Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp verwijderen uit favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > UW ABORTUS VERHAAL
  Webmaster  1. Geplaatst op 28 december 2006 om 16:06 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste bezoeker,

Hier kan je je verhaal vertellen en reactie van medebezoekers krijgen op je verhaal.
Let op. Dit kunnen ook reacties zijn waar je misschien niet op zit te wachten.

Elke reactie op een ingebracht verhaal, dient echter iets samenhorigs en/of opbouwends te hebben.
Lees voor u een reactie geeft op een berichtgeefster daarom eerst de regels.

Ordeverstoorders worden per direct voor het Forum geblokkeerd. Dat zou jammer zijn, want uw mening gaat daarbij verloren.

  Jennifer  2. Geplaatst op 23 juli 2007 om 18:58 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hey Allemaal,

Mijn naam is Jennifer en ben 17 jaar. Anderhalfjaar geleden kwam ik er achter dat ik zwanger was. Op dat moment had ik 4 maanden met mijn vriend en 16 jaar jong. Ik weet het nog alsof het een dag geleden is allemaal.

Ik zei meteen dat ik te jong was en dat ik niet voor het kindje kon zorgen en dat het weg moest. Ik leek er ook vrij zeker van te zijn. Ik heb het met mijn vriend er over gehad en we hebben samen besloten dat we voor een abortus zouden kiezen.

Tjsa,, toen moest ik het nog aan mijn ouders vertellen. Dat vond ik nog wel het moeilijkst van alles. Normaal bespreek ik alles gelijk met mijn moeder. Voor dit schaamde ik me gewoon. Mijn moeder wist nog niet eens dat ik seks had laat staan dat ik zwanger was!. Heel vaak zei ik: " Mam ik moet je iets vertellen" dan zei ze lachend " Je bent toch niet zwanger he!!". Dan verzon ik maar snel iets anders. Ik kan het haar ook niet kwalijk nemen. Ik was nou niet echt het type meisje dat zonder voorbehoeds middelen seks had. Dat dacht iedereen dan.

Nou uiteindelijk heb ik het dan maar huilend verteld. De reactie van mijn moeder was dodelijk eng. Het enigste wat ze zei was: "Ik ben in je teleurgesteld".

Die reactie is gelukkig na een week wel veranderd en heeft ze me super gesteund.

De dag van de abortus was verschikkelijk. Daar ging ik dan met me moeder en vriend. De 3 uur wachten was geen pretje. Toen ik daar in de operatiekamer kwam was de "zuster" erg aardig voor me.

Toen het eenmaal gebeurt was voelde ik me zo leeg. Ik miste gewoon vanalles in me buik.

Ik heb er zo veel spijt van. Elke dag meer en meer.

minstens 1 keer in de week barst ik nog in huilen uit.

Ik voel me zo schuldig!!



  N.  3. Geplaatst op 29 september 2007 om 21:25 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo allemaal,

Net als jullie heb ik ook een abortus ondergaan en psychisch heb ik hier erg veel last van.
Allereerst wil ik een tip geven: iemand heeft mij verteld dat je na een abortus in een rouwverwerking periode komt. En je hebt recht om te rouwen! Mij heeft het geholpen om een brief te schrijven aan degene om wie ik rouw, mijn ongeboren kindje dus! Verder ben ik nog opzoek naar een mooi hangertje, als symbool voor mijn ongeboren kindje, zodat ik hem of haar altijd, mijn leven lang, bij me kan dragen.

Ik heb al verschillende verhalen gelezen op dit forum en in bijna ieder bericht staat dat moeders zich schuldig voelen omdat ze het ongeboren kindje hebben laten weghalen. Laat ik je dit zeggen: je bent een goede moeder geweest!! Een goede moeder heeft de verantwoordelijkheid over haar kindje en zal moeten zorgen dat haar kindje een goed leven krijgt. Je bent dus een goede moeder geweest omdat je het beste voor je kindje hebt gewild en hem of haar wilde besparen voor het harde leven wat zou volgen omdat je partner het niet wilde, je financiele situatie geen kindje toeliet, etc etc. Je bent een goede moeder geweest! Hou dat in gedachten lieve allemaal!!!

Mijn verhaal:
Ik ben een vrouw van 30 jaar met een enorme kinderwens, maar wel op de juiste manier (goede relatie en samen een kinderwens in vervulling laten gaan)
Mijn relatie was nog maar 2 maand jong en ik had het al 2x uitgemaakt. Er zat niets in deze man, waar ik wat mee kon. Oke, hij was lief en aardig, maar buiten dat zat er niets in. Ik wist zeker dat wanneer er problemen zouden zijn, ik niets aan hem zou hebben. Ik heb het toen voor de 3e keer uitgemaakt. Ik kan me nog herinneren dat een vriendin vroeg of ik de juiste keuze had gemaakt. Ik zei haar toen dat ik dat zeker wist, er helemaal zat van was en dat ik hem ook niet als de vader van mijn kinderen zou zien.

Twee weken later moest ik ongesteld worden.. maar ik werd het niet. Dat gebeurde wel eens vaker, maar ik had zo'n bepaald voorgevoel...
Toen ik 3 dagen overtijd was, heb ik een test gedaan, maar die was negatief. Hoewel ik uiteraard niet zwanger van hem wilde worden (medisch gezien was het echter onmogelijk, aangezien de gynaecologen tegen mij hebben gezegd dat ik niet op de normale manier zwanger kon worden). Toen ik de negatieve uitslag zat, was ik echter teleurgesteld en werd ik stil.
Twee dagen later merkte ik wat aan mijn lichaam dat ik het gewoon zeker wist. Ik ben naar de drogisterij gegaan en heb daar foliumzuur gehaald en ben dat gaan slikken. Ik verklaarde mezelf voor gek, want ik wist nog niets.
Toen ik 7 dagen overtijd was, heb ik een test gedaan en ja hoor.. positief!
De eerste 4 dagen was ik er stellig van overtuigd dat ik het wilde houden en was er heel blij mee, ondanks dat mijn ex-vriend er niets van wilde weten, mijn ouders mij lieten vallen en mijn moeder zelfs zei dat ze zich kapot schaamde voor mij.
Gelukkig heb ik wel heel veel goede vrienden die mij op allerlei manieren hebben geholpen. Ook door mij weer met beide benen op de grond te zetten en de hele 'situatie' eens rationeel te bekijken. Want.. als alleenstaande moeder moet je wel blijven werken. Een kind zou minimaal 4 dagen op de creche zitten, hoe ga ik dat financieel doen terwijl ik nu al nauwelijks rond kom. Wat heb ik een kind te bieden behalve heel veel liefde?? Als de auto kapot zou gaan, kom ik al in de problemen, laat staan als je een kind krijgt met gezondheid-problemen.. hoe moet ik dat gaan betalen???
En als je baby van 6 of 8 weken al bijna full time in de creche moet zitten.. is dat het leven wat ik wil voor mijn lieve kleine kindje? Nee!

Na heel lang dubben en huilen heb ik het uiteindelijk weg laten halen.
Hoewel ik er van overtuigd ben dat dit de beste keuze was uit 2 slechten (rationeel gezien) heb ik ook spijt gevoelens. Ik had mijn lieve kleine hummeltje zo ontzettend graag in mijn armen willen hebben gehad, ontelbare keren willen zeggen dat ik zo veel van hem of haar hield en dat ik alles zou doen om zijn of haar leventje zo zorgeloos mogelijk had willen laten verlopen. Maar helaas.. ik heb de keuze gemaakt en er is geen weg meer terug. Ik moet het accepteren.. het is niet anders.

Ik heb mijn brief af, ben vandaag op zoek gegaan naar een hangertje, maar ik heb nog geen hangertje gevonden waar ik een speciaal gevoel bij krijg, dus ik zoek verder. Wanneer ik het hangertje heb gevonden, print ik mijn brief uit en ga het verbranden op de hei. Dit klinkt raar, maar ik wil dat mijn woorden van liefde tot in de hemel reiken, want daar is het zieltje van mijn kindje naar toe gegaan. En aangezien er geen postbusnummer van de hemel bestaat, bedacht ik het zo te gaan doen.

In mijn brief heb ik gevraagd aan het kindje of zijn of haar zieltje heel alsjeblieft in mijn eerstvolgende kindje kan terecht komen, zodat ik alsnog de kans krijg om hem of haar in mijn armen te kunnen houden en te zeggen dat ik ontzettend hou van dit lieve kleine wezentje.. en daarbij heeft het kindje de kans om mij te leren kennen. Ik wil zo graag, maar het is op deze manier zo ontzettend moeilijk... bijna onmogelijk voor alles wat ik een kindje had willen geven.. Ik hoop echt dat mijn gebeden verhoord worden..



  Emran  4. Geplaatst op 02 oktober 2007 om 14:28 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi kan je mij misschien mailen

QUOTE:
Op 23 juli 2007 om 18:58 schreef Jennifer het volgende:
Hey Allemaal,

Mijn naam is Jennifer en ben 17 jaar. Anderhalfjaar geleden kwam ik er achter dat ik zwanger was. Op dat moment had ik 4 maanden met mijn vriend en 16 jaar jong. Ik weet het nog alsof het een dag geleden is allemaal.

Ik zei meteen dat ik te jong was en dat ik niet voor het kindje kon zorgen en dat het weg moest. Ik leek er ook vrij zeker van te zijn. Ik heb het met mijn vriend er over gehad en we hebben samen besloten dat we voor een abortus zouden kiezen.

Tjsa,, toen moest ik het nog aan mijn ouders vertellen. Dat vond ik nog wel het moeilijkst van alles. Normaal bespreek ik alles gelijk met mijn moeder. Voor dit schaamde ik me gewoon. Mijn moeder wist nog niet eens dat ik seks had laat staan dat ik zwanger was!. Heel vaak zei ik: " Mam ik moet je iets vertellen" dan zei ze lachend " Je bent toch niet zwanger he!!". Dan verzon ik maar snel iets anders. Ik kan het haar ook niet kwalijk nemen. Ik was nou niet echt het type meisje dat zonder voorbehoeds middelen seks had. Dat dacht iedereen dan.

Nou uiteindelijk heb ik het dan maar huilend verteld. De reactie van mijn moeder was dodelijk eng. Het enigste wat ze zei was: "Ik ben in je teleurgesteld".

Die reactie is gelukkig na een week wel veranderd en heeft ze me super gesteund.

De dag van de abortus was verschikkelijk. Daar ging ik dan met me moeder en vriend. De 3 uur wachten was geen pretje. Toen ik daar in de operatiekamer kwam was de "zuster" erg aardig voor me.

Toen het eenmaal gebeurt was voelde ik me zo leeg. Ik miste gewoon vanalles in me buik.

Ik heb er zo veel spijt van. Elke dag meer en meer.

minstens 1 keer in de week barst ik nog in huilen uit.

Ik voel me zo schuldig!!





  Rapka  5. Geplaatst op 10 oktober 2007 om 00:06 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo,

Ik heb spijt van mijn abortus. Mag ik dat zeggen ? Velen beginnen dan te verklaren waarom het goed was om te doen. Maar ik heb ronduit spijt. Ik weet niet goed hoe ik dit verdriet een plek moet geven. Ik ben in slechte omstandigheden zwanger geraakt. Mijn nieuwe vriend wilde het kind niet. Omdat het een verboden relatie was, ik in de schulden zat,in een echtscheidingsprocedure zat en niet goed in mijn vel, is de beslissing genomen. Verstandelijk gezien juist, maar emotioneel gezien een groot trauma voor mij. Ik had een kinderwens, heb hem nog steeds, en heb geen kinderen. Mijn huisarts heeft me gewoon doorverwezen, na 1 gesprek, terwijl ik toch al 37 jaar was, met kinderwens. Ik denk wel dat het ongeboren kind veel ellende bespaart is, omdat ik geen stabiele factor was na een huwelijk met veel agressie en gokverslaving. Maar toch. De pijn blijft............

  Anita  6. Geplaatst op 16 oktober 2007 om 14:39 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo allemaal

Ik ben Anita en ik ben 23 jaar,gelukkig getrouwd en een dochtertje van net anderhalf jaar.Een maand geleden werd ik niet ongesteld op de dag dat dat moest.Ik raakte gelijk in paniek want ik ben het altijd optijd.Gelijk een test gehaald en ja hoor ik was zwanger.Het kwam helemaal niet uit.Mijn man was net met een opleiding begonnen en ik ook.Verder hadden wij een hele moeilijke tijd achter de rug en ik had ook een rottige zwangerschap van begin tot eind en de bevalling was ook niet je van het.Dus er gingen gelijk allerlei angsten door mij heen.Mij man werd in eerste instantie heel boos hij wist niet hoe hij er mee om moest gaan,en ik ook niet dus dat was heel moeilijk.Na heel veel praten hebben we besloten om het weg te laten halen ,dat is voor mij een hele moeilijke beslissing geweest,maar ik heb het toch gedaan.Nu twee weken later zijn de zwangerschapsverschijnselen alleen maar toegenomen ik ben iedere ochtend misselijk en ik voel me nog steeds zwanger dus ik heb de arts opgebeld en hij zei dat ik misschien nog zwanger was,maar op de echo was duidelijk te zien dat alles weg was,dus was zijn theorie dat het er misschien twee waren en dat de dokter het tweede vruchtzakje over het hoofd gezien heeft.Dus ik wist niet wat ik hoorde,ik heb dus voor volgende week weer een afspraak in de kliniek om alles nog een keer te bekijken maar mijn probleem is eigelijk dat ik die zelfde keus niet twee keer kan maken.Heeft iemand anders dit ook een keer meegemaakt en zou je mij daar over willen vertellen.



  Yolanda  7. Geplaatst op 19 november 2007 om 18:16 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Goededag,

Ben een vrouw van 30 jaar, gelukkig getrouwd en heb een dochtertje van 15 maanden. Ik had wat klachten in 2005. In juli van 2005 gingen mijn man (toendertijd mijn vriend) en ik naar Amerika voor 3 weken. Eenmaal weer in Nederland deed ik een zwangerschapstest omdat ik mijn menstruatie niet kreeg (mijn menstruatie is altijd onregelmatig geweest. Uit de test bleek dat ik zwanger was en we waren dolblij, maar na 7 weken was die droom over, ik kreeg een miskraam. We waren verdrietig, maar 4 maanden later trouwde we en raakte weer zwanger. Het was een gewenste zwangerschap en we genoten van die zwangerschap. Maar ik kreeg klachten, sleepte met mijn linker been, zag dubbel, waarop ik naar een neuroloog was gegaan, maar die zei tegen mij dat alles goed was. In de zomer beviel ik van mijn dochtertje, was een zware bevalling geweest, maar wel een mooie ervaring. Na de bevalling ging met mij niet zo lekker. Ben naar de fysiotherapeut geweest en die zei dat ik met mijn linker been aan het slepen was en dat het verstandig zou zijn om naar een neuroloog te gaan, wat ik ook deed (het was een ander neuroloog). Er werden foto's gemaakt van mijn rug en ook werden er MRI scans gemaakt (een met contrastvloeistof en zonder contrastvloeistof. Uitslag was verschrikkelijk, ik had MS (had ik al die tijd en de eerste neuroloog verzuimde het me te vertellen). Ik zou medicijnen krijgen, maar ik mocht niet zwanger zijn. Als ik zwanger zou zijn, kan het de ziekte remmen, maar bij mij is het heel anders gelopen. De neuroloog heeft het mij vertelt, een paar dagen later kwamen erachter dat ik weer zwanger was. Mijn man en ik waren blij, maar ik was een paar keer hard gevallen dat het onverantwoord was de zwangerschap te voldragen.
Ik had (en heb er) nog steeds moeite mee, het kind was immers gewenst en zeer welkom, maar door de fout van die arts viel onze droom in duigen. Was wel goed begeleid tijdens de abortus, maar ik voelde en nog steeds leeg. Bijna elke dag traan ik , heb moeite om het een plek te geven, En altijd denk ik, al heb ik een lieve dochter, ik was moeder van drie

  Debbie  8. Geplaatst op 22 november 2007 om 23:23 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Je hebt precies geschreven hoe ik me voel!
Ik vind t fijn dat er mensen zijn die ook zo denken (ook al gun ik dit niemand natuurlijk!)
Ik voel het ook nog steeds niet als een abortus ik voel het als een miskraam, ook al heb ik zelf deze keuze gemaakt (waar ik niet achter stond en gedwongen ben door mn (ex) vriend)
Ik hoop dat het jou geholpen heeft om er op deze manier mee om te gaan!
Ik vind het knap van je dat je een manier hebt gevonden om met dit verdriet om te gaan en dat je om je kindje te herinneren een hangertje hebt gekocht echt een heel mooi idee!

Ik ben nog altijd bang dat ik gestraft zal worden doordat ik dit gedaan heb (misschien dat ik nu nooit meer zwanger zal worden)
Hebben jullie dit ook?

Nou voor iedereen die dit heeft meegemaakt en zich ook zo voelt hoop ik dat je een weg vindt om hiermee om te gaan!
Als er iemand is die misschien hierover wil praten kan je me mailen (misschien dat dit ook wel helpt met het verwerken dat je er met iemand over kan praten die dit ook heeft meegemaakt, het blijft toch anders als je er met iemand over praat die dit niet heeft meegemaakt)

Grtjs Debbie

QUOTE:
Op 29 september 2007 om 21:25 schreef N. het volgende:
Hallo allemaal,

Net als jullie heb ik ook een abortus ondergaan en psychisch heb ik hier erg veel last van.
Allereerst wil ik een tip geven: iemand heeft mij verteld dat je na een abortus in een rouwverwerking periode komt. En je hebt recht om te rouwen! Mij heeft het geholpen om een brief te schrijven aan degene om wie ik rouw, mijn ongeboren kindje dus! Verder ben ik nog opzoek naar een mooi hangertje, als symbool voor mijn ongeboren kindje, zodat ik hem of haar altijd, mijn leven lang, bij me kan dragen.

Ik heb al verschillende verhalen gelezen op dit forum en in bijna ieder bericht staat dat moeders zich schuldig voelen omdat ze het ongeboren kindje hebben laten weghalen. Laat ik je dit zeggen: je bent een goede moeder geweest!! Een goede moeder heeft de verantwoordelijkheid over haar kindje en zal moeten zorgen dat haar kindje een goed leven krijgt. Je bent dus een goede moeder geweest omdat je het beste voor je kindje hebt gewild en hem of haar wilde besparen voor het harde leven wat zou volgen omdat je partner het niet wilde, je financiele situatie geen kindje toeliet, etc etc. Je bent een goede moeder geweest! Hou dat in gedachten lieve allemaal!!!

Mijn verhaal:
Ik ben een vrouw van 30 jaar met een enorme kinderwens, maar wel op de juiste manier (goede relatie en samen een kinderwens in vervulling laten gaan)
Mijn relatie was nog maar 2 maand jong en ik had het al 2x uitgemaakt. Er zat niets in deze man, waar ik wat mee kon. Oke, hij was lief en aardig, maar buiten dat zat er niets in. Ik wist zeker dat wanneer er problemen zouden zijn, ik niets aan hem zou hebben. Ik heb het toen voor de 3e keer uitgemaakt. Ik kan me nog herinneren dat een vriendin vroeg of ik de juiste keuze had gemaakt. Ik zei haar toen dat ik dat zeker wist, er helemaal zat van was en dat ik hem ook niet als de vader van mijn kinderen zou zien.

Twee weken later moest ik ongesteld worden.. maar ik werd het niet. Dat gebeurde wel eens vaker, maar ik had zo'n bepaald voorgevoel...
Toen ik 3 dagen overtijd was, heb ik een test gedaan, maar die was negatief. Hoewel ik uiteraard niet zwanger van hem wilde worden (medisch gezien was het echter onmogelijk, aangezien de gynaecologen tegen mij hebben gezegd dat ik niet op de normale manier zwanger kon worden). Toen ik de negatieve uitslag zat, was ik echter teleurgesteld en werd ik stil.
Twee dagen later merkte ik wat aan mijn lichaam dat ik het gewoon zeker wist. Ik ben naar de drogisterij gegaan en heb daar foliumzuur gehaald en ben dat gaan slikken. Ik verklaarde mezelf voor gek, want ik wist nog niets.
Toen ik 7 dagen overtijd was, heb ik een test gedaan en ja hoor.. positief!
De eerste 4 dagen was ik er stellig van overtuigd dat ik het wilde houden en was er heel blij mee, ondanks dat mijn ex-vriend er niets van wilde weten, mijn ouders mij lieten vallen en mijn moeder zelfs zei dat ze zich kapot schaamde voor mij.
Gelukkig heb ik wel heel veel goede vrienden die mij op allerlei manieren hebben geholpen. Ook door mij weer met beide benen op de grond te zetten en de hele 'situatie' eens rationeel te bekijken. Want.. als alleenstaande moeder moet je wel blijven werken. Een kind zou minimaal 4 dagen op de creche zitten, hoe ga ik dat financieel doen terwijl ik nu al nauwelijks rond kom. Wat heb ik een kind te bieden behalve heel veel liefde?? Als de auto kapot zou gaan, kom ik al in de problemen, laat staan als je een kind krijgt met gezondheid-problemen.. hoe moet ik dat gaan betalen???
En als je baby van 6 of 8 weken al bijna full time in de creche moet zitten.. is dat het leven wat ik wil voor mijn lieve kleine kindje? Nee!

Na heel lang dubben en huilen heb ik het uiteindelijk weg laten halen.
Hoewel ik er van overtuigd ben dat dit de beste keuze was uit 2 slechten (rationeel gezien) heb ik ook spijt gevoelens. Ik had mijn lieve kleine hummeltje zo ontzettend graag in mijn armen willen hebben gehad, ontelbare keren willen zeggen dat ik zo veel van hem of haar hield en dat ik alles zou doen om zijn of haar leventje zo zorgeloos mogelijk had willen laten verlopen. Maar helaas.. ik heb de keuze gemaakt en er is geen weg meer terug. Ik moet het accepteren.. het is niet anders.

Ik heb mijn brief af, ben vandaag op zoek gegaan naar een hangertje, maar ik heb nog geen hangertje gevonden waar ik een speciaal gevoel bij krijg, dus ik zoek verder. Wanneer ik het hangertje heb gevonden, print ik mijn brief uit en ga het verbranden op de hei. Dit klinkt raar, maar ik wil dat mijn woorden van liefde tot in de hemel reiken, want daar is het zieltje van mijn kindje naar toe gegaan. En aangezien er geen postbusnummer van de hemel bestaat, bedacht ik het zo te gaan doen.

In mijn brief heb ik gevraagd aan het kindje of zijn of haar zieltje heel alsjeblieft in mijn eerstvolgende kindje kan terecht komen, zodat ik alsnog de kans krijg om hem of haar in mijn armen te kunnen houden en te zeggen dat ik ontzettend hou van dit lieve kleine wezentje.. en daarbij heeft het kindje de kans om mij te leren kennen. Ik wil zo graag, maar het is op deze manier zo ontzettend moeilijk... bijna onmogelijk voor alles wat ik een kindje had willen geven.. Ik hoop echt dat mijn gebeden verhoord worden..





  Anne  9. Geplaatst op 24 november 2007 om 16:18 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

En ik heb geen spijt van mijn abortus... Dit is mijn verhaal.

Ik heet Anne, ben 33 jaar. Ik heb op jonge leeftijd mijn broer verloren aan een slopende ziekte (CGD). Mijn moeder is draagster van deze ziekte en heeft dit aan mijn broer en mij doorgegeven. Mijn broer is aan de verschijnselen van CGD overleden, terwijl ik "alleen maar" draagster ben. CGD kent verschillende varianten. In ons geval is de erfelijkheidsziekte verbonden aan de vrouwelijke X-gen.

Even het technische gedeelte: een vrouw heeft 2 X-en, een man heeft een X en een Y. Als je zwanger bent van een jongetje, dan komt hij dus voort uit n van de vrouwelijke X-en en heeft de vader zijn Y doorgegeven. Als de vader een X doorgegeven had, dan wordt het een meisje. Als draagster is n van "mijn" X-en dus defect. Ik kan daar prima mee leven. Helaas heb je er geen invloed op om zwanger te raken met je goede X. In theorie betekent dit dat wij maar liefst 75% kans hebben om een gezond kindje te krijgen. Het "veiligste" is het om een meisje te krijgen.

Maar het lot besloot anders. Afgelopen voorjaar raakte ik in verwachting. En voordat we het wisten, zaten we in de medische molen om te achterhalen of dit kindje A. een jongetje of meisje zou zijn en B. of het in geval van een jongetje een gezond jongetje zou zijn...


Vijf weken en heel veel onderzoeken later, waaronder een voor mij zeer pijnlijke vlokkentest, bleek dat het kindje een jongetje was en dat het met CGD was aangedaan...
Vantevoren hadden mijn man en ik besloten om de consequenties te nemen, mocht het kindje deze aandoening hebben. Mijn broer had een pijnlijk, zwaar en te vroeg beindigd leven. Waarom zou je dat je kindje bewust aandoen?
En, waarom zou je je tenslotte laten testen, als je het zou willen houden? Maar in de praktijk is zo'n beslissing heel erg moeilijk. Als moeder leef je ruim drie maanden tussen hoop en vrees. Mijn buik begon al ietwat te bollen en mijn misselijkheid en moeheid waren nog maar net achter de rug... Alles in mij schreeuwde dat ik het kindje wilde houden. Je wilt niet geloven, dat het kindje in je buik ziek zal worden als het geboren wordt...

Na ons bezoek aan het ziekenhuis gingen mijn man en ik weg met een abortuspil in mijn tas. Deze moest ik twee dagen vantevoren innemen. Het moment van inname vergeet ik nooit weer. Twee dagen later, togen wij weer naar het ziekenhuis. Omdat ik al ruim 13 weken in verwachting was, opteerde het ziekenhuis voor een normale bevalling. Ik kon dat eigenlijk niet aan. Ik heb mijn kindje dus d.m.v. een abortus weg laten halen. Hiervoor worden eerst ween opgewekt, omdat je een klein beetje ontsluiting nodig hebt voor een abortus van 13 weken. Voordat ik de abortus kreeg heeft de arts nog een foto gemaakt van dat kleine mensje. Mijn zoontje zwom vrolijk in het vruchtwater en het was dan ook erg moeilijk om een goede echofoto voor ons te maken. Ook hebben we het hartje van hem gehoord. Ik ben daar erg blij mee.
Huilend hebben mijn man en ik de laatste blik geworpen op ons kindje, een heel intiem, maar ook verdrietig moment. De arts die hierbij aanwezig was, is een vrouw. Ze sprak tegen mij de legendarische woorden: je moet wel een heel goede moeder zijn, als je je kindje zoveel leed wilt besparen". Op dat moment kon ik dat nog maar moeilijk begrijpen. Nu begrijp ik dat wel...

Inmiddels ben ik weer zwanger. Het is nog veel te vroeg voor welk onderzoek dan ook. Maar, ik hoop dat ons dit keer meer geluk wordt gegund. Dit is wel de laatste keer dat we het op de normale manier proberen. Lukt dit niet, dan gaan we het IVF-traject in. Procentueel worden onze kansen kleiner door IVF (25%-30%), maar ik weet dan in elk geval wel zeker, dat ik niet weer vroegtijdig afscheid hoef te nemen van iemand die zo erg gewenst was...

En daarom heb ik dus geen spijt van mijn abortus. Wij hebben ons kindje erg veel leed bespaart en daarmee onszelf.

Met vriendelijke groet,
Anne

  Liefje  10. Geplaatst op 07 december 2007 om 22:25 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Mijn verhaal is heel recent. Heb enkel 1 vriendin die hiervan weet. Daarom heb ik nood om dit ergens op te schrijven, om mijn verhaal te vertellen. Dit gaat over een gevoel. Het zit te diep om de feiten weer te geven. Als jullie het toelaten, schrijf ik later misschien nog een stukje. Ik moet ergens met mijn gevoelens naartoe.

Vorige week ben ik te weten gekomen dat ik zwanger was. Had een vermoeden maar ben wel hard verschoten. Ik voelde dat ik zwanger was, maar het zwart op wit op papier krijgen gooit je meteen in de werkelijkheid. Ik ben 24 en nog student. Heb geen inkomen en geen vaste vriend. Ik was 3 maanden samen met die jongen, maar het klikte niet zoals het moest en bovendien ging hij voor een half jaar naar australie vertrekken. Dus is het uitgeraakt.

Het is heel snel gegaan. Van de ene dokter naar de ander. Mijn besluit stond vast. Ik kon nu geen kindje verzorgen. Heb er enkel met 1 vriendin over gepraat en zij heeft mij tijdens die dagen heel erg geholpen. Niemand moest het weten, dat zou voor mij makkelijker zijn, dacht ik.

Voor ik naar de kliniek ging was ik bang. Ik was zeker van mijn beslissing, maar had schrik van de gevolgen. Was dit een herinnering die ik heel mijn leven zou dragen als een last. Zou ik bij elke baby die in de straat zou zien beginnen huilen en spijt voelen? Zou ik, eens een vaste situatie en vriend hebben, nog een kindje willen na deze ervaring? Zou dat kindje mij niet te veel doen denken aan het kindje die ik opgegeven heb? Ben ik gemeen als ik de vader niets heb laten weten? Mijn buik mijn beslissing... te snel gezegd... kon dit niet alleen maar ergens moest het wel.

Na de ingreep voelde ik mij gelukkig. Wist niet waarom. Ben naar huis gegaan en kon heel gewoon doen tegen mensen die er niets van wisten. Dan zat ik alleen en bleef er maar aan denken. Had ik dit proberen te verdringen? Is het niet normaal dat je hierover nadenkt en graaft naar je gevoelens? Waarom liet ik het mezelf niet toe? Of ik het nu wil of niet, ik moet het verwerken. Ik moet er bij stilstaan en mijn gevoelens de vrije gang laten lopen.

Ik voel mij leeg. Er iets iets heel belangrijk uit mijn leven. Ik heb de echo's kunnen zien, die beelden blijven in mijn hoofd. Ik voel mij schuldig omdat ik zo stom ben geweest om zwanger te geraken en wat in mij was heb laten doodgaan door mijn schuld. Ik voel mij slecht omdat ik nr zoveel was die dag. Kom maar mee, hebben ze gezegd en daarmee was de kous af. Ik voel mij alleen, omdat ik niemand meer draag, omdat ik voor niemand meer zorg.

Ik weet dat dit de juiste belsissing was, en toch... was er geen mogelijkheid, een kans dat het had kunnen lukken. Sommige beslissing kan je maar 1 keer nemen, wat als je de slechte neemt? Je zult nooit te weten komen hoe het anders geweest was.

Ik heb verdriet.

Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, , 7, 8, 9, 10, 11

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X