoeg kapiciteiten had het kind alleen op te voeden, en sta nu nog achter deze beslissing. Een vriendin is meegeweest en
ik ben onder volledige narcose geholpen. De mensen in de kliniek waren ontzettend lief voor me, ik kan niet anders zeggen.
Toen leerde ik mijn huidige man kennen, maar die woonde in een ander land. Zo vaak ik kon bezocht ik hem en tijdens 1 van deze bezoekjes werd ik weer zwanger. Ik was gelukkig maar besefte me dat het geen toekomst had zoalng hij nog daar was. Dus weer een abortus. Weer een vriendin mee, volledige narcose. Het was dit keer in een andere kliniek en toen ik wakker werd gemaakt, stond mijn vriendin naast me. Wankelend mocht ze me zelf naar een uitslaapkamertje brengen. Hier heb ik veel verdriet om gehad.
Bij de 3e keer was mijn man net 3 weken hier. Weer zwanger. En we hadden er nog steeds geen kapiciteiten voor. Dus weer abortus.
de 4e keer: dit is nu een jaar geleden. Mijn man en ik waren inmiddels uit elkaar, maar nog wel sexueel contact. Je raad het al: weer zwanger. En ik wilde het niet. Wilde geen kind met hem. Dus : abortus. Maar hij stond daar niet achter. Toen heb ik abortus gedaan zonder dat iemand het wist. Tegen hem gezegd dat ik een miskraam had gekregen. Alleen ben ik 's morgen naar de kliniek gegaan. En alleen kon ik 's middags met de bus terug naar huis. Zo veel verdriet heb ik van mijn leven niet gehad en ik besloot dit nooit nooit en nooit meer te doen.
NU ben ik dus weer zwanger. Mijn man en ik zijn weer bij elkaar. Hij is er nog niet heel erg blij mee, maar niets houdt mij meer tegen.
Dit kindje gaat komen hoe dan ook. Niemand pakt meer mijn kindje van me af.
Wat ik tegen jullie allemaal nog wil zeggen: voor alles is een oplossing! Praat erover met je ouders en je zal zien dat er veel mensen bereid zijn je te helpen.
Maar het belangrijkste is dat vrouwen baas zijn over eigen buik. HOe dan ook. Een man heeft er niets mee te maken.


  Patricia  22. Geplaatst op 29 februari 2008 om 15:00 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hoi ik ben een 27 jarige vrouw met al 2 dochtertjes die bij hun vader wonen...ik heb een hele lieve vriend en wij wilde samen een kindje
na 3 maanden was ik zwanger en ik weet nog we waren allebei heel gelukkig
daarna ging het slecht mer mij door mijn verleden heb ik 4 diagnoses waaronder 3 traumas en financieel zitten we er ook niet goed voor ik kwam voor een nachtmerrie te staan ik moest een keuze maken tussen een stabiele toekomst waar ik nog hard voor moet knokken en het kindje weg te laten halen
naar heeeeeeeeeel lang nadenken heb ik besloten het kindje inderdaad weg te laten halen dat zou gebeuren in rotterdam woensdag 27-02-2008 is het weggehaald ik herrinner me de pijn lichamelik maar de geestelijke pijn het meeste ik was op 4 dagen na 12 weken zwanger nu 2 dagen verder heb ik nog wel wat lichamelijke pijn maar hoe ik me geestelijk voel kan ik niet uitleggen het is alsof ik in een mist leef verdriet maar het komt er niet uit ik denk dat ik dit nooit zal vergeten en nog wel vaak aan zal denken en om zal huilen het was verstandelijk de beste keuze maar geestelijk echt niet dit was in het kort mijn verhaal

  Bianca  23. Geplaatst op 04 maart 2008 om 11:04 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hier het gevolg van mijn schrijnende verhaal.
zo als jullie kon lezen was ik volgens de gynaecoloog dus 8 weken en 3 dagen zwanger,in de abortus kliniek in Amsterdam hadden ze gelijk gehad ik was toen de dag van de abortus 7 weken en 4 dagen zwanger en niet zo als de gynaecoloog zeiden 9 weken en 4 dagen,toen ik de abortus lied doen op aanraden van hun ( OMDAT MIJN KINDJE VREZELIJK ZIEK ZOU EN DAT DE KANS GROOT ZAL ZIJN DAT DE BABY HET NIET ZAL HALEN OF EEN KAS PLANTJE WAS GEWORDEN VAN DE NARCOSE EN MET MIJN GEZONDHEID ER BIJ KON IK HET NIET HOUDEN ZEIDEN ZE )
de dag naar de vrezelijke daad ,en geloof me de hel maak ik nog elke dag mee en het gemis is niet minder geworden,kreeg ik een brief van de betrefende arts van het ziekenhuis dat ik met spoed hun moest bellen ,nou ik heb dat gedaan en wat ik toen te horen kreeg was gewoon niet meer normaal ,ze had zich ff 2 weken vergist in mijn zwangerschap en ik bleek 2 weken naar mijn strilisatie zwanger geworden te zijn en niet 4 dagen voor de operatie ,nou ik gilde de hele boel bij elkaar .we moesten de volgende dag naar haar toe en hoe ze ook haar exusses aan bood ,ik kreeg nooit meer mijn kindje terug ,ik wist de datum dat ik uitgerekend zal zijn 20-3-2008 .ik moest een week later weer geopereerd worden en wat een dagbehandeling was werd 4 dagen ziekenhuis opnamen ,ik had erg veel pijn en was mentaal gesloopt ik kon niet meer,er werd ook nog iemand erbij gehaald van het riagg .mijn leven was kapot gemaakt.
ze hadden van die operatie een film opname gemaakt zo dat wij ook konden zien waar de fout was gemaakt.
nou als de gynaecoloog die de eerste operatie een nacontrole had gedaan toen ik nog open was (tijdens de operatie dan) dan had ze kunnen zien dat ze de klem mis had geplaarts)en dat mij een weg naar de hel was voorkomen .
ze hebben wel gezegt dat ik recht heb op schade vergoeding en als ik dat niet zal doen dat ze dat verschrikkelijk zouden vinden.
ik zei tegen hun met alle geld van de wereld kunnen jullie niet mijn kindje terug bij me brengen en dat ik de rest van mijn leven door een hel zal gaan.
het is nu 4-3-2008 en de dag van de datum komt dicht bij ik ben erg prikkelbaar huil veel ,mijn relatie is ook niet meer zo als het was voor de medische missers het waren er immers 2 ,we kunnen niet praten over de abortus samen ,we krijgen dan grote ruzie samen ,dus moet ik het verdriet alleen dragen wat voor mij soms onmogelijk is .ik moet door met mijn leven ik heb nog 3 kinderen thuis wonen ,maar het liefst wou ik dat ik wakker werd uit deze nacht merrie.
we hebben nu wel een advocaat die in zulke zaken doen in de armen genomen en het ziekenhuis werk goed mee,maar het is en blijft bloedgeld,geld wat letterlijk over lijken ging
mensen zeiden dat ik het moest doen ,het ziekenhuis aanklaagen ook mijn partner zij dat ,maar ik zal nooit gelukkig kunnen zijn met dat geld,mijn leven is kapot gemaakt en ik hoop over een paar jaar dat het gemis en de pijn wat minder zal worden ,ik zal me altijd afvragen hoe hij/zij er uit zal hebben gezien en hoe haar karakte was geweest of ze veel op haar of zijn zusjes of broertje had geleken .
ik heb nog een echo van mijn kindje ,waar ik zo voor gevochten heb en geprobeerd te hebben beschermt en waar ik zoveel spijt van heb dat ik haar niet bij me kon houden en de artsen niet kon overhalen dat ze niets mankeerde (ik zei dat nog tegen de psygoloog van het abortus kliniek ,maar zei heeld vol dat het door mijn schuld gevoel komt dat ik het gevoel had dat mijn kndje niets zou mankeren en dat ik de realiteid niet onder ogen durfde te komen).dit zal de laartse keer zijn dat ik iets over mijn verdriet zal schrijven ,en volg me raad op als je het echt niet wil dat je een abortus moet ondergaan doe dat niet ,deze pijn zal niet zo gauw meer over gaan

bianca


EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Bianca op 04 maart 2008 om 11:05:17



  Marinka  24. Geplaatst op 05 maart 2008 om 13:13 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo iedereen,

Ik ben Marinka Hokken (16)
voor school ben ik bezig met een onderzoek over abortus.
Ik wil jullie vragen of ik juliie een aantal vragen voor dit onderzoek mag stellen.
Ik heb zelf nooit met een abortus te maken gehad en weet dus niet hoe het is maar als jullie hier geen trek in hebben snap ik het wel! Wil je me wel helpen dan kun je me mailen naar mijn e-mail adres : marinnie_voorburg@hotmail.com
De vragen die ik wil stellen zullen algemeen maar ook persoonlijk zijn maar natuurlijk bepaal je zelf waar je wel en waar je geen antwoord op wil geven!

Ik hoop op een mail, maar spreek ik je niet .. succes met alles

Marinka

  Ano  25. Geplaatst op 08 maart 2008 om 19:18 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo allemaal,
sinds kort weet ik dat ik zwanger ben. Aan de ene kant wil ik het houden, maar aan de andere kant niet. Wat moet ik hiermee... Mijn vriend en zijn ouders zijn een kindje niet echt zitten. Nu in ieder geval niet, maar ik ben een gevoelsmens en weet niet of ik het allemaal wel aan kan.
wat moet ik hiermee??



  Mandy  26. Geplaatst op 25 maart 2008 om 20:58 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo

Hier een hele verdrietige moeder die het allemaal even niet meer ziet zitten
ik hoop dat jullie me een beetje gerust kunnen stellen...

zal een beetje het verhaal vertellen hoop niet dat ik te lang bericht maak.
het zit als volgt.

in januari 2006 raakte ik zwanger ik was al aan het klungelen met mijn prikpil en ik zou de laatste maand van die prikpil af moeten wachten daarna zou er een spiraal geplaatst worden dus Januari kwam er aan en ik moet toch wel deze maand ongesteld moeten worden, maar nog steeds niks dus na flink gerekend te hebben kwam ik tot de conclusie dat ik echt overtijd was teminste of die prikpil moet nu wel zo goed werken dat die langer zijn werk deed.
maar goed op valentijnsdag deed ik toch maar eens een testje omdat ik nu toch wel heel veel klachten kreeg
en jawel ik was zwanger !
omdat we eigenlijk niks meer in de planning hadden en ook echt alles al de deur uit hadden gedaan had ik het er toch moeilijk mee, we hadden al 2 grote kids en moesten dus alles aanschaffen
nou manlief ingelicht en tot mijn verbazing riep hij meid maak je niet druk we gaan dit allemaal redden komt goed
nou moederinstinct gaat paten spelen dus volop aan het genieten natuurlijk!
een week later werd man lief te rustig dus ik vroeg hem wat er was?
hij had er over nagedacht en het kon eigenlijk toch maar niet... en ik moest het maar weg laten halen.
nou ik ben dus echt vel tegen abortus ( sommige redenen zijn al door enkele dames genoemd) dus ik in strijd met mijn man
nou na flink geruzie kwam hij toch tot de conclusie dat het kindje er ook niet om gevraagd had en dus vond hij mijn reden tot GEEN abortus wel ok nou mijn geluk kon niet op toen we zondags de kids vertelde dat ze een broertje of een zusje kregen was het 1 groot feest
nou dag erop kids natuurlijk op school verteld dat ze grote zus werden!
tot ik de kids om 3uur op wilden halen en ik eerst even ging plassen
nou einde verhaal ik verloor bloed...
ik verloor naar lang vechten toch nog mijn wondertje na complicaties moest ik opgenomen worden en alsnog gecurreteerd worden...

heel veel verdriet gehad, maar toch kriebelde het weer naar 1,5 maand
dus ik vroeg aan manlief of we alsnog voor een kleine zoude gaan.
eerst wilde hij toch niet meer, maar opeens gaf hij groen licht! gelijk die zelfde maand was ik weer zwanger en heb een gezonde zoon ter wereld gebracht.
na mijn bevalling had ik afgesproken met mijn huisarts dat ik die spiraal er wel gelijk in wilde hebben dus 8 weken na de bevalling mocht het geplaatst worden...
helaas accepteerde mijn lichaam de spiraal niet met het gevolg dat mijn baarmoedermond geiriteerd was en een cyste had van 7,4 cm dus hup die spiraal eruit en de Gyne adviseerde mij om de Yasmine te gaan gebruiken.
ik heb hem gevraagd of dat wel veilig genoeg was omdat ik al zwanger word als je na me kijkt bewijs van spreken
nee kon geen kwaad zei hij

nou in januari ben ik dus flink grieperig geweest en het kwam er aan alle kanten uit.
natuurlijk niet meer overna gedacht en toen ik weer beter was toch even ons intiem momentje goed ingehaald.
16 febr moest ik ongesteld worden maar was t nog niet, maar ik was toen ik stopte met de pil die dag wel een beetje oud bruin verloren
dus toen ik voor mijn dochter bij de huisarts was vroeg ik hem of dat goed was en hij adviseerde mij om toch maar te testen en jawel zwanger !
ik heb gelijk manlief gesproken dat we weer zwanger waren en zijn reactie was schrikbarend!
en dit kon niet en laat het maar weghalen bla bla bla
de meeste vrouwen kunnen het verhaal wel
ik wil hem geen ongelijk geven want momenteel kan het ook niet we hebben nu 3 gezonde kinderen en daar mogen we gezegend mee zijn en financieel gaat het nu even niet voor de wind
maar goed omdat ik dus tegen abortus ben wil ik dit dus niet
heb heel veel gesprekken met mijn huisarts gehad en hij steund me echt heel goed hiermee
toch heb ik besloten om mijn 5 wondertje weg te laten halen met heel veel verdriet en pijn in mijn hart moet ik eerlijk zeggen
ik weet ook niet hoe ik me zal gedragen als ik daar donderdag heen moet!
manlief had wel vrijgenomen maar ik wil hem er dus niet bij hebben.
mijn zus gaat mee...
ik ben zo bang en typ nu momenteel weer met betraande ogen.
ik moet mijn wondertje laten gaan hoeveel ik er ook van hou.
ik ben bang bang voor wat er gaat komen
niet alleen wat er na de abortus gaat gebeuren, maar ook tijdens de abortus zelf
ik ben alles al aan het napluizen wat ik zal voelen tijdens de ingreep.
niemand kan mij duidelijk vertellen wat je voelt of hoe het in zijn werk gaat.
ik moet naar arnhem toe en daar hebben ze dus geen algehele narcose volgens de info die ik heb krijg ik dus injecties in mijn baarmoedermond of zoiets en dan onderga ik een zuigcurretage
kan iemand mij vertellen wat je voeld natuurlijk begrijp ik dat je verdrietig bent op zo'n moment maar dat bedoel ik niet
ik ben echt heel erg bang voor de ingreep
ik ben bang voor de injecties
zelfs als ik na de tandarts ga en moet een vulling laten zetten dan doe ik dat dus zonder verdoving omdat ik echt bang ben voor naalden!
ik ben bang dat ik echt hysterisch ga worden zodra ik daar met mijn benen wijd moet liggen en alles mee krijg
wie kan mij daarin gerust stellen of juist niet
alleen daarom al wil ik eigenlijk niet gaan
plaese deze ingreep is niet niks en jullie hebben het zelfde ondergaan als ik en iedereen heeft zo zijn reden gehad om dat te doen
maar ik ben nog steeds niet gerust gesteld omdat ik echt hier helemaal alleen voorsta omdat manlief mij niet steund. hij wil wel dat het weggehaald word, maar steunen doet hij niet ,( maar daar is hij nog niet klaar mee)
ik hoop dat ik gauw antwoord krijg want donderdag om half 9 is het zover.

heel veel liefs van mij Mandy


  Mandy  27. Geplaatst op 31 maart 2008 om 10:54 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo allemaal

nou ik ben inmiddels geweest en ik moet zeggen ik gun dit mijn ergste vijand niet!
jeetje wat hebben ze me daar laten kreperen zeg!
ik moest eerst in de wachtkamer zitten vervolgens liep heel de wachtkamer vol met uiteen lopend volk om het maar zo even te zeggen.
ik kreeg een gesprek met de verpleegkundige die zag dat ik zoveel verdriet had en met nog zoveel vragen dat ze me eerst naar huis wilde sturen...
toch nog veel gepraat maar omdat ik ook geen zwangerschaps gevoelens meer had kreeg ik sowieso nog een echo bij de arts
nou weer in de wachtkamer met een snotterend gezicht en iedereen staat je dan aan te staren pfff
nou toen weer een gesprek bij de arts en kreeg een echo... mijn zus was erbij en kon al zien dat er iets niet goed was maar er werd gezwegen
eenmaal de papieren ondertekend moest ik mee naar beneden ik werd op een zaal gebracht nou erg onpersoonlijk vond ik het
allemaal bedden tegen elkaar aan met daar alleen een gordijn tussen jeetje zeg
nou er werden wat instructies gegeven en toen was ik aan de beurd, maar omdat ik zo bang was zouden ze me een spuitje geven om mij te kalmeren
konden ze geen goede ader vinden dus besloten ze geen kalmering te geven
eenmaal op dat ding werd het een en ander uitgelegd wat er ging gebeuren...
ik kreeg verdoving in mijn baarmoedermond gespoten en gelijk aan de gang
maaromdat er bij mij complicaties waren gilde ik het echt letterlijk uit van de pijn! ik heb echt alles gevoeld en meegekregen oh wat een hel was dat voor mij
ze vertelde me dat er iets niet goed was omdat ik al heel veel stolsels had. ze heeft het kindje nagekeken en ze zei tegen mij; niet omdat ik je gerust wil stellen, maar deze zwangerschap had nooit voordgezet kunnen worden omdat het kindje toch wel al het een en ander mankeerd aan de buitenkant
wat het precies mankeerde weet ik niet, maar t gaf me in ieder geval wel wat meer rust dat ik er toch goed aan had gedaan deze beslissing te nemen.
eenmaal weer op de zaal moest ik eigenlijk een half uur blijven liggen, maar de een na de ander kwam binnen om geholpen te worden kreeg ik na 15 min al de vraag hoe het ging en of ik niet duizelig was
op dat moment ging alles goed en mocht me aankleden en de papieren werden in orde gemaakt.
ik mocht naar huis

eenmaal thuis voelde ik me niet goed worden
het vloeien werd de dag erop alleen maar meer tot ik de nacht van vrijdag op zaterdag wakker werd van depijn in mijn buik.
zo erg dat ik niks meer kon.
ik draaide me om om na de wc te gaan en ik verloor een plas met bloed met allemaal stolsels erbij
die steken bleven aanhouden dus mijn man heeft de huisartsenpost gebeld
we moesten daar komen
werd ik eerst onderzocht door de dienst doende arts maar die vertelde me dat hij dit nog nooit zo erg mee had gemaakt en belde gelijk het ziekenhuis op.
ik moest daarheen komen
nou daar aangekomen werd ik gelijk aan het infuus gelegd allerlij onderzoeken en echo's ik weet het allemaal niet
ik moest blijven want er zat nog wel het een en ander in mijn baarmoeder en dat gingen ze er gelijk uithalen
eenmaal weer bijgekomen van de narcose en terug op de zaal vertelde de arts dat ze toch nog wel heel veel weg gehaald hadden!

ik vind dat dit geen goede zaak is, maar wat kan ik eraan doen?
waarom word ik dubbel zo hard gestraft?

ik hoop echt dat wie dan ook nog deze stap moet ondergaan dat het beter verloopt dan bij mij
heel veel sterkte

liefs mandy

  Sweet Angel  28. Geplaatst op 17 april 2008 om 14:23 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste lezers,, graag wil ik mijn verhaal vertellen en ook in contact met diegene die hetzelfde zijn ondergaan en hoe die het ervaren!!Ikzelf ben nu 26 jaar en heb het er echt allemaal moeilijk mee!!!

Vorige week donderdag (donderdag 10 april) heb ik de ergste dag uit mijn leven gehad!!!Ondanks dat ik al veel in mijn leven heb meegemaakt..

Mijn verhaal:
Sinds begin december 2007 ben ik mijn vriendje tegen het lijf gelopen..En nu nog steeds happy bijelkaar..We zaten in de beginfase wat betreft elkaar beter te leren kennen..En het viel allemaal in goede aarde..Van beide kanten uiteraard..Ontzettend veel en leuke dingen gedaan..Weet absoluut zker dat het de liefde voor altijd is..Nu 4 maanden later moesten we de moeilijkste keuze maken uit ons leven..Sinds een maand geleden was ik er achter gekomen dat ik zwanger was geraakt..Dit omdat mijn menstruatie wel heel erg lang uitbleef..En merkte het ook mijn lichaam, het doen en laten en mijn emoties..Mijn vriend had al een keer eerder gezegd'je bent toch niet zwanger'En ik antwoorde daarop nee,, heb een halfjaar terug ook weleens gehad dat mijn menstruatie 1 a 2 weken uitbleef..Dit kan namelijk door stress (wat ik in die tijd zker had) Toch had ik een zwangerschapstest gehaald om de onzekerheden die we toch hadden te bevestigen..De test was negatief (dus nie zwanger) opgelucht gingen we een week verder..Mijn menstruatie bleef maar uit (mijn laatste menstruatie was in de laatste week van januari 2008) Het was nu al maart en ben zker al anderhalve maand overtijd..Mijn lichaam begon vreselijk te veranderen..Mijn borsten werden groter en pijnlijker..Had ontzettend last van stemmingswisselingen en misselijkheid..Eigenlijk wel heel duidelijk dat ik zwanger was. Maar ik denk dat ik het er niet aan toe wilde geven..Bang wat het in mijn korte relatie zou kunnen betekenen..Een week later na mijn eerste test heb ik weer een test gehaald..En ja hij was positief!!Bang en overstuur was ik,,wist absoluut niet wat ik moest gaan doen..Heb altijd gezegd dat ik in mijn leven geen abortus zou plegen..Niet dat ik daar altijd aan dacht..Maar heb een opleiding gevolgd waarin zulke onderwerpen veel te spraken kwam..Ik vind abortus toch soort van moord..Je ontneemt een klein onschuldig wezentje, die zich in je lichaam ontpopt tot een echt mensje. Jou kindje!!!
Heb na mijn test contact opgenomen met mijn vriend,, die natuurlijk erg geschokt was (ook al was het voor hem al vrij duidelijk dat ik zwanger was) Hij vind het nog te snel in onze relatie dat we zo'n grote verantwoordelijkheid erbij krijgen..En ja daar heeft hij absoluut gelijk in..We kennen elkaar nog maar 4 maanden en zouden heel wat dingen moeten laten omdat we een kindje hebben..Maar ik zelf bekijk het ook van een andere kant, ik vind dat er overal wel een oplossing voor is..Samen zouden we er niet uit komen omdat we ieder er anders overdachten..We hadden besloten om contact op te nemen met de huisarts..Heb eerst voor mijzelf een afspraak gemaakt..Moest mijn urine meenemen om daar ook te bevestigen dat ik inderdaad zwanger ben..Daarna uitgebreid met mijn huisarts erover gehad..Hij vond het verstandig dat hij ook met mijn vriend een gesprekje had..Dus 2 dagen later volgde die..Maar ondanks alle gesprekken die wij hadden en met de huisarts stond zijn besluit vast!!!Hij wilde nu op dit moment echt nog geen kindje.. Ik aan de ene kant ook niet, maar aan de andere kant wilde ik ook geen abortus plegen..Het waren de moeilijkste dagen van mijn leven..Zat maar te denken of ik het wilde houden of niet..Als ik mijn kindje hield dan moest ik er alleen voor zorgen..En dan kan ik wel denken dat mijn vriend naarmate de tijd vordert het zou accepteren en bij mij terug zou komen,, maar ja dan heb ik er al die tijd alleen voorgestaan!!!En ik kan toch niet met een kindje gaan lopen terwijl de vader het niet wilde..Ik zou de week erop weer contact opnemen met de huisarts om het feit ofdat ik mijn kindje wilde houden of niet..Met pijn in mijn hart, tranen in mijn ogen en absoluut niet voor de 100 procent heb ik besloten om het weg te laten halen..Je krijgt dan nog 5 dagen wachttijd (omdat dit wettelijk verplicht is) En ja je loopt die dagen echt met je ziel onder je armen..Donderdag 10 april was het dan zover..Ik was die nacht ervoor bij mijn vriend blijven slapen en zijn toen sóchtends vroeg vertrokken, aangezien we daar om even 9 uur moesten zijn.. In de auto wist ik niet wat ik moest denken, doe ik het wel goed,, wat zou ik voelen qua lichamelijk en fysiek..Het bleef maar malen..Eenmaal in het kliniek aangekomen moet je een lange tijd wachten, je wordt een keer weggeroepen om een echo te laten maken om te kijken hoever je al bent in je zwangersschap..Iets waar ik vreselijk tegenaan zat te hikken..Ik bleek 9 weken zwanger te zijn..Eenmaal terug in de wachtruimte heb ik dicht tegen mijn vriend aangezeten, zonder iets te zeggen..Wilde alleen dat hij mij vasthield en niet meer loslaat..Na een driekwartier had ik samen met mijn vriend nog een gesprekje met een psycholoog..Die vertelde wat er ging gebeuren en nog wat dingetjes..Maar heel dat gesprek ging langs mij heen..Toen nog een paar minuten gewacht en toen mocht ik mee naar boven om mij eigen klaar te maken voor de ingreep..Je loopt dan samen met diegene naar de behandelkamer (wat opzich al enorme indruk op mij maakte) Ik kreeg de keuze of dat ik plaatselijk verdoofd wilde worden of volledige narcose..Wist nie zo goed welke ik wilde maar heb toen besloten voor volledige narcose..Dan kon ik tenminste niet zien dat ze mijn kindje weg gingen halen..De tijd vloog voorbij en wist niet wat er nu allemaal gebeurt was..Dit natuurlijk omdat ik een infuus kreeg en na een paar seconden al vertrokken was en uiteindelijk wakker werd in de uitslaapkamer..Een zaal met nog meer meiden/vrouwen die hetzelfde als jou zijn ondergaan..Heb toen nog totaal verward mijn vriend gebeld die beneden zat te wachten..Wilde zo snel mogelijk naar hem toe..Na een halfuurtje ging het met mij allemaal goed en mocht weer naar huis..De rest van de dag was raar en onwerkelijk..Was enorm onder de indruk van de narcose en realiseerde me pas de dagen daarna wat ik heb gedaan..Nu precies een week later heb ik er steeds moeilijk mee..En vooral ook met het typen van mijn verhaal nu op dit moment..De tranen schieten in mijn ogen..
Mijn vriend staat nog altijd voor mij klaar en steunt mij met deze moeilijke periode (waarvan we niet weten hoelang dit duurt) We hebben nog steeds een relatie en heb wel het idee dat onze band door dit wat sterker is geworden..Maar dit komt ook omdat alleen hij en ik weten wat ik op die donderdag 10 april heb ondergaan.. Ik houdt zielsveel van mijn vriend en hoop echt niet dat hij mij in de toekomst zou verlaten..Heb absoluut spijt van mijn abortus maar hoop dat in de toekomst alles een plaats zou krijgen, en dat ik toch een verstandige keuze heb gemaakt..

Maar ondanks alles zou Mijn ongeboren kindje altijd in mijn hoofd blijven bestaan..Ik heb hem/haar gevoeld in mijn buik en heb dit helaas laten weghalen..Maar het zou altijd bij mij blijven!!!



  Carmen  29. Geplaatst op 20 april 2008 om 15:56 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo allemaal,

Het is voor mij heel moeilijk om mijn verhaal te vertellen omdat ik het in al die jaren nog nooit iemand heb verteld maar hoop dat het me helpt met de verwerking. Het lezen van jullie verhalen heeft me over de streep getrokken omdat ik nu minder het gevoel heb alleen te zijn. Ik ben nu 23 en heb abortus laten plegen toen ik 17 was, ik herinner me het nog als de dag van gister. Ik had al een jaar een relatie met een jongen die 28 was. Op zich ging alles goed totdat ik erachter kwam dat ik zwanger was. Ik wist niet goed hoe ik het hem moest vertellen omdat ik bang was voor zijn reactie. Maar ik moest wel want thuis kon ik er niet mee aan komen zetten, zoiets werd totaal niet geaccepteerd. Ik heb het hem toen met een brok in mijn keel over de telefoon verteld. En zijn reactie was: 'he?! weet je het zeker? en ik ja.... zei die nou ik regel het wel en hij hing op. Het ging niet zoals ik het mij altijd had voorgesteld, ik kreeg geen dikke knuffel en hij zei niet dat hij van me hield. Ik heb me nog nooit zo elledig en eenzaam gevoeld als toen.

Maar zoals een echte heer regelde hij het ook.. een afspraak bij een abortuskliniek voor een week later. In die week zelf heb ik hem geen een keer gezien en meestal beantwoorde hij mijn telefoontjes niet. Druk, druk zei die dan. Na een week 's nachts stiekem huilen op mijn kamer en alles voor mijn moeder proberen te verbergen gingen we naar de Rutger stichting in Rotterdam. Hij voerde voornamelijk het woord, ik zat er maar.. Tot de medewerkerster zich tot mij wendde en graag wou dat ik zelf wat vragen zou beanwoorden mbt de abortus. Misselijk en beschaamd zei ik de dingen die hij wilde horen. Het ging allemaal zo snel, ik was nog een kind. Toen de medewerkster over de bedenktijd vertelde schrok hij, hij zei dat hij dacht dat het die zelfde dag zou gebeuren. Toen we weggingen heeft hij geen een woord in de auto met me gesproken, hij gaf me het gevoel of ik een besmettelijke ziekte had. Ongeveer een week later stond de abortus gepland, ik was 10 weken zwanger, zenuwachtig maar vooral bang. Hij had erop aangedrongen dat ik geen algehele narcose moest nemen omdat ik daar dan langer zou moeten blijven en mijn moeder zich zou afvragen waar ik was. Op het laatste moment belde hij af omdat hij geen auto had, of ik niet zelf met de trein kon gaan. Ik vertelde hem huilend dat ik van de dokter niet alleen terug mocht. Hij zei toen dat hij wel een auto van een vriend kon lenen. Te laat kwam hij me ophalen en veels te hard reed hij naar rotterdam. Onderweg werd ik kotsmisselijk van zijn sigarettenrook maar hij weigerde deze weg te gooien aangezien zijn raam al open was.

Eenmaal binnen was ik snel aan beurt, de arts die de behandeling uitvoerde bleek een man. Maar het maakte mij allemaal niet meer uit. Mijn ex wilde mee naar binnen maar ik kon nog net zoveel kracht opbrengen om hem dat ze verbieden. Tijdens de behandeling heeft de assistente de hele tijd mijn hand vastgehouden terwijl ik lag te huilen. Ik was zo bang, voelde me zo alleen, ik wist niet eens zeker of ik dit wou. Maar ik kon geen kind opvoeden, niet in mijn situatie. Ik heb mijzelf dat wel 1000 keer gezegd in de afgelopen jaren. Maar waarom is het net ik mijzelf voor de gek probeer te houden? De behandeling zelf heb ik geprobeerd zoveel mogelijk te verdringen, het idee dat ze mijn kindje uit mij hebben gezogen lijkt me nu zo onmenselijk. De arts had het computerschermpje niet weggedraaid dus ik heb de echo gezien. Ookal kon ik er waarschijnlijk niet echt een baby in zien maar in mijn hart voelt het anders. Na de behandeling zette hij me weer thuis af en ging weg. Mijn moeder had vistite en ik crepeerde van de pijn. Ik zei dat ik me niet zo goed voelde en ging naar bed met pijnstillers. Wachtend op zijn telefoontje, uren later belde hij 1x denk voor ongeveer 1 minuut want hij was op werk. Ik voel me zo stom als ik eraan terug denk, hoe kon ik zo desperate zijn? Kort daarna maakte hij het uit, hij zei dat zijn familie niet wilde dat hij met een niet-turkse ging. Nu jaren later ben ik nog steeds boos op mijzelf, waarom liet ik hem alle keuzes maken? waarom kwam ik niet voor mijzelf op? Waarom had ik zonder condoom sex gehad omdat hij erop aandrong? Waar was mijn eigen mening? Ik weet dat ik mijzelf niet zo moet martelen maar ik kan er niets aan doen. Ik heb nu al een jaar een hele lieve vriend maar heb het hem nooit verteld omdat ik bang ben dat hij anders tegen me aan gaat kijken. Voor een lange tijd heb ik het opgekropt maar ik hoop echt dat nu ik mijn verhaal heb gedaan het nu wat beter gaat. Bedankt voor jullie tijd om dit te lezen.

  Mir  30. Geplaatst op 15 mei 2008 om 13:37 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo allemaal!

Ik zie hier op deze forum echt heftige verhalen voorbij komen. Ik zelf ben nog nooit zwanger geraakt en weet dus niet hoe dat voelt. Wel ben ik tegen abortus en denk ik jullie verhalen wel een beetje te snappen. Een beetje maar...
Ik schrijf de laatste tijd omdat ik er echt plezier in heb en daarom denk ik erover om een boekje te schrijven over het onderwerp abortus. 1. omdat ik het een interessant onderwerp vind en 2. omdat ik denk dat dit onderwerp meer aandacht verdient. Omdat ik zelf hierin niets heb meegemaakt wou ik jullie vragen om jullie ervaringen en de emoties en gevoelens daarbij te beschrijven en naar mijn mail te sturen. Uiteraard alleen als jullie toe staan de verhalen te gebruiken... Op wat voor manier ik het zal gebruiken zal ik jullie dan vertellen wanneer we contact hebben.
Ik hoop van jullie te horen!

Liefs Mir
mirrykel@hotmail.com

EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Mir op 15 mei 2008 om 13:40:05



Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X