Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp verwijderen uit favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > Veroordeling
  Linda  1. Geplaatst op 29 december 2009 om 21:55 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Anderhalf jaar geleden ben ik getrouwd met een jongen van 8 jaar ouder met wie ik zo'n 2,5 jaar samen was. De relatie was nooit cht goed, hij heeft veel psychiatrische problemen en was ook lichamelijk nog eens heel ziek, maar, of misschien wel daarom, bleef ik er steeds weer voor gaan. Ik heb ook een heftig verleden en dacht dat hij me zou begrijpen. Later dacht ik dat ik niet beter verdiende dan hem. Ik wilde met hem trouwen, voor mijn gevoel gooide ik daarmee de achterdeur dicht. Dat zegt eigenlijk al genoeg, als je een goede relatie hebt hoef je de achterdeur niet dicht te gooien... Maar goed. Mooie bruiloft, knus, vrienden en familie erbij. Die er moeite mee hadden dat ik met hem trouwde, maar ze deden hun best. Je moet je voorstellen, onze relatie was vreselijk. Constant ruzie, agressie, manipulatie. Ik ben ook echt geen lieverdje, maar hij heeft echt alles gedaan om me te breken en klein te krijgen. Maar toch, ik wilde perse dat het werkte, dat mijn sprookje uit kwam. We trouwden, gingen op huwelijksreis (hadden daar niet n keer ruzie, zou het dan toch goedkomen??!!), kwam terug en bleek zwanger. Niet gepland. Maar een kindje, dat was mijn allergrootste droom. Toch voelde ik me niet meteen blij. Was dit nou wel de juiste situatie om een kindje in te krijgen? Maar van abortus was geen sprake. Dit kindje zou komen. 5 dagen later ging het mis, ik kreeg een miskraam. Een ochtend nadat mijn ex weer vreselijk tekeer tegen me was gegaan, maar die link trek ik voor het gemak alleen maar in mijn achterhoofd en nooit hardop... Onze relatie werd weer slechter en slechter, maar mijn obsessie met zwanger worden en mijn eigen lichaam en vruchtbaarheid werd groter. Waar was het misgegaan en hoe kon ik voorkomen dat het ooit weer mis ging? Ik wilde de pil niet meer slikken.. Dan maar voor het zingen de kerk uit en condooms.. Zelfs toen ik een paar nachten bij mijn vader sliep omdat het thuis weer zo uit de hand was gelopen, schreef ik nog op het zwangerschapsforum. Het was mijn ding, mijn kinderwens, mijn obsessie. Het was een wereld die los stond van mijn huwelijk. Dat weet ik nu, ik was me daar toen niet van bewust. In die tijd leerde ik ook mijn huidige vriend kennen. Hij was mijn redding. Ik ging weer een poosje ergens anders wonen en door hem hield ik het vol om weg te blijven bij mijn ex. Maar je raadt het al.. Ik was definitief bij hem weg en bleek zwanger. En er was zelfs een hele kleine kans dat het van mijn huidige vriend was. Ik had ver na mijn eisprong met hem gevreeen, maar je weet het nooit helemaal zeker. Maar met hem was alles pril. Mijn ex was boos en agressief en zei niks met het kind te maken willen hebben. Om uiteraard natuurlijk bij iedereen zielig te gaan doen dat ik een abortus had gedaan. Zijn broertje belde zelfs mijn beste vriendin om te vertellen wat ik zijn moeder had aangedaan! Maar ik had geen huis. Zou pas een jaar later afstuderen. Had een tijdelijk contract op mn werk, wat sowieso maar voor 20 uur was, want ik studeerde officieel voltijd. Ondanks dat ik zo graag een kindje wilde, was het de beste keus om het weg te laten halen. Dat deed ik, met kerstavond een jaar geleden. Een beslissing waar ik nog altijd 100% achter sta. Maar waar ik wel heel veel last van heb gehad en nog steeds heb. Ik vind het nog steeds moeilijk. Er ontstaat iets, iets wat een deel is van mij, wat had uit kunnen groeien tot iets waar ik het meest in de wereld van gehouden had. En ik heb dat proces beeindigd. Dat is een litteken wat je nooit meer kwijt raakt. En wat ik ook denk ik nooit kwijt wil raken. Het is een deel van mij geworden. Dat kindje is er nooit gekomen, maar zit wel in mijn hart. En daar heb k vrede mee.
Inmiddels is de scheiding rond en is het allemaal al meer dan een jaar geleden. Nu ik erop terug kijk steekt het me hoe ik van alle kanten veroordeeld ben. En dan heb ik het niet over vage bekenden die iets horen en me uitmaken voor hoer of onverantwoordelijk. Nee, dan heb ik het over die ene vriendin, die tekeer tegen me ging, waar ik nou mee bezig was en dat abortus nou eenmaal tegen haar principes was. Ik vond dat vriendschap boven principes gaat. Op de dag zelf wenste ze me sterkte, maar voor mij is er iets gebroken. Het is nooit meer hetzelfde geworden. Dan heb ik het over die vriendin die lange tijd gereisd had en vroeg of ik mijn ex wel echt zo slecht voor me was, of dat ik alleen getrouwd was voor de fun en vervolgens verliefd was geworden op een ander. Zij vond hem namelijk wel aardig. Mijn beste vriendin, die Christelijk is en grote moeite had met abortus, overigens erg blij was met de scheiding, want zij maakte de situatie van dichtbij mee. Maar ook zij houdt nu wijselijk haar mond als ik vertel over hoe moeilijk ik het heb gehad. 'Tsja.. iedereen oordeelt.. wij zouden dat misschien ook doen in een andere situatie, daar zijn we mensen voor.' Niks geen troostende woorden, ik sta achter je, je bent geen slecht persoon, je hebt gedaan wat het beste was. Nee, mijn situatie is toch zo bizar dat ik het maar allemaal over me heen moet laten komen! Met als gevolg dat ik een jaar lang met mijn hoofd naar beneden heb gelopen. Het gevoel had dat er in schande over me gesproken werd. Alsof ik het verdiende wat er over me gezegd werd. Alsof ik een slecht persoon was! En dat, terwijl ik me nu een jaar later besef dat ik just trots op mezelf kan zijn. Nee, ik had niet moeten trouwen. En nee, ik had niet moeten stoppen met de pil. Maar ik zat ik dat web en daar ben ik uitgestapt. Ik ben weggegaan. Ik ben gescheiden. Ik ben weggegaan bij een man die mij slecht behandelde, misschien zelfs mishandelde. Ik heb abortus gepleegd en daarmee juist mijn verantwoordelijkheid genomen. Ik heb 3 maanden van vriendin naar vriendin gezworfen en ben toch nog afgestudeerd dit jaar en heb nu al een geweldige baan! Ik ben in de zomervakantie bijna ingestort, wilde doorgaan, maar was uitgeput, mijn hart deed zeer, ik had letterlijk steeds pijn op mijn borst en had moeite met ademen. En toch heb ik doorgezet. Ik mag trots op mezelf zijn!! En toch lukt het me nog steeds niet om met opgeheven hoofd te lopen. Mijn moeder, met wie ik al jaren een slechte band had, was er onvoorwaardelijk voor me. Dat heb ik teruggewonnen. Mijn vriend snapt soms niks van me, maar heeft naar me geluisterd. En n vriendin, n! heeft onvoorwaardelijk achter me gestaan. Nooit een waardeoordeel ergens over gegeven, regelmatig gevraagd hoe het met me gaat. Van een vriendin van vroeger snap ik het, zij is al anderhalf jaar aan het proberen zwanger te worden en het lukt maar niet. Bij haar snijd ik het onderwerp niet eens aan, dat ligt natuurlijk heel gevoelig. Iedereen het onderwerp doodgezwegen. Het blijft ijzig stil als ik er iets over zeg. Je leert in moeilijke tijd wie je echte vrienden zijn, zeggen ze wel eens. Maar dat vind ik zo hard. Ik wil ze dat niet kwalijk nemen. Maar ondertussen voor ik me wel alleen. En is stilte soms een nog zoveel harder oordeel dan letterlijke woorden. Ik heb zoiets bizar heftigs meegemaakt. Het meest pijnlijke in mijn leven, en geloof me, ik heb een hoop meegemaakt. Maar niks zoals dit. Ik wil ze dat vertellen. Ik wil zeggen hoeveel pijn het doet, wat het met me heeft gedaan. Dat ik niet meer dezelfde ben, dat ik veranderd ben. Dat ik achter mijn keuze sta, dat ik er heilig in geloof dat mijn tijd nog wel komt, maar dat het afgelopen jaar hels was. Toen zij allemaal leuke dingen mee maakten en zich niet wilden of konden verdiepen in mij. Maar juist met de mensen die dicht bij me staan kan ik dat niet delen. En dat maakt het misschien nog wel het meest pijnlijk.


Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X