Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > abortus na misbruik...
  Tham  1. Geplaatst op 17 november 2008 om 15:16 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo,

Op mijn 16e kwam ik erachter dat ik zwanger was. Dat ik het kind niet wilde en kon houden stond vast. Daarvoor was de situatie te complex. En op mijn 16e een kind van iemand waarvan ik niet eens (direct) hield?
Ook 'hij' (ik kan geen andere benaming voor hem verzinnen) - in de 40 en getrouwd - was er mee eens en samen hebben wij de abortus ondergaan. In de herfstvakantie, terwijl zijn vrouw een weekje weg was, gingen we er tegenaan en kon ik die vakantie bij hem blijven.

Een afschuwelijke herinnering. Het liggen, het gevoel, de geluiden en 100 keer dezelfde vraag; 'wil je het echt?'.

Ik ben nu 4 jaar in therapie vanwege het misbruik. Ik heb vrijdag voor het eerst wat verteld aan mijn therapeut over de abortus. Ik had mezelf voorgenomen om et nooit te vertellen aan iemand, maar toch... toch heb ik het gedaan.

Al het pijn komt naar boven en vooral de vraag; heb ik er wel goed aan gedaan? Had dat mini-mensje het recht niet gehad om te leven? En tuurlijk, dan had mijn leven er niet uitgezien als hoe het er nu uit ziet. Ik weet ook niet of ik van hetkind zou kunnen houden aangezien er zo'n nare geschiedenis aan vast zit...

Ik zou het fijn vinden om met mensen in contact te komen om op mijn vragen antwoorden te krijgen. Voornamelijk zit het in mijn hoofd: hoe verder. Hoe hebben jullie het geaccepteerd dat het goed was? Het doet mij zo verschrikkelijk veel pijn...

Tham..

  Anko  2. Geplaatst op 30 januari 2009 om 17:54 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo Tham,

misschien kan ik je wat helpen met het verwerken. Laat maar weten of je contact wilt.

Anko.

  Daphne  3. Geplaatst op 09 december 2009 om 22:30 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Halloo allemaal

Ik ben Daphne 22 jaar en heb zelf 7 september 2009 een abortus laten doen..
Ik kwam er achter dat ik zwanger was van mijn vriend het was erg schrikken voor ons allebei... maar ook voor mijn familie was het een echte klap..
we zouden samen voor dit kindje gaan we hadden overlegd en veel gesproken met mijn ouder en zijn ouders en waren tot de conclusie gekomen om bij mijn schoonouders te gaan wonen.. toen we dit allemaal geregeld hadden ging ik nog een weekje naar huis om mijn spullen in te pakken zodat ik die week ook kon verhuizen.. mijn vriend ging op zondag avond al weg omdat hij de volgende dag gewoon moest werken.. toen hij s avonds niet smste toen hij daar veilig aangekomen was maakte ik mij erg zorgen.. tot hij beld en zei........ ik wil dat kind niet.. BOEM dat was de klap daar zit je dan.. hij wou niet verder met mij en wou al helemaal geen kindje.. ja en toen..
toen hebben wij gezorgd dat alle spullen weer terug kwamen bij elkaar... en heb ik er erg goed over nagedacht wat ik nu moest.. ik woon thuis bij mijn vader ben 22 jaar had geen werk ja en dan... ik ben een paardagen daarna naar de huisarts gegaan om toch een formulier te halen voor een abortus. mijn moeder ging gelukkig met mij mee om mij te steuen.. Mijn ex vriend heeft niet eens gevraagd of ik het kindje wou houden of weg liet halen dat deed mij nog het meeste pijn...
de dag van de intake bij de kliniek was heftig na het gesprek en een echo gingen mijn moeder en ik naar huis om 1 week later op 7 september terug te gaan voor de abortus.. de hele week heb ik s avonds in mijn bed liggen huilen gewoon omdat ik het allemaal niet kon begrijpen waarom hij mij zoveel pijn kon doen om mij zo ineens in de steek te laten..
De dag van de Abortus 7 september (verjaardag van me ex vriend) s morgens om half 9 moest ik mij melden ook die dag was mijn moeder mee.. je wacht daar op een bed in een kamer met meer meiden die het even moeilijk hebben als jij op dat moment.. toen ik naar binnen ging begon ik te huilen gewoon van spannend maar heel diep van binnen wist ik dat dit de beste keuze was voor mij en vooral voor het kindje.. ik was net 7 weken dus nog vrij kort alhoewel ik wel besefte dat er iets groeide in mij.. de dagen erna heb ik dagen liggen huilen en huilen is een verwerking zeiden ze ook..
nu een paar maanden later besef ik nog heel goed wat er allemaal gebeurt is.. het zal voor altijd met mij mee gaan..
hoe goed je er ook overnagedacht heb om te stap te zetten om een abortus te laten doen het gaat de rest van je leven met je mee..
iedereen die hier voor gaat kiezen denk er heel goed overna want je kan daarna niet meer terug..

ik wou even mijn verhaal kwijt...
liefs Daphne


Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X