Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp verwijderen uit favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > Mijn vreselijke abortus verhaal
  Angel  1. Geplaatst op 27 maart 2012 om 19:00 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ongeveer 6 maanden na de geboorte van onze dochter kwamen mijn man en ik erachter dat ik zwanger was (was 1 dag na kerst!).
Ik ben 18 jaar, mijn man 21 jaar. (niet samenwonend helaas)

Een dag of 2 nadat we wisten dat ik zwanger was, hebben we het als eerst tegen mijn ouders gezegd. Dat was de grootste fout ooit!.
Ze zeiden dat de beste optie : abortus is!.
Maar mijn keuze had ik al gemaakt; ik ga geen moord plegen. Ik zie het als moord!. Het is toch een leven dat je stopt.
Mijn ouders bleven door drammen dat ik abortus moest doen. Bij het woord abortus moest ik al huilen (heb liters tranen gehuild).

Mijn man zou hoe dan ook achter mijn keuze staan. Hij zou het accepteren als ik het wou houden.

Mijn ouders hun keuze stond ook al vast. En ik moest doen wat ze zeiden, anders gingen ze maatregelen treffen.
Wij hadden de keus:
1. Oprotten uit huis, kind houden en onze dochter kwijtraken (aangezien mijn ouders er alles aan zouden doen om de voogdij te krijgen)
2. Netjes en braaf naar hun luisteren, abortus doen en vervolgens nooit meer over spreken.

Overigens zeiden ze dat ze mij alle liefde en aandacht zouden geven(hier kom ik later op terug).

Eenmaal naar de huisarts gegaan, omdat het moest van mijn ouders. Zij dwong me ook om abortus te doen, ze vond het beter voor me!.. Van haar moest ik stoppen met de anticonceptie die ik had, aangezien de 'pleister pil' niet betrouwbaar was (was door pleisterpil zwanger geworden!).

Zij had mij een verwijsbrief gegeven voor de kliniek; vrelinghuis.
Op 17 januari 2012!.

(mijn schoonouders vonden abortus ook de beste keus, tenzij ik 12 weken of verder was)

Toen het 17 januari was, werd ik met een vreselijke brok in mijn keel wakker. Wantja, het was de dag dat ik ons kindje ging vermoorden.
Aangezien mijn moeder mee moest, omdat ze zeker moest weten dat ik echt naar de kliniek ging, hadden we geen oppas om onze dochter thuis te laten, dus moest ze mee.
Eenmaal in de kliniek aangekomen, hing daar een vreselijke ziekenhuis geur. Bah, echt een geur waar ik van walg.

In de wachtkamer zei een vrouw tegen ons (die achter de balie stond) of we in een andere ruimte wouden gaan zitten. Omdat het moeilijk was voor andere vrouwen om een kindje te zien. Daardoor voelde ik me mega gediscrimineerd. Ik bedoel, als ik ergens heen ga met tegenzin, wil ik als normaal persoon behandeld worden, en niet in een andere kamer gezet worden vanwege onze dochter.

Ik had een gesprek met een dokter, ik vroeg netjes of ik 'het vruchtje' mocht zien. Haar antwoord was : nee. Ze vertelde me; dat het niets was, het was nog niet menselijk genoeg, en omdat het 'niets' was, was het voor haar een reden om abortus te doen.

Aangezien ik al een eerdere zwangerschap heb meegemaakt, weet ik dat een mini mensje van 7 weken wel degelijk iets is.. Het heeft een hartje.. Het groeit.. Het heeft stompjes van armpjes en beentjes!. Het heeft hersentjes.. Het is niet niets!!...

Eenmaal in de moordstoel, kreeg ik infuus, en ging ik slapen!!.. Ik was binnen een paar tellen van de wereld af.. Maar nog altijd wel wetende dat er een moord gepleegd zou worden.

Wanneer ik wakker werd, had ik hele erge buikpijn.. Extreem gewoon.. Ik wenste dat ik weeen had!!.. Het was zo heftig..

Thuiskomende wist ik niet wat me overkomen is.. Ik besefte het niet..

Een paar dagen ging het goed.. totdat het weekend was.. Ik had zo'n verdriet.. Ons kind was vermoord!!!!!!.. Sindsdien heb ik iedere dag gehuild, iedere dag ruzie met mijn ouders.

Onze dochter heeft zelfs een keer met mij meegehuild!!..

Toen ik het eenmaal zat was, om zo als oud vuil behandeld te worden thuis. En ik het slaafje van mijn ouders moest spelen. Heb ik ze verteld dat ik "alle liefde en aandacht" zou krijgen van ze..
Waar hun antwoord op was: Jij verdient de liefde en aandacht niet.

Het doet me echt veel pijn, de moord!.

Voor de geboorte van onze dochter hadden wij een vogel, die was ziek, verlamd en blind geworden (vogel had een hersenbloeding gehad)
Mijn ouders konden het niet over hun hart verkrijgen om die vogel van haar lijden te verlossen... Maar anderzijds plegen ze wel een moord op een mensje!!.. Waar zou hun hart zitten??.. Hebben ze meer liefde voor dieren dan mensen??

Het zijn mijn ouders niet meer, ik woon alleen hier omdat onze dochter en ik onderdak nodig hebben!!.. (kan nog even duren voor mijn man en ik samen gaan wonen, vanwege weinig inkomsten en studie)

Straks wanneer we wel gaan samenwonen, hoef ik de mensen die beweren mijn ouders te zijn niet meer te zien!!!!!.. Ik hoef geen moordenaars in onze toekomst!!..
Onze dochter zal ik later (als ze ouder is) vertellen van wat er is gebeurd, en waarom ze haar opa en oma (mijn ouders) nooit ziet.
Ze zal alleen maar de ouders van mijn man als opa en oma hebben!. \

Mijn man vind het vreselijk om mij met zoveel pijn te zien. Het is voor hem ook niet leuk om mij iedere avond te troosten.

Van mijn ouders mag ik er tegen niemand over praten. Mag er niet meer met hun over hebben. Ze zien niet dat ik lijd!!..


* als je zwanger bent, denk heel goed na van wat je wilt. Het kan zomaar de verkeerde keuze zijn, net zoals bij mij... En bij duizenden andere meiden!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X