Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp
toevoegen aan favorieten lijst Abortus > Forum > Ongewenst zwanger > Ongewenst zwanger
  Miriam  1. Geplaatst op 11 oktober 2007 om 14:04 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste allemaal,

Ik weet niet meer hoe ik verder moet en sta voor een belachelijk moeilijke keuze.. 2 maanden terug gingen ik en mijn vriend na maanden lang ruzie maken en bek vechten uit elkaar het ging gewoon echt niet meer.. Ik ging weer thuis wonen. Tot overmaat van ramp werd mijn contract van mijn werk niet verlengt dus moest weer op zoek naar een nieuwe baan. In die periode slikte ik nog gewoon de pil maar was erg vaak misselijk dus besloot een zwangerschaps test te gaan doen.. een maand terug kwam ik er dan ook achter dat ik zwanger ben, gelijk een afspraak gemaakt en ik bleek al 11 weken zwanger te zijn. Dus ik woonde weer thuis, zat zonder werk en ben nog zwanger ook. Ik gelijk weer druk aan het solliciteren geslagen maar het schijnt erg lastig te zijn als je zwanger bent. Bij het CWI raadde ze me aan een uitkering aan te vragen maar het UWV doet ontzettend moeilijk en het duurt een eeuwigheid voordat je weet of je wel of geen recht heb op een uitkering. (weet ik tot op heden nog niet) Ik kan dus niet reageren op een woning omdat het geld inmiddels ook zo goed als op is en om thuis bij mijn ouders dat kind te krijgen is ook geen optie. Ik ben inmiddels 15 weken zwanger en heb t vertrouwen een beetje verloren en zie eigenlijk geen andere optie meer als abortus. 16 oktober heb ik een afspraak bij het FIOM en ik hoop dat hun mij kunnen vertellen wat ik nou het beste zou kunnen doen. Ik zou graag een kindje willen altijd al gewilt ok maar de situatie is er niet naar en ik heb dat kind niks te bieden. Ik vind het zo moeilijk!! Abortus ik mijn laatste uitweg en een weg die ik liever niet zou nemen.. Wat voor de meeste mensen de mooiste periode in hun leven is is voor mij een ware hel! Zijn er misschien mensen die hun mening hierover willen geven.. k hoop het van harte.. Groetjes een radeloze moeder..

  Anoniem  2. Geplaatst op 26 oktober 2007 om 16:08 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

21 oktober 2007

Abortus…..

Het is donderdag avond, 27 juli 2007. Ik was de dag ervoor thuis gekomen van een leuke vakantie in Ibiza. Ik wilde een zwangerschaptest doen, omdat ik een maand over tijd was. De dag later ging ik met mijn zusje naar de stad om een test te halen. Die zelfde avond deed ik in me eentje de test. Ik wachtte op de uitslag en zat ondertussen te msnen met een vriendin. Ik vertelde haar dat ik op dat moment een test aan het doen was. De uitslag was er. Er stonden 2 streepjes het drong niet tot me door dat ik zwanger was. Ik vertelde haar dat er 2 streepjes stonden. Ze zei “je ben zwanger”. Ik wilde het niet geloven en keek als nog in de bijsluiter en het was zo. Ik ben zwanger. Mijn wereld stortte in. Ik moest weg van huis, wilde mijn ouders niet laten weten wat er aan de hand was. Omdat me moeder al een paar keer had aan gegeven dat ze dacht dat ik zwanger was. Ik had ook een tattoo laten zetten in Ibiza. En toen ik het wou zeggen zei ik, Ik ga jullie iets zeggen wat jullie niet leuk vinden. Me moeder zei gelijk je ben toch niet zwanger. Ik zei nee ik heb een tattoo laten zetten. Ze vonden het niet leuk maar waren niet boos, ze vonden het zelfs een mooie tattoo. En ze waren allang blij dat ik niet vertelde dat ik zwanger was. Met deze ervaring durfde ik dus niet te vertellen dat ik zwanger was. Ik belde huilend Nathalie op (me beste vriendin, was ook met haar op vakantie geweest.) Ik ging naar haar toe en vertelde haar dat ik zwanger was. Ze schrok heel erg. Maar ze steunde me, ik heb veel met der gepraat en zei dat ik het niet wilde houden. Ik vind me zelf nog te jong en heb nog niet alles voor elkaar. Woon nog thuis, zit op school en heb nog geen vaste baan. Ik wist niet hoe ik het allemaal ging aanpakken. Ze zei dat ik de volgende ochtend een afspraak moest maken met de dokter en zij wel mee zou gaan. Na lang praten, huilen ben ik naar huis gegaan. Ik kon heel slecht slapen, ik was bang voor de onwetendheid van wat er zou gebeuren. En wanneer ik zou moeten bellen, want mijn moeder was thuis en zou mij kunnen horen. Ik ging buiten staan en maakte een afspraak met de assistent. Ik had om 10 uur een afspraak. Toen moest ik nog wat verzinnen wat ik tegen me moeder zou zeggen, wat ik zo vroeg ging doen op mijn vrije dag. Ik verzon dat Nathalie even naar dokter moest en dat ik met haar mee ging. Nathalie kwam op de fiets naar mij en we gingen samen naar de dokter. Daar aangekomen zag ik dat ik een andere dokter had. Mijn eigen dokter was op vakantie. Ik vertelde de dokter dat ik een zwangerschaptest had gedaan en de uitslag was dat ik zwanger was, en het niet geloofde en als nog een test wilde doen voor zekerheid. De dokter zei, dat hoeft niet als er 2 streepjes staan dan ben je echt zwanger. Hij vroeg aan mij wat ik wilde, ik zei dat ik een abortus wilde doen. Hij ging allerlei vragen stellen hoe het was gekomen dat ik geen voorbehoedsmiddel had gebruikt? Wat voor relatie ik had met de jongen en of ik het hem zou vertellen en of ik het me ouders ging vertellen. Ik vertelde de dokter. Dat ik een seksrelatie met hem had, en op een avond allebei zin hadden, we hadden wat gedronken. En van het een kwam het andere. Ik wilde het peter niet vertellen, ik was bang voor een teleurstelling dat hij niet klaar voor mij zou staan. En mijn ouders wilde ik het ook niet vertellen. Ik wilde alles alleen doen, en een ander niet met mijn problemen opzadelen. De dokter gaf mij een verwijsbrief en vertelde hoe alles in zijn werking ging bij de kliniek en dat ik 5 dagen moest wachten met een afspraak maken. We gingen allebei naar huis. Ik ging terug naar bed, ik kon alleen maar huilen. Het waren 5 lange dagen, ik ging twijfelen aan mijn beslissing. Hoe moet ik het me ouders vertellen, zal ik het peter vertellen. Na 2 dagen had ik er genoeg van, ik moest peter laten weten dat ik zwanger van hem was. Mijn gevoel zei, ik lijd nu pijn. Het is mijn fout maar ook het zijne en alleen ik lijd er nu onder. Ik besloot hem te smsen. Ik kwam terug van werk, zat met Nathalie bij de bus en vertelde haar dat ik peter wilde smsen. Ze zei als jij je daar goed bij voelt moet je dat doen. In het smsje stond, dat we vanavond moesten praten. Hij reageerde niet, dus ik belde hem. Hij deed net als of hij me niet hoorde. De dag erna kwam hij online en vroeg gelijk waarom ik wilde afspreken. Ik zei gelijk dat ik zwanger van hem was en het niet zou houden. Hij reageerde dat het niet van hem zou zijn. Ik was teleurgesteld, wat ik dacht zou toch gebeuren. We gingen verder praten en hij gaf aan dat ie morgen avond kon afspreken.
Ik belde hem de volgende dag 8 uur avonds of hij om negen uur kon komen. Hij zei ja is goed. Ondertussen zat ik met een goede vriend dennis te praten. Hij zat wat grapjes te maken over seks, mijn hoofd stond er niet naar dus ik reageerde nog al bot. Hij vroeg wat er aan de hand was. Ik vertelde hem dat ik zwanger was van peter. En dat ik aan het wachten was op hem omdat we gingen praten. Ik hoorde maar niets van peter, dus Dennis zei ik kom je wel ophalen. Ik zei is goed. Ik vertelde Dennis het verhaal. Hij reageerde dat ik stom was en wel wat beters kon verdienen dan peter. Hij vertelde ook dat hij peter vanavond nog had gezien bij zijn vriendjes. We verzonnen allerlei dingen om hem terug te pakken voor wat hij me aandoet. Toen bedachten we dat ik de volgende de dag een smsje kon sturen. Dat ik de dokter had gebeld en had besloten om het te houden en dat er een vadertest werd afgelegd en als hij de vader is moest betalen tot de 18de van het kind. Dit deed ik ook de volgende ochtend. Kreeg geen reactie. Savonds kwam ik op msn, en toen kwam peter naar me toe van ben je nou boos omdat ik er niet was, mijn opa lag in het ziekenhuis die heb een hart aanval gehad. Ik dacht wat erg maar diep in me hart geloofde ik het ook niet, maar liet het niet aan hem merken. De volgende dag vertelde hij dat ze opa was overleden, en volgende week niet mee kon naar de kliniek omdat hij een begrafenis had. Het rare er aan was dat ik nog geen afspraak had gemaakt. Ik sprak weer met Dennis af en vertelde alles aan hem, hij zei dat ie met het zusje van peter zou gaan praten en een beetje ging vissen van wat waar was. Zo gezegd zo gedaan En het bleek dus dat zijn opa niet overleden was. Mijn gevoel had dus toch gelijk. Ik moest me even er niet druk om maken ik het wel wat beters te doen. Aan mij zelf denken. Op mijn zus haar verjaardag, 8 augustus. moest ik een afspraak maken met de kliniek. Hoe moest ik dit nou gaan aanpakken. Een huis vol visite en dan nog bellen. Mijn zusje was alleen in het huis waar haar vriend woont en daar ging ik even heen. Ik zei dat ik het cadeautje ging ophalen bij nicole en dat zij gelijk mee zou komen. Ik belde de kliniek en die vertelde mij dat ik de 20ste pas kon. Ik dacht nog zo lang wachten, het duurt allemaal zo lang. Ik wou er natuurlijk zo snel mogelijk vanaf ging me alleen maar slechter voelen. In die dagen hebben me vriendinnen en zusje aangedwongen om het toch te vertellen aan mijn ouders, omdat ze nog erger teleurgesteld zouden raken als ik het na de abortus had gezegd en dat zij ook mij kunnen steunen. De zaterdag voor dat ik naar de kliniek moest ging ik het vertellen. Ik zat samen met me moeder tv te kijken en mijn vader zat achter de computer. Ik vroeg hem of hij er bij kwam zitten ik vertelde het mijn ouders. Ze waren teleurgesteld in mij dat ik het niet eerder had verteld. Maar ze waren absoluut niet boos, me vader kreeg een traan. Dat dit mij allemaal moest over komen. Hij zei tegen mij laat die jongen nu even ga allereerst aan jezelf denken en wij zijn er altijd voor je. Ik vertelde dat ik maandag een afspraak had. En dat nathalie mee zou gaan. Mij moeder antwoordde hier op, dat ze ook mee wilde, ik wilde dat dolgraag. Die maandag meldde ik me ziek bij mij werk en bracht me vader mij nathalie en mijn moeder er heen. Toen ik aan kwam bij de kliniek, was het kil. Ik was gelijk aan de beurt. Ik kreeg een stencil met vragen er op. Die moest ik inleveren bij de mevrouw. Er bleek dat ik de achterkant niet had ingevuld. Ze ging hard op mijn vragen doornemen, een ieder ander kon het horen. Want alle deuren waren open. Daarna kwam een andere vrouw mij ophalen, die ging nog een keer alles met mij bespreken, hoe de abortus in werking gaat wat ze allemaal gaan doen. Daarna gingen wij een echo maken. Ze vroeg aan mij, hoelang denk je dat het al is? Ik zei 6 a 8 weken zij vertelde mij dat het al 10 weken was. Ik schrok, van alles schoot er door mijn hoofd. Daarna vroeg ze of ik het wilde zien, en ik zei nee. Ik was bang dat het me besluit zou beïnvloeden. Na de echo kon ik me gaan omkleden en klaar maken voor de abortus. Ik kwam de kamer in, daar stond een stoel 1 dame en 1 man. Het eerste wat ik dacht oh nee ik heb een man, die het weg gaat halen. Ik ging zitten op de stoel mijn benen werden vast gezet, zodat ik niet kon bewegen. De dokter vroeg nog aan mij of ik het zeker wist. Ik zei ja. De muziek stond keihard aan. Ze zaten gezellig onderling te praten. Ik dacht ben hier niet voor mijn lol. De vrouw ging mijn bloedprikken. Ze kon mijn aders slecht vinden, de eerste keer ging het prikken fout. Dus ik zei haar dat ze de andere kant moest prikken omdat je het daar beter ziet. En als nog ging zij in dezelfde arm prikken ook dit was verkeerd. Ze zei dat ze niet meer ging prikken. Ik dacht onee ik heb geen verdoving meer. Gelukkig ging de vrouw die daarvoor alles met mij had besproken prikken in mijn andere arm. Ze zei je gaat nu slapen. Ik had nog een grote mond ik voel niets. En lag daarna gelijk te slapen. Paar min later werd ik wakker en zei word nu pas moe. De vrouw zei je ben al klaar ik breng je nu naar een kamer om uit te rusten en ga nog maar even slapen. Ik zei dat ik niet meer kon slapen. Daar zat ik dan in de rustkamer te wachten, ik wilde zo graag naar huis. Ik zei tegen de vrouw die mij in de gaten hield dat ik naar de wc moest. Ze zei dat het een goed teken was. Ik ging naar de wc en kon in eerste instantie niet. Later ben ik nog een keer gegaan en mocht ik eindelijk weg. Ik kleedde mij weer aan en ging naar mij moeder en nathalie. Ik vertelde hun dat ik hier nooit meer terug wilde komen. Mijn vader kwam ons ophalen en gingen naar huis. Eenmaal thuis ging ik gelijk slapen. Heb verder niet echt heel erg pijn gehad. Het voelt als een zware menstruatie. Ben die woensdag gelijk aan het werken gegaan. Emotioneel was het allemaal heel erg zwaar. Een abortus en iemand kwijt waar van je dacht dat het een goede vriend was. Ik heb hem weken lang niet gezien en gehoord. Paar weken geleden ben ik hem tegen gekomen op een feest ben naar hem toe gegaan. Ik zei waarom heb je me zo erg in de steek gelaten en hij zei tegen mij dat ik met hem mee moest lopen. Ik werd woest ik heb hem gezegd dat ik helemaal klaar met hem ben en helemaal niet met hem mee ging. En vroeg nog aan hem waarom hij loog over zijn opa’s dood hij deed als of het wel waar was. Ik stortte in, me vriendin trok mij weg en vertelde hem dat ie over 3 maanden papa zou zijn. Hij schrok en keek haar met grote ogen aan. Ik heb nooit meer wat van hem gehoord. Het is nu bijna 2 maanden geleden dat ik abortus heb gedaan. Ik vind nog steeds dat ik een goed besluit heb genomen, daarin tegen denk ik er nog elke dag aan. Als ik baby’s zie, denk ik nog ik, had er ook een kunnen hebben nu. Hoop ik ooit nog een keer zwanger te worden. En daarvan kan genieten.
Een tip aan alle meisjes, vrouwen die nog voor de keus staan. Laat je niet beïnvloeden door een ander, doe wat je zelf vind en denk wat goed is. De mensen die van je houden zullen er toch altijd voor je zijn, wat voor besluit je ook neemt. Wie jou niet steunt, kan je beter laten gaan. Het is hard, maar ik heb ook gemerkt wie mijn vrienden zijn en wie niet.


xxx

  ...  3. Geplaatst op 28 januari 2008 om 12:19 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Over mijn abortus..

Ik heb pas geleden ook abortus moeten plegen.
Ik heb een vaste relatie.Ik ben een studente en mijn vriend ook. We hebben allebij naast de studie een baan en ik woon op een studentenkamer. ik en mijn vriend houden ontzettend veel van elkaar. Wij deden het ook regelmatig onbeschermd, maar ik had nooit gedacht dat ik echt zwanger zou kunnen raken.
Tot ik aan mijn lichaam vreemde dingen begon te merken. Mijn menstruatie liet veel te lang op zich wachten en mijn borsten begonnen strakker en pijnlijker te worden. In het begin had ik hem niets verteld, want ik wilde niet dat hij zich zorgen zou maken. Ik twijfelde immers nog of ik zwanger zou zijn. Het zou ook een verbeelding kunnen zijn, dacht ik.

Ik was op internet zelf op zoek gegaan naar tekenen van een zwangerschap en deed een online zwangerschapstest. Daar kwam uit dat er een grote kans was dat ik zwanger was. Toen hield ik het niet meer en mijn vriend trof mij huilend aan in de slaapkamer. Ik had hem toen alles verteld en ik merkte dat hij er ontzettend veel moeite mee had.

Samen hadden we berekend wanneer mijn volgende menstruatie zou komen en hadden we besloten te wachten tot die datum voordat we iets hadden aangenomen. 2 dagen na de berekende datum nogsteeds niets, dus ging ik een zwangerschapstest halen waaruit bleek dat ik inderdaad zwanger was.
Ergens geloofde ik het niet echt. Ik dacht dat de test verkeerd was en dat ik niet zwanger was. Toch had ik na lang praten met mijn vriend besloten dat wij op dit moment geen ruimte hebben in ons leven voor een kind. Hoewel we ontzettend veel van elkaar houden en eigenlijk al gehecht begonnen te raken aan het gedachte moesten wij reëel blijven denken.

We hadden besloten om toch een abortus te plegen. Ik ben naar de huisarts geweest voor een verwijsbrief en gelukkig was het een vrouwelijke arts die veel begrip toonde en mij meerdere malen vroeg of ik zeker was van mijn beslissing. Ook heeft ze mij informatie gegeven over anticonceptiemiddelen voor na de abortus en mij verteld dat als ik er enige moeite mee heb ik haar kan bellen.

Daarna had ik op internet gezocht naar een abortuskliniek die mij o.k. leek en ik vond het Beahuis en Bloemenhovekliniek in Heemstede. Het zag er erg proffesioneel uit en ik kreeg op de site al alle nodige informatie over de ingreep. Ik heb een online aanmeldingsformulier gestuurd en binnen een paar dagen kreeg ik een mail met een datum die ik moest bevestigen via de telefoon.

Daarna ging het heel erg snel. Ik voelde me misselijk en moe. Sliep de hele dag door, maar ik kreeg veel steun van mijn vriend. Ik merkte dat hij ergens ook van het kind hield,want als ik bijvoorbeeld naast hem stond, wreef hij over mijn buik en kuste hij het. Hij had mij ook verteld dat hij heel graag met me wil trouwen en kinderen met me krijgen, maar dat het nu gewoon veel te vroeg is.

Op school had ik contact opgenomen met mijn mentor en had hem de situatie uitgelegd. Van hem kreeg ik ook veel steun en ik mocht thuisblijven.
Op mijn werk heb ik ook met mijn leidinggevende gesproken en kreeg ik een weekje vrij.
Mijn vriend had op zijn werk geregeld dat hij vrij kreeg op de dag van de ingreep zodat hij met me mee kon.

Op de dag zelf was ik redelijk rustig. doordat mijn vriend mee was gegaan en hij zo vrolijk was en over koetjes en kalfjes met me sprak, had ik mijn hoofd "weg" kunnen houden van de ingreep zelf. Ik mocht de hele dag niets eten of drinken. Alleen voor 7 uur 's ochtends. In de kliniek werd ik goed verwelkomd. Ik moest meteen een formulier invullen en daarna erg lang wachten. Toen had ik het vooronderzoek met echo. De arts vroeg mij of ik het wilde zien en ik zei 'ja'. Ergens in mijn hoofd twijfelde ik nogsteeds en ik had behoefte aan bevestiging. Ik dacht:\'wat als ik pas bij de echo erachter kom dat ik helemaal niet zwanger ben?\'. Dat was natuurlijk niet zo en ik was wel ontroerd toen ik dat kleine hobbeltje zag op de echo.
Daarna moest ik weer heel lang wachten. (het was een erg drukke dag op de kliniek had ik begrepen)
Ondertussen met mijn vriend zitten praten en lachen.

Na een poosje moest ik op gesprek met een verpleegkundige. Daar heeft ze mij ook gevraagd een formulier in te vullen met de reden van mijn beslissing. Deze heb ik ook met haar besproken en daarna had ze mijn bloed geprikt om de bloedgroep te bepalen.
Toen weer heel lang wachten.

Daarna mocht ik samen met mijn vriend naar boven om mij om te kleden en op bed te wachten op \"het moment\".
Naast mij op bed lag een andere vrouw waar ik mee in gesprek raakte. Dat vond ik heel fijn. Toen moest mijn vriend naar beneden en ik zat daar maar uitgehongerd te wachten met een tijdschrift.

Toen kwamen ze de vrouw naast mij halen en zeiden tegen mij dat ik na haar ben. Later zag ik har slapend op een bed terugkomen en toen schrok ik wel even.
Toen mocht ik mee naar de kamer. Het waren alleen maar vrouwelijke artsen en verpleegkundigen in de kliniek en ik mocht liggen op een soort kleine bed met ondersteuning voor mijn benen. De verpleegkundigen waren erg vriendelijk en ondersteunend. De ene was mijn arm aan het prikken en zei tegen mij dat ik heel snel in slaap zou vallen en de ander hield mijn andere hand vast.
Ik had daar veel steun aan.

Daarna werd ik wakker op een bed ik dezelfde kamer waar ik eerst was. Ik voelde me erg leeg en begon meteen hysterisch te huilen en vragen naar mijn vriend. Die hadden ze meteen voor me gehaald en hij had me getroost.
Ik voelde me erg duizelig en beefde als een rietje van de kou. Mijn vriend had mij zijn jas omgedaan en bleef ervoor zorgen dat ik genoeg te drinken had.
Toen knapte ik daarna snel op, ging ik wat eten en kon ik na het plassen naar huis. Ik kreeg een klein doosje mee, waar een speciaal boekje over het verwerken van abortus in stond en nog wat spulletjes.
Ik was onderweg naar huis nog langs de stad geweest en lekker eten gehaald met mijn vriend.

De dagen daarna was ik afwisselend verdrietig en tevreden. Ik voelde me ergens opgelucht, maar aan de andere kant vroeg ik me af of ik het toch niet aan had gekund met mijn kind. Mijn manier van het verwerken was, omdat ik gelovig ben, ik geloofde dat mijn kind in de hemel is met God. Ik had tijdens mijn zwangerschap een droom gehad over dat ik een dochter had en mijn vriend ook, dus wist ik dat het een meisje is. Ik heb haar een naam gegeven en haar een brief geschreven waarin ik haar mijn beslissing had uitgelegd en haar had uitgelegd dat ik en haar vader ontzettend veel van haar houden en dat wij haar nooit zouden vergeten.
Ik heb het aan mijn vriend laten lezen en hij vond het heel mooi.

Ik heb mijn zwangerschapstest, samen met het brief en een klein hartje met een lieveheersbeestje erop (dat ik in het begin van de relatie van mijn vriend kreeg) in het doosje bewaard die ik in het kliniek heb gekregen. Deze heb ik in mijn kast bewaard ter herinnering. en elke keer als ik me verdietig voel lees ik weer de brief door en kijk ik naar de spulletjes en dan weet ik weer dat zij weet dat ik van haar hou en dat ik haar nooit zal vergeten.

Ik heb wel 1 dag hele hevige krampen gehad en daarbij ook wat stolsels, maar verder gaat het goed met me. Volgende week moet ik op controle, want nu is met nogmaar 2 weken geleden. En dan ga ik weer beginnnen met fitnessen en ga ik weer verder met mijn leven.

Ik heb door deze ervaring wel voor mezelf besloten dat ik mijn uiterste best zal doen om genoeg geld en tijd te verkrijgen, dat wanneer ik en mijn vriend, bij dan mijn man, kinderen krijgen ik daar blij mee kan zijn en dit nooit meer hoef te ondergaan.

  Hopeloosz  4. Geplaatst op 07 september 2008 om 22:55 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hai beste lezers,

Ik ben een meisje van 14 en heb het (Hoe dom het ook klinkt!!) vorige week onveilig gedaan. 2 dagen daarna heb ik de morning after pil geslikt maar ben hartstikke bang op toch een zwangerschap.. ik lees namelijk van alles zoals, Toch nog een ongewenste zwangerschap na de morning afterpil.. Ik ben al een week overtijd met mn ongesteldheid.
En ik had een vraagje, als je het onveilig hebt gedaan en je denkt dat je zwanger bent maar je word daarna tóch nog ongesteld.. is het dan goed of kun je dan alsnog zwanger worden? Ik hoop dat jullie hierop kunnen antwoorden.. En ik zit nu nog niet in zo'n hele grote situatie dan wat ik van jullie allemaal lees (Vind het echt erg!) Maar dat wil ik juist voorkomen....

bedankt, X

  Bianca  5. Geplaatst op 23 september 2008 om 14:32 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo iedereen ,

ik zit met een zwaar dilemma , maar eerst een deel van mijn verhaal

ik heb een miskraam gehad toen ik 15 jaar was en 5.5 maand zwanger
op men 17 jaar ben ik bevallen van een zoontje 3.5 maand te vroeg geboren
op men 18 jaar heb ik een miskraam gekregen en was 4.5 maand zwanger
op men 19 jaar heb ik een miskraam gekregen en was 6 maand zwanger
op men 20.5 jaar heb ik een miskraam gekregen en was ik 3 maand zwanger

al die slechte zwangerschappen komt allemaal omdat ik een heel slechte zwangerschap heb gehad op men 15 jaar ,
als je ooit nog kinderen wil , probeer dan toch iets ofwat veilig te vrijen , en probeer te wachten met een kindje tot je er zelf klaar voor bent en wanneer het gepland is .

ikben nu 21 jaar en heb sinds 5 maand een heel goede relatie ,
in de korte tijd dat wij samen zijn is er in onze omgeving heel veel gebeurd , jammer genoeg niet helemaal positief . maar toch zijn wij er heel sterk uitgekomen .
nu alles weer beter is , blijkt dat ik zwanger ben , men vriend heeft het gevoel dat hij hier nog niet klaar voor is , of dat we dit finacieel niet aankunnen , of dat on ze relatie te broos is ( al gaat het heel goed met ons , veel liefde ) hij zou dan ook graag een abortus hebben .
maar als ik naar men verleden kijk , en naar men gevoelens voor men vriend en naar men gevoelens voor ons ongeboren kindje kan ik het niet ( ik wil dit gewoon niet )
ik zou heel graag men vriend gelukkig maken , maar nu het is 1 maal goed gaat in men leven , wil ik mezelf dan ook niet ongelukkig maken , want ik weet dat als ik een abortus doe ik hier heel men leven spijt van zal hebben .
ik denk ook moesten we iets verder zijn , dat mijn vriend ook wel aan de gedachte zal wennen dat hij papa word .

ik weet niet meer wat te doen , dit gaat niet gewoon om een klein hobbeltje in je buik , dit gaat over ONS KIND .

ik ben nietzeker wat ik moet doen , maar wat ik wel heel zeker weet is dat wat men beslissing ook is , ik zal altijd van dit kindje houden zoals ik nog steeds doe over al men verloren zieltjes . ( ik draag ze iedere dag in men hart , heel men leven lang )

kan iemand me helpen bij men beslissing ,
moet ik enkel naar de gevoelens van mijn vriend kijken of meer naar hetgeen dat ik voel ??

aub kan iemand antwoorden op men vraag ???

groetjes bianca

  Appeltje  6. Geplaatst op 15 november 2008 om 02:07 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

QUOTE:
Op 07 september 2008 om 22:55 schreef Hopeloosz het volgende:
hey



  Anoniem  7. Geplaatst op 17 juli 2010 om 12:29 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi allemaal ,

mijn dochter pas 18 is nu 17 weken zwanger van haar ex vriendje .
Ze heeft ziekte van crohn waardoor de pil niet altijd betrouwbaar is .
Had al meerdere keren aangedrongen om te vragen om de prikpil of een spiraaltje ,maar mijn dochter zei ; mam ik ben oud genoeg ik regel dat zelf wel allemaal .
Eindelijk na maanden gepraat te hebben met haar heeft ze de prikpil gevraagd aan de internist waar ze onder behandeling is .
ZE moest alleen nog een afspraak maken bij haar eigen huisarts die de prikpil zou moeten toedienen.
Ik vond al wel dat ze wat dikker ws geworden en weet dat aan de medictie die ze tioegediend kreeg in het ziekenhuis vanwege haar ziekte .
Tot er iemand op haar stage zei ,hey ben je zwanger wat leuk ! dat vond mijn dochter helemaal niet leuk vertelde ze mij.
Dus ik vroeg aan haar ben je wel elke maand ongesteld dan ,nee zei ze ben het al een maand of twee niet egweest misschien wel drie niet .
Heb toen samen met mijn dochter ene test gehaald en ja hoor na twee minuten zag je al duidelijk 2 streepjes ; zwanger!!!
Mijn dochter was verdrietig,alles kwam op haar af ,relatie met ex vriendje sinds een maand of twee over ,sinds een 1,5 maand een nieuw vriendje ,stage moet ze overdoen in de zomervakantie anders heeft ze geen diploma .
Ze was gelijk erg duidelijk ; het moet weg !!
Ik als moeder ben tegen abortus ,maar ik zal haar keuze respecteren en er voor haar zijn al doet het me veel verdriet dit allemAAL.
Ben wel erg boos op mijn dochter geweest en heb gezegd ; had je nu maar geluisterd en die prikpil aangevraagd toen ik het zei dan had je dit allemaal kunnen voorkomen .
Helaas kon men haar in de kliniek dicht bij ons thuis niet meer helepen omdat ze al 17 weken zwanger is ,dus we moeten naar leiden en staan nu op de wachtlijst .
Dinsdag moeten we bellen om 13.00 om te kijken of ze op de lijst kan komen voor donderdag ,zoniet dan moeten we donderdag na 13.00 weer bellen om op de lijst te komen voor maandag erop.
Want ze hebben het erg druk zei die vrouw .
Hier schrok ik toch wel van dat een abortuskliniek het gewoon te druk heeft en je op een wachtlijst komt te staan .
Denk dat dit toch ook wel een signaal moet zijn voor de overheid om toch weer betere sexuele voorlichting te geven op school en dat al heel vroeg en niet pas als de pubers al sexueel actief zijn.
Maar goed ik sta mijn dochter bij met alles wat er nog op haar afkomt maar pijn doet het wel ......

  Chat Met Fier  8. Geplaatst op 04 augustus 2010 om 16:00 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Wil je gewoon eens je verhaal kwijt aan iemand die begrijpt waar je over praat? Of heb je zelf te maken met dreiging of ruzies waar je niet goed raad mee weet? Of maak je je zorgen over een vriend(in)?

Je kunt met ons - anoniem - chatten op de volgende tijden:
• Maandag van 15.00 tot 18.00 uur
• Dinsdag van 17.00 tot 20.00 uur
• Woensdag van 15.00 tot 18.00 uur
• Donderdag van 17.00 tot 20.00 uur
• Vrijdag van 15.00 tot 18.00 uur

www.chatmetfier.nl

De medewerkers van chatmetfier.nl zijn deskundig in het begeleiden van jongeren.


  Lisanne  9. Geplaatst op 21 mei 2012 om 18:05 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

15 en misschien zwanger...

Sinds 15 april ben ik niet meer ongesteld geworden. Ik heb in de meivakantie wel seks gehad, veilig maar begin dus nu te twijfelen of dat goed is gegaan. Was die dag daarna met de pil begonnen..
Ik had al eens eerder de pil geslikt en in m'n stopweek werd ik na 2 of 3 dagen al ongesteld..

Met de strip waarmee ik in de meivakantie ben begonnen stopt ik begin de 3e week omdat ik een pil was vergeten. Maar ik ben nu bijna een week verder en nog steeds niet ongesteld. Ik zit alleen maar te stressen en ben echt radeloos. Als ik donderdag nog niet ongesteld ben ga ik naar de huisarts.

Als ik zwanger ben weet ik echt niet wat te doen. Ik kan het sowieso niet houden, zit nog op school en het is gewoon onmogelijk. Heb al op internet gekeken dat je een abortuspil kan krijgen via je huisarts, ook zonder toestemming van je ouders. Je moet dan wel een overeenkomst tekenen ofzo iets.

Kan iemand mij alsjeblieft helpen want ik weet het allemaal echt niet meer..

  Moedertje  10. Geplaatst op 27 november 2014 om 22:55 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik stond ook voor deze moeilijke keuze en heb alles beschreven op mijn blog:
http://abortusofkindhouden.blogspot.nl/

Misschien heeft iemand er wat aan. Veel sterkte met je beslissing!


Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X