Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp verwijderen uit favorieten lijst Abortus > Forum > Ongewenst zwanger > ongewenst zwanger
  Fie  1. Geplaatst op 20 juli 2007 om 12:46 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste mensjes,

Ik ben een 'vrouw' van 26 jaar en heb sinds enkele dagen ontdekt dat ik een 7 weken zwanger ben. Ik ben een beetje nonchalant geweest bij het nemen van mijn pil en ik dacht, ok heel naief en dom van mij, dat ik zo snel niet zou zwanger geraken. Gezien mensen die graag kinderen willen vaak tot een jaar moeten wachten na het gebruik van de pil om terug normaal vruchtbaar te zijn.
Dom van mij, heel erg dom.
Mijn vriend is er ook 26 en we wonen beiden nog bij onze ouders. We zijn ondertussen bijna een jaar samen maar mijn relatie is tot nu toe met horten en stoten verlopen. We maken heel veel ruzie, voornamelijk over vrijheid. Mijn vriend is extreem bezitterig en jaloers en ondanks de vele gesprekken en zijn beloftes om beter zijn best te doen is er nog niet veel van in huis gekomen. Buiten kleine verbeteringen hier en daar maar uiteindelijk hebben we nog steeds dezelfde discussies en in zijn beloftes geloof ik eigelijk ondertussen maar moeizaam en zonder vertrouwen. Mijn vriend gelooft wel in onze relatie en ik weet ook dat hij mij wel graag ziet maar eerlijkgezegd maakt hij me met zijn gedrag heel ongelukkig en voel ik me verstikt en gecontroleerd.

Deze situatie maakt het mij heel erg moeilijk. Ik twijfel tussen abortus of het kind alleen opvoeden... of samen blijven met m'n vriend, het samen proberen opvoeden met het (vrees vrij groot) risico dat we niet gaan samenblijven. Ik ben bang dat ik spijt ga krijgen van een abortus en het mij de rest van m'n leven blijft achtervolgen en langs de andere kant kan ik het kind misschien geen stabiel gezin geven en zal het voor mij financieel wel hard worden als ik besluit om het kind alleen op te voeden.

Ik zit dus met een dilemma, ik ben oud genoeg om in te staan voor het kind maar het zal knokken worden en een ingrijpende verandering van m'n leven. Ik had namelijk nog plannen om te studeren (zelfstudie of avond-onderwijs) en dat wordt natuurlijk ook moeilijker. Ik heb wel familie en vrienden waar ik op kan rekenen en die bij gelijk welke beslissing achter me staan.

Ik heb zoiets van, het is mijn eigen schuld, misschien is het een plicht om mijn verantwoordelijkheid te dragen...
Maar langs de andere kant... moet ik misschien aan mezelf denken en gebruik maken van t feit dat abortus in dit land legaal is en mij de gedachte voorhouden dat het alleen maar een hoop celletjes zijn die in m'n buik zitten?

Ik ben bang dat abortus té ingrijpend gaat zijn emotioneel en me voor de rest van m'n leven gaat achtervolgen, tis tenslotte de eerste keer in m'n leven dat ik nu zwanger ben en zou het moeilijk hebben moest dat ooit de 2de keer zijn, ik zou me schuldig voelen.

En langs de andere kant wil ik het kind ook kunnen geven waar het recht op heeft en wil ik dat het kindje gelukkig gaat zijn.
En moet ik er vrede mee kunnen nemen dat het knokken wordt vanaf nu en hopen dat ik het aankan.

Maandag heb ik een afspraak op de abortuskliniek voor een gesprek met een maatschappelijk werker... maar ik ben bang en geraak er niet uit...

vriendelijke groetjes,

Fie




  Jennifer  2. Geplaatst op 10 augustus 2007 om 18:39 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi Fie,

Ik ben 33 jaar en heb een meisje van vier jaar. Ben nu samen met mijn vriend zo anderhalf jaar. Ik ben nu zes weken zwanger en zit ook echt in een twijfelzone, mijn vriend is voor abortus omdat die het op dit moment niet ziet zitten i.v.m. financiele problemen. Ik ben het daar niet mee eens maar ziet het ook niet zitten om twee kinderen in mijn eentje te moeten opvoeden en onderhouden. Boos ben ik aan de ene kant op hem, want ik vind dat die er erg makkelijk over denkt. Ik begrijp dus goed je ellendige situatie. Zelf ga ik dinsdag naar de kliniek en kan eventueel meteen geholpen worden. Ik heb zelf al eens een kindje moeten verliezen met 4 maanden ivm een open schedeltje dit was toen ook er moeilijk en nu na vijf jaar denk ik er nog vaak aan. Wat is wijsheid het houden en jezelf wegcijferen of abortus en jezelf schuldig voelen en leeg. Was het leven maar iets simpeler, maar goed elke keuze is moeilijk en heeft zijn voor- en nadelen.

Heel veel sterkte maandag en met je keuze.

groeten jennifer

  Fie  3. Geplaatst op 19 augustus 2007 om 10:39 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste Jennifer,

Wat moeilijk zeg... Ik heb voor mezelf uitgemaakt dat abortus geen optie meer is, deels door m'n hormonen denk ik een beetje maar ben bang voor wat zou volgen aan idd schuldgevoelens ed. Feit dat ik geen 16 ben en dus op dat vlak geen excuus heb. Financieele problemen zijn idd wel heel lastig maar als je zelf denkt dat het je zal lukken...?
Ik weet natuurlijk ook de situatie niet, kan alleen zeggen dat het bij ons ook alles behalve gunstig ligt, zowel de relatie zoals ze mmt is als onze financieele situatie maar we hebben onze ouders die wel achter ons staan en ons op weg helpen voor zover ze kunnen... en moest alles fout lopen zal ik er ook alleen voor staan. Misschien moet je eens ten rade gaan bij een OCMW ofzo, een sociale werkster. Misschien bestaat er voor het financieele aspect wel een oplossing.

En wat die mannen betreft he, die beslissen maar al te makkelijk over abortus. Het is niet hetzelfde voor hen als voor ons vermoed ik. Wij zijn veel nauwer verbonden en wij zijn het tenslotte ook die het schuldgevoel en verlies moeten dragen dus op dat vlak vind ik dat jij het moet uitmaken in de eerste plaats, het is ook zijn verantwoordelijkheid dat je zwanger geraakt bent... dus hij zal rekening moeten houden met jou beslissing en jou gevoel erover. Abortus is niet zomaar hups weg ermee en alle zorgen zijn weg... Dat heb ik intussen ook allang door...

Veel sterkte...

EDIT:
Dit bericht is gewijzigd door: Fie op 19 augustus 2007 om 10:42:02



  Mamag  4. Geplaatst op 15 september 2007 om 22:15 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi iedereen,
ik zit nu ook in HET dillema, qua leeftijd ook geen excuses meer, ben 29, maar ik ben 6 weken zwanger, en ben nu 4 weken met mijn vriend (ik ben dus twee weken over tijd, maar men rekent zo raar) we kennen elkaar al wel langer, 2 jaar, voordat we echt iets met elkaar kregen. maar dat is dus natuurlijk nog wel erg kort.
wat het moeilijker maakt is dat ik al een kindje heb van drie, zijn vader en ik gingen uit elkaar toen hij 6 maanden was. Fie, misschien heb je hier wat aan, maar het was echt veel moeiljker om hem alleen op te voeden dan ik dacht van tevoren. ook al hielp zijn vader 1 dag in de week. maar ja, ik wil ook geen bijstandsmoeder worden en werk weer vollop.
Ik heb nu eigenlijk mijn leven weer opgebouwd, werk 4 dagen en ben 3 dagen thuis, geniet nu echt van mijn kind, want een driejarige is wel heel wat anders dan een baby, mijn hemel, dat was echt zwaar.
nu zit ik dus echt in dubio., ik dacht niet dat ik zou kunnen denken aan een abortus nadat ik een kind heb gehad, maar mijn relatie is onzeker, mijn vriend heeft een (recent) gokverleden, en ik heb eindelijk weermijn leven opgebouwd voor mijn kind en mijzelf.
om het nog wat smeuiger te maken, heb ik al eens een abortus gehad, toen ik 20 was, de vader woonde in het buitenland, ik voelde me alsof ik geen keus had, en heb daarvan heel lang heel veel verdriet gehad, als ik dronken was bijvoorbeeld, ging ik er altijd weer om huilen. pas toen ik mijn kindje kreeg ging dat gevoel langzaam weg.
misschien hebben de dames die dit forum bezoeken hier nog wat aan: juist omdat ik een kind heb, weet ik dat je het echt moet willen, anders is het echt een hele opgave, zeker de babytijd.
en als je er voor kiest is een kind wel het mooiste dat er is, het is een cliche, maar het klopt, je gaat vervoor door het vuur.
ik denk niet dat je een kind moet krijgen omdat je een abortus te pijnlijk vindt, emotioneel. want je moet ook echt voor je kind zorgen. misschien helpt het om de tijd te nemen, en alle mogelijkheden langsgaan net zolang tot je het gevoel hebt dat je echt een keus hebt.
ik vind het moeilijk in deze situatie met mijn vriend te blijven praten, maar sinds we dat wel weer doen, zien we wel meer mogelijkheden.
ik wens iedereen die met deze vraag worsteld heel erg veel sterkte, je zult het nodig hebben,
nog 1 ding wat jen iet moet doen, wat ik deed bijmijn abortus, is het helemaal alleen doen, dat was echt het stomste dat ik ooit gedaan heb.
en als iemand een advies heeft voor mij, of een suggestie hoe ik eruitmoet komen, dan hoor ik het graag.
suc6

  Dominique V..  5. Geplaatst op 26 maart 2008 om 14:18 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

DIt is mijn verhaal!
Ik ben een meisje van 17 jaar en ik had nooit gedacht om op mijn 17e zwanger te raken. Ik had het onveilig gedaan met m'n vriend!! hoe stom kan je zijn!! ik dacht nee ik word toch niet zwanger! nou toen begon het hoor. Ik begon eerst rare dingen te eten ik had steeds honger dat vond ik al raar van mezelf want ik eet nooit veel, daarna begon ik misselijk te worden ik dacht ik ben misschien wel ziek ofzo. Toen begon ik te braken als ik bepaalde dingen rook. Ik rookte eerst elke dga maar als ik nu al een sigarret ruik dan lig ik al weer boven de wc pot!!
Mijn buik werd opeens wat dikker en hard ik kreeg kramp dus ik dacht ik ga het toch maar eens aan mn ma vragen die zei dat ze nog een droom over me ha dgehad dat ik zwanger was!! dus dat vond ik helemaal vreemd!
dus ik vertelde het aan mn meder en ze zei ja hoor we doen een zwangerschaps test. Nou ik had hem dus gisteren gehaald en ja hoor 2 streepjes helaas!! ''ZWANGER'' Ik begon meteen te huilen ik dacht nee niet op m'n 17 e al. En vanochtend wer gebraakt ik ben zo moe als een oma van 80 heb totaal geen energie meer!! M'n vriend weet het nu ook en die was erg geschrokken, maja het is tenslotte ons eigen domme schuld!!
Morgen ga ik direct naar de dokter en dan moet ik het helaas weg laten halen heb er nachten over wakker gelegen! Als ik nu 25 was geweest en een mooi groot huis had en genoeg geld had dan ha dik het met liefde gehouden , maar ik weet dat ik nog aan m'n toekomst moet werken en dat ik mijn leven en dat van m'n kindje verpest!! Het is hoe dan ook pijnlijk! en ik kan er nog steeds moeilijk mee omgaan!! Ik zou het zo graag willen houden en ik weet dat ik er spijt van ga hebben!! Maar het kan niet anders helaas.........

  Moon  6. Geplaatst op 28 maart 2008 om 11:36 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo ik ben dus moon

ik heb bijna 4 jaar geleden een arbortus laten doen
ook erg naief ik ging namelijk veranderen van pil maar er zat dus pesies een maand tussen en ik had met een jongen die 18 was ik zelf was toen net 28
dus ja aardig leeftijd kloof
mijn relatie was dus ook net aan een maand
en ja hoor deed de test en was dus zwanger
ik woonde op kamers en moest rond komen van 725 euro waarvan 300 euro huur nog afmoest dus reken maar uit
hij werkte niet en wilde weer naar school
mijn ouders kuurde het gelijk af en wilde dus dat ik een arbortus zou plegen
na lang denken en pijnzen er toch voor gekozen
want ja mijn vriend toen der tijd gooide de keus op mij neer
en dus naar de kliniek 2 weken daarna
en dat is tot op de dag vandaag niet van mijn netvlies geweest
heel vaak als ik mijn ogen dicht doe zie ik die kamer met allemaal vlinders in de lucht en voel ik de pijn van de prikken en die stofzuiger zeg maar
ik kon namelijk niet meer onder algehele narcose
omdat ik te misselijk was en ik echt moest eten en niet nuchter kon zijn
de weken daarna waren moeizaam
zeker ook omdat het uitging met die jongen want hij kon het allemaal niet aan
maar ja nu ben ik erg bang alles is goed genezen volgens de dokter maar ik ben echt bang dat ik nooit meer kinderen kan krijgen omdat ik er nu voor gestraft wordt

maar dit is nu mijn verhaal en ik draag het mee en zal er altijd wel een paar keer in het jaar bij stilstaan

  Ivana  7. Geplaatst op 03 april 2008 om 12:40 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi iedereen,

Ik ben Ivana, ben 17 jaar oud en word over een maandje 18. ik heb altijd regelmatig de pil geslikt en toch is het mij ook overkomen. Ook ik ben zwanger geraakt. merkwaardig genoeg ben ik wel nog ongesteld geweest. Ik begon heel erg veel te eten en ook snachts naar de beneden te gaan om chocola uit de kast te pakken. Toen ik ineens heel erg trek kreeg in zuurkool (wat ik nooit lekker heb gevonden) begon ik te denken dat ik zwanger was. Maar dat kon toch niet? ik was toch ongesteld geworden. Het kan dus wel. Ik kwam erachter toen ik al 8 weken zwanger was.

In eerste instantie durfde ik het mijn vriend niet te vertellen. (we zijn nu anderhalf jaar samen) en ik was gewoon bang voor zijn reactie. Dat we het kind niet konden houden was me wel duidelijk. Ik ben nog veel te jong om een kind op te voeden. Ik kan een kind om deze leeftijd niet het leven geven dat een kind verdiend en dat vind ik nog veel erger dan een kind weg laten halen. Ondanks het feit dat ik dat al had besloten was ik bang het aan mn vriend te vertellen. Jullie zullen je vast af vragen waarom.

Ik was bang dat hij afkeurend zou reageren en me niet zou steunen in de hele periode die nog moest komen. Waar ik bang voor was gebeurde. Ik vertelde het mn vriend, en zijn reactie was onmenselijk, hij deed heel afstotend en dit tot het punt dat hij zelfs niet meer met me in één bed wilde slapen en dus met het plan kwam om een luchtbedje op te blazen. Waar ik ook heel bang voor was, dat hij niet met me mee zou gaan naar de kliniek... gebeurde ook. Ik ging daar alleen naar toe en zag heel veel meisjes met vriendjes die ze steunden. Dat maakt het niet makkelijk.

Ik had om 10:00uur een afspraak. Het wachten duurde erg lang. Eerst kreeg ik de echo om precies uit te rekenen hoe lang ik zwanger was. (9weken) daarna een gesprek met de arts zodat ze er zeker van zijn dat je de abortus wel wilt. Dan moet je weer wachten (waar ik heel erg gek van werd) tot ze je eindelijk meenemen naar de afdeling waar het allemaal moet gebeuren.

Ik heb besloten de ingreep onder volledige narcose te laten doen. Ik heb niks van de hele ingreep meegekregen en ben daar ook wel blij mee. Waarschijnlijk was ik wel helemaal in shock geraakt als ik alles had gezien wat er gebeurde. Toen ik wakker werd voelde ik me eigenlijk wel goed. Ik was niet ziek, ik had geen buikpijn en ook de bloeding was minimaal. Ik bloede amper en kon al snel naar huis toe gaan. Nu twee dagen later denk ik er wel best veel aan en soms word ik dan verdrietig maar ik ben wel blij dat ik maar heel weinig bloed verlies heb en dat ik geen pijn heb en niet ziek ben.

Dit is mijn verhaal, en ik vind dat als je een lieve vriend heb die er voor je is om je te steunen dat je je daar al heel gelukkig mee kan prijzen. want er zijn ook meisjes die er helemaal alleen voor staan.

Sterkte iedereen,


Liefs, Ivana

  Dominique V..  8. Geplaatst op 06 april 2008 om 22:58 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hey Ik heb dus die abortus gedaan het gebeurde nu net ongeveer een week geleden!! Ik moest daar om half 9 samen met mijn moeder en vriend zijn en toen moest ik daar wachten en toen kreeg ik eerst een echo. Ik was 4 weken en 2 dagen gelukkig was dat niet zo oud maar toch het zou wel mijn kind worden!! Daarna kreeg ik een gesprek met een dokter en die liet een tekening zien van hoe het eruit zag het was noge en foetus. Ik was blij dat het nog geen vormen had, want anders zou het alleen maar moeilijker voor me worden. Ik mocht kiezen voor de abortus pil of een zuigcurettage ik wou de snelste manier dus ik koss voor een zuigcurretage. Ik had gewoon onder lokale verdoving anders moest ik weer een nieuwe afspraak maken als ik helemaal wou. Ik werd naar een kamer gebracht met nog een ander meisje die had het al gehad. Ik was zenuwachtig dus ging ff snel een boekje lezen en toen werd ik geroepen ik had besloten om alleen te gaan. Het was zo een enge kamer er waren 2 zusters de 1 ging em gerust stellen en die ander ging het eruit zuigen. Ik kreeg tranen in m'n ogen ik dacht nu gaat het weg eigenlijk wilde ik het niet maar het moest wel ik kon er niet voor zorgen helaas!! Het begon hevig pijn te doen maar ik hield me in. Het was na 10 min klaar en ik lach op de uitslaap kamer uit te rusten toen lag ik met 2 andere vrouwen een buitenlandse en een vrouw van 24 ofzo met die vrouw van 24 had ik nog een heel gesprek over het verlies maar ik dacht in de avond gaat alles wel weer over en ben ik het vergeten. Ik ging naar huis met m'n moeder en m'n vriend en ik voelde me al stukken beter dacht ik. In de avond begon het ik begon te huilen en ik kon niet meer stoppen ik haatte mezelf dat ik het had laten doen en ik kon het moeilijk verwerken m'n vriend had er blijkbaar geen moeite mee die dacht achja weg is weg!! hij toonde geen enkele emotie en ging lekker door met pokeren en met z'n leven. Hij vond me zielig en ik overdrijfe zei die. We hadden daarna ook dikke ruzie gehad en het kon hem allemaal geen moer schelen!! Ik begon een paar dagen later kramp te krijgen en ik begon hevig te bloeden en had erg veel pijn en ook dat kon hem niet schelen!! Ik heb geen enkele steun gehad die ik zo erg nodig had. Maar ik begin het nu wel een plekje te geven in m'n hart en laat het verder varen. Ik heb alles zelf moeten doen!! Maar het maakt allemaal niet meer uit ik hoop echt als ik later kinderen heb dat ik en hele goeie vader heb die het wel kan schelen!! maja dit was dus mijn verhaal!! '''serieus abortus is niet iets simpels het is moeilijk te verwerken''

  Ilona  9. Geplaatst op 16 mei 2008 om 20:21 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo lieve meiden
ik las net jullie verhalen
ik heb bijna hetzelfde als Fie
heb 5en half jaar wat met me ex gehad
en ben nu 7weken en 3dagen zwanger van hem
ook heb ik sins een maand een hele lieve vriend die heeft een zoontje
van bijna 4jaar die steunt me heel goed en acepteerd mijn beslissing
ben ik erg blij mee maar als ik het kindje ga houden word elkaar zien en bij elkaar wonen wel er lastig ook inverband met finanicele problemen
ik ben bijna 24 en voor de eerste keer zwanger dacht echt ik word niet zwanger nou ik zie het ik weet echt niet wat ik ervan moet denken ben niet blij dit steeds te twijfelen moet ik het houden of toch arbortus doen
maar je hoort zoveel nare verhalen met arbortus die maken me zo bang ook dat ik nog een keer harstikke bang ben voor naalden en prikken
kan iemand mij helpen?wat kan ik het beste doen me ex begrijpt mij niet ik weet echt niet wat ik moet doen ben zo bang voor alle bei
leef echt met jullie mee meiden zit er zlef ook in

  Dominique V..  10. Geplaatst op 29 mei 2008 om 16:56 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

QUOTE:
Op 16 mei 2008 om 20:21 schreef Ilona het volgende:
hallo lieve meiden
ik las net jullie verhalen
ik heb bijna hetzelfde als Fie
heb 5en half jaar wat met me ex gehad
en ben nu 7weken en 3dagen zwanger van hem
ook heb ik sins een maand een hele lieve vriend die heeft een zoontje
van bijna 4jaar die steunt me heel goed en acepteerd mijn beslissing
ben ik erg blij mee maar als ik het kindje ga houden word elkaar zien en bij elkaar wonen wel er lastig ook inverband met finanicele problemen
ik ben bijna 24 en voor de eerste keer zwanger dacht echt ik word niet zwanger nou ik zie het ik weet echt niet wat ik ervan moet denken ben niet blij dit steeds te twijfelen moet ik het houden of toch arbortus doen
maar je hoort zoveel nare verhalen met arbortus die maken me zo bang ook dat ik nog een keer harstikke bang ben voor naalden en prikken
kan iemand mij helpen?wat kan ik het beste doen me ex begrijpt mij niet ik weet echt niet wat ik moet doen ben zo bang voor alle bei
leef echt met jullie mee meiden zit er zlef ook in


He je zit echt in een rot situatie!!
Je moet doen wat het beste voor je is een abortus moet je alleen doen als je er gewoon echt niet voor kan zorgen, want het is niet niks!!
Denk er gewoon goed over na... en als je vriend je kan helpen ermee is dat wel lief vind ik.
STERKTE MEID

groetjes do

Ga naar pagina: 1, 2

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X