Abortus

Zoeken.nl - Zoek in alle zoekmachines
Cabla - Maak zelf ook een kabel over Abortus
Op zoek naar Abortus? - Zoek Abortus in alle zoekmachines
Start een campagne - jouw website over Abortus, direct in beeld
 
Home
 
Nieuw bericht
 
Forum info
 
Zoeken
 
 Onderwerp verwijderen uit favorieten lijst Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > abortus
  Marcella  1. Geplaatst op 10 april 2007 om 15:43 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo iedereen

ik ben marcella en ik ben 18 jaar bijna een jaar geleden heb ik een abortus gehad,
het is begonnen met toen ik de pil ben vergeten te slikken waardoor ik zwanger ben geraakt het was een erg moeilijke periode het ging vooral mis door dat ik het allemaal niet zo nauw nam ik dacht\"ik zwanger worden?! dat overkomt mij niet!\"maar het gebeurde mij wel waardoor ik in een hele moeilijk situatie kwam ik moets gaan kiezen om het kindje wel of niet te gaan houden en niet te vergeten moest ik het ook mijn ouders vertellen,ik was zo bang dat ze kwaad zouden worden enzo ik heb het twee weken verzwegen voor mijn ouders maar op ten duur zijn ze er achter gekomen,ik weet nog goed dat ik op school zat en mijn directeur naar mij toe kwam en zij dat ik naar huis moest gaan want mijn ouders hadden de school gebeld,ik had al een vaag vermoeden dat ze het zouden weten ik ben naar huis gefietst met m\'n hart in mijn keel ik kwam thuis en zette mijn fiets tegen de schuur deur aan en liep naar binnen ik zag mijn moeder met betraande ogen in de keuken staan ik werd er bang van,ik kwam binnen en op het eerste moment zij ze niks ik vroeg aan haar waarom ik thius moest komen en ze zij dat ze het zo wel zou zeggen mijn vader kwam ook thuis en vroeg of ik even met hun aan de tafel wou gaan zitten we gingen allemaal zitten en toen vroeg mijn moeder aan mij\"marcella ben je zwanger?\" waarop ik andwoorde ja mijn ouders en ik begonnen te huilen het was erg zwaar om mijn ouders te zien huilen(hoe ze er achter zijn gekomen zeg ik liever niet)mijn vader belde mijn ex vriend en vroeg of hij wilde komen dat deed hij we hebben samen nog lang aan die tafel gezeten mijn ouders hadden mij uitgelegd dat hun me graag wouden helpen maar dat konden ze niet we hebben alle mogelijkheden nagetrokken,toen was de keuze aan mij om een abortus te doen of niet uiteindelijk heb ik gekozen voor een abortus niet de makkelijkste uitweg maar wel de beste voor mijn kindje en voor iedereen ik kon het kindje geen toekomst geven wat ik wel heel graag het gedaan,nu een jaar naar mijn abortus heb ik het er nog wel moeilijk mee vooral de dag dat je het laat doen en de dagen ernaa zijn heel zwaar eigenlijk is een abortus altijd zwaar je hele leven lang want je neemt het je hele leven lang mee!

dit was mijn verhaal.

  Star  2. Geplaatst op 27 april 2007 om 21:16 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hi iedereen,

via een vriend ben ik deze forum tegen gekomen. Ik zit al een tijd niet lekker in mijn vel. Ik ben een meisje van 22 jaar oud en hebt 2 keer abortus gepleegd. Ik weet dat het een keus was geweest, maar nu zit je altijd met een shuldgevoel. Ik ben door de hele toestand in een soort depressie geraakt. En het ergste is dat ik niemand heb bij wie ik mijn verhaal en gevoelens kwijt kan. Ik weet dat de schuld aan mijn ligt. Ik wil zo graag mijn oude leven weer op de rail krijgen, maar het gaat zo moeilijk. Ik heb verder geen familie bij wie ik kan steunen. iedereen die mijn lief is woont ver weg en sta dus alleen voor. Soms word ik wakker en hoop dat alles een boze droom is, maar het is niet so. Ik wil zoveel in mijn leven maar kampt nog steeds met mijn verleden.



  Lisa  3. Geplaatst op 28 april 2007 om 22:55 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik voel me verdrietig, misschien is dit forum een schrale troost voor mijn gevoel op dit moment. Ook ik heb besloten mijn zwangerschap te laten beŽindigen. Wanneer kom je tot zo\'n besluit? Deze discussie heb ik gek genoeg in het verleden met diverse mensen gevoerd. En al die keren was ik ervan overtuigd dat ik daar nooit voor zou kiezen. Althans, als je een jaar of 16 bent was dit voor mij een ander verhaal... maar wat als je 33 bent?

Na een grote crisis, enkele jaren geleden, ben ik ziek thuis komen te zitten. Ik zag het niet meer zitten. Met veel therapeutische hulp en gegraaf in het verleden ben ik er langzamerhand bovenop gekomen. Maar helemaal mijzelf ben ik voor mijn gevoel nog niet geworden.

Ik had tot voor kort een losse relatie, althans zo noemde ik dat. Geen vastigheid, gewoon genieten van de genegenheid en de warmte die ik zo vreselijk miste. We hadden het er al een keer eerder over gehad. We vreeŽn niet altijd even veilig en mijn angst om zwanger te worden was groot. Toen kwam het moment dat ik erachter kwam dat ik over tijd was, mijn leven stond op z\'n kop. Mijn partner in deze relatie was dolgelukkig en wilde het van de daken schreeuwen. Ik daarentegen had het gevoel dat de grond onder mijn voeten wegviel. We hebben diverse gesprekken gevoerd en ik had het gevoel dat ik het moest houden. Ik worstelde met waarden en normen van mensen in mijn omgeving, daarnaast wilde ik hem dit \'geluk\' niet ontnemen. Maar hoe voelde dit eigenlijk voor mij? Dit was wel de vraag die als laatste in mij opkwam!

Gek genoeg doet een dergelijke situatie als deze je pas echt goed nadenken over het leven, zo blijkt achteraf. Ik voelde veel verdriet en had al diverse momenten depressief op de bank liggen huilen. Ik heb hem uiteindelijk geconfronteerd met mijn gevoelens. Een moeilijke situatie. Ondanks dat hij van mijn twijfels op de hoogte was en en had gezegd dat hij achter mijn beslissing zou staan, voelde hij teleurstelling. Ik begreep zijn situatie. Ook voor hem voelde ik mij zo naar. Toen kwam zijn boosheid. Het was tenslotte ook zijn kind, zo vond hij. Naast mijn depressieve gevoelens en de hormoonschommelingen die een zwangerschap met zich meebrengt was dit een zware opgave.

Na een gesprek met mijn huisarts en diverse mensen in mijn omgeving heb ik besloten toch de zwangerschap te beŽindigen. Ik dacht na over mijn relatie met mijn partner en durfde eindelijk voor mijzelf toe te geven dat ik niet met hem verder wilde. Alleen genegenheid was niet voeldoende, de liefde ontbrak. Ik was niet oprecht gelukkig met hem. Het hoe en waarom laat ik hier maar achterwege, dat zou namelijk een heel ander hoofdstuk worden.

Ik kreeg het gevoel dat ik op een kruispunt stond. Kiezen voor de zwangerschap of kiezen voor mijzelf.. Ik heb voor het laatste gekozen. En wat vond ik dat moeilijk. Maar het was de beste weg.

De uren voor de curetage waren zenuwslopend. Had nog nooit een O.K. van binnen gezien. Achteraf gezien ging het eigenlijk best vlot allemaal. Door de algehele narcose maakte ik het niet bewust mee. Voor ik het wist lag ik op de uitslaapkamer en bleek alles achter de rug te zijn. Gelukkig geen misselijkheid na de narcose en ik kon al snel het ziekenhuis verlaten.

Ik heb de (losse) relatie met mijn partner verbroken. Ik wilde mijzelf niet meer voor de gek houden. Het werd tijd dat ik mijzelf serieus ging nemen.

Nu, een week later, sta ik nog steeds achter mijn beslissing. Ik zie een mooie toekomst met nieuwe kansen en keuzes die ik voor mijzelf ga maken. Toch voel ik mij zo nu en dan nog verdrietig. Met de afgelopen periode worstel ik nog. De wond moet helen, letterlijk maar ook zeker figuurlijk.

De keuze voor een abortus staat niet op zichzelf, er spelen zoveel zaken een rol.

Ik wens iedereen die voor deze beslissing komt te staan heel veel kracht en warmte, je zal het nodig hebben.

Met heel mijn hart, Lisa

  Cindy  4. Geplaatst op 07 juni 2007 om 21:37 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Lieve mensen,

Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik moet beginnen, want normaal gesproken ben ik niet het type dat overal alle forums gaat afzoeken en zelf iets gaat plaatsen. Ik doe dit ook alleen maar omdat ik denk dat het mij kan helpen met mijn verwerking. En omdat ik hoop dat ik anderen met mijn verhaal kan helpen.
In januari 07 kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik ben gaan terugrekenen en kwam al gauw op de dag dat het was gebeurd, dat was niet zo moeilijk, aangezien ik maar 1 sexuele partner had/heb. 2 weken lang heb ik na zitten denken of ik het hem moest vertellen. Wij hadden immers geen relatie, en ik was in de veronderstelling dat hij ondertussen al iemand anders had leren kennen, en dat bleek achteraf ook zo te zijn. Uiteindelijk heb ik alle moed bij elkaar geraapt, en het aan hem verteld. Ik was zo ontzettend bang dat hij zou vragen of het wel van hem was, of iets anders. Ik had er daarom bewust voor gekozen om bij hem langs te gaan zodat ik weg kon gaan als ik het niet meer zou trekken. En dit was voor mij de veiligste manier. Zijn reactie was op zich wel ok. En we hebben in de tijd erna heel veel over gepraat wat we moesten doen en hoe het zou zijn als we wel een relatie zouden hebben. In die periode zijn we ontzettend naar elkaar toegegroeid en dat heeft ons allebei doen inzien dat er meer tussen ons was dan alleen maar gescharrel. Op de dag van de abortus zelf, was hij er ook voor me. Gelukkig wel. Ik heb voor de abortus heel veel steun aan hem gehad, en dat zal ik ook nooit vergeten. Alleen de periode erna.. toen had ik niets aan hem, want hij zat nog met een ander in zijn hoofd en wist niet wat hij moest doen. Ik weet nu, maanden later dat ik de beslissing voor de verkeerde reden heb genomen. Ik heb het voor hem gedaan. Niet voor mij, niet voor de toekomst van ons kindje, maar puur en alleen voor hem. Ik wilde niet zijn leven kapot maken, en zijn kans op een gelukkig leven met iemand in de war schoppen. Door mijn verwerking aan de kant te zetten en mij puur en alleen op hem te focussen vanwege zijn verdriet om de ander (zij wilde hem niet meer) heb ik ook dat totaal verkeerd aangepakt, en krijg ik het nu 3x zo hard terug. Alles komt weer boven water, en het hakt er zo hard in bij me. Mijn verdriet, mijn schuldgevoelens, alles. De reden. Alles. Ik had de beslissing voor mijzelf en de toekomst van ons kindje moeten doen, en daar heb ik nu zo\'n spijt van dat ik dat niet heb gedaan. Want, wat als ik hem er niet had bij betrokken? Wat had ik dan gedaan? Wat als, wat als, dat is het enige dat er door mijn hoofd spookt.
Ik hoop ook echt dat dit mij helpt om het te verwerken, om het een plekje te kunnen geven. Het idee dat het zo openbaar is, en dat iedereen mijn verhaal kan lezen, geeft mij toch het gevoel dat ik het er met iemand over kan hebben, en dat ik steun krijg.
Ik hoop dat mijn verhaal anderen kan helpen met hun verdriet.
Ik heb het nog steeds, omdat ik het weggestopt had. Doe dat niet, dat is mijn enige advies. Stop het niet weg. Doe niet wat ik heb gedaan.

Bedankt voor het \"luisterende oor\"....

Cindy

  Vicky  5. Geplaatst op 02 juli 2007 om 17:58 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

hallo allemaal

ik ben een meisje van vijfentwintig jaar , ook ik heb enkele weken geleden een abortus ondergaan . een heel pijnlijke en moeilijke beslissing . ik heb het er nu nog steeds lastig mee , ik probeer het te verwerken , een plaatje te geven maar het is nog te vroeg denk ik .
ik was samen met een jongen na een tijd besloten we om samen voor een kindje te gaan , hij wou dit vooral want ik had er al twee en voor mij hoefde het niet meteen maar omdat hij het zo graag wou zag ik het ook wel zitten . na ongeveer zes maanden kwam hij me gewoon doodleuk vertellen dat hij het allemaal niet meer zag zitten , hij wou gaan reizen ...
toen we twee weken uit elkaar waren kwam ik te weten dat ik zwanger was ... het was de zwaarste beslissing ooit maar ik kon niet anders ik moest er ook nog zijn voor mijn eigen twee kindjes , dus liet ik abortus doen . dit liep niet van een leien dakje . omdat het nog vroeg in de zwangerschap was konden ze het nog laten afkomen met pilletjes , dus ging ik naar een abortus centrum eerst voor een gesprek , later voor de pilletjes normaal gezien met pilletjes moet je er maar maximum vier uur blijven tot het vruchtje afgekomen is , maar dat was bij mij niet het geval ik zat er vijf uur en dan waren ze er nog niet zeker van of het vruchtje afgekomen was dus stuurde ze me naar huis met nog twee pilletjes . onderweg naar huis kreeg ik zon hevige pijn en enorm veel bloedverlies . ik ben naar het ziekenhuis gegaan en daar moest ik een nachtje blijven , da volgende dag hebben ze alsnog een curretage gedaan . mijn baarmoeder bleek vol met klonters en bloed te zitten , vandaar de hevige pijn . lichamelijk ben ik er door maar emotioneel voel ik me helemaal niet goed . ik voel me schuldig tegenover het ongeboren kindje , ik voel me schuldig tegenover alle ouders die gaan kindjes kunnen krijgen , het was de beste oplossing maar verdorie een enorm pijnlijke beslissing . ik wou dat het anders kon , dat het allemaal anders gelopen was ... ik vraag me elke dag weer af : wat als ...

  Cinderella  6. Geplaatst op 06 juli 2007 om 13:38 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hallo,
Ik ben Cinderella, 28 jaar en heb 2 kindjes van 5 en 2,
drie dagen geleden heb ik een abortus gehad.
Ik was 3 weken en 6 dagen totaal ongewenst zwanger!
Ik heb me echt twee weken helemaal gek gemaakt met wat ik in godsnaam zou moeten doen.
Dit kindje was echt niet de bedoeling.
Maar als het er dan toch zit ga je toch denken wat je moet doen..
houden of weghalen??
Wij hebben er voor gekozen het weg te laten halen omdat dat financieel beter zou zijn voor de kids die er al waren.
(en die wel echt gewenst zijn)
toch vind ik het nu moeilijk!!
Het blijft in m'n hoofd spoken of ik wel de goede beslissing heb gemaakt.
Mijn keuze kwam vooral doordat we alle babyspullen al weggedaan hadden en als we dit kindje zouden houden moesten we wederom heel het huis gaan verbouwen en een grotere auto kopen,
Financieel dus niet haalbaar..
maar goed,
Nu dus drie dagen later verga ik nog steeds van de buikpijn en heb ik een enorm schuldgevoel tegenover alle mensen die zo graag een kinderwens hebben waarbij het allemaal maar niet mag lukken!
Ik heb gewoon een kindje weg laten halen!
Al met al is het een erg ingrijpende ervaring en enorm pijnlijk!
En het ergste aan heel de situatie is nog dat je er maar moeilijk over kunt praten want als je het woord abortus alleen al uitspreekt kijken ze je al aan alsof je een moord hebt begaan!
zonder dat ze dan het hele verhaal er achter gehoord hebben!
Ik zal het in ieder geval NOOIT vergeten!
En een ding is zeker..
Ik laat me nu stereliseren want ik wil dit NOOIT meer meemaken!!
Verder wil ik alle meiden met zo'n zelfde ervaring heel veel sterkte wensen!!

Cinderella X.

  Ingrid  7. Geplaatst op 20 juli 2007 om 13:01 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Ik ben een vrouw van 40. Toen ik 31 was heb ik een abortus ondergaan. Ik had op dat moment 4 jaar een relatie en we waren bewust bezig, op aandringen van HEM, met het krijgen van kinderen (dat is het bizarre). Ik slikte zelfs foliumzuur. We hadden het idee dat het wel een jaar kon duren, maar ik was met 3 mnd zwanger. Ook HIJ was blij, maar na 2 dagen sloeg hij om: "We hebben toch wel vaak ruzie en ik
wil eerst aan onze problemen werken\", was zijn idee ineens. We konden het nog wel wegghalen zei hij. Vanaf dat moment zakte de grond onder mijn voeten vandaan en kwam ik in een soort roes terecht. Ik snapte er niks meer van. We hebben gepraat met de huisarts, het FIOM, een maatschappelijk werker en iedereen raadde wat anders aan. Ook met mijn moeder (ik ben enig kind) kon ik er niet over praten.....zij is wel gelovig en kon het ook niet bevatten dat dit gebeurde. Uiteindelijk zei HIJ: \"Als je het houdt erken ik het niet en zal ik je financieel niet bijstaan\". Hij droeg dus niet zijn verantwoording als medeplichtige. Daar schrok ik zo van. Ik ben zelf (na het overlijden van mijn vader op mijn 2e jaar) door mijn moeder alleen opgevoed en ik weet dat het niet makkelijk is een kind in je eentje op te voeden. En hoe met geld, werken en huis etc. 2 dagen voordat ik 3 mnd zwanger was(na 3 mdn mag je geen abortus meer doen) had ik (in die roes) besloten om een abortus te laten doen. Het waren ontzettend aardige mensen, maar de behandeling was vreselijk. Mijn vriend ging wel mee, voelde zich ongemakkelijk, maar toen de arts vroeg of ik het zeker wist (dat moeten ze vragen) zei hij al dat ik het wilde, voordat ik zelf antwoord kon geven. Ik heb gevraagd of ik de echo mocht zien. Mijn vriend zei: je ziet toch niks, maar de arts draaide het scherm om. Het lag in een
stuit en met het ruggetje naar mij toe, zei de arts. Ik ben blij dat ik dat gezien heb. En dan ben je thuis...voel je je letterlijk leeg......Ik was uiteindelijk al 3 mnd zwanger en nu zou ik geen moeder worden. Ik zou het kind geen kans geven zich op deze wereld te begeven. Een maand na de abortus was de relatie uit. Ik was tegelijk met een vriendin zwanger en nog altijd vergelijk ik haar zoon met \"mijn\" kind. Ze hadden op een maand na, even oud geweest. Ik heb nu helaas geen kinderen. Een groot verdriet. Mijn leven is zo gelopen en ik voel me behoorlijk schuldig. Denk soms zelfs: zou mijn overleden vader het zien of is mijn ongeboren kindje nu bij hem? Ik ben katholiek opgevoed, maar niet zozeer praktiserend. Maar toch ben ik bang dat ik gestraft zal worden later. Ik wilde dat mensen wisten dat ik zwanger was geweest en vertelde aan de meesten dat ik een miskraam heb gehad. Het woord abortus stuit op onbegrip. 1 hele goede vriendin leefde erg met me mee, dacht ik....tot een jaar later. Toen zei ze ineens: je hebt het mooi wel laten doen, terwijl wij graag een 2e kindje wilden, maar dat kon niet meer (door omstandigheden). Dat heeft me zo gekwetst!!!! alsof zij wel zwanger was geworden als ik het gehouden had. Ieder zjin leven en situatie is een situatie op zich. Dat kun je niet vergelijken en je kunt een ander nooit beoordelen over de reden. Toen ik een keer in een magazine las dat met 3 mnd alles er al op zit bij een foetus, draaide mijn maag zich om. Ik heb een kind uit elkaar laten rukken, want zo is het eigenlijk. Die gedachten laat mij nooit, maar dan ook nooit meer los. Spijt is een lastig woord....ik heb toen immers die beslissing genomen en had daar mijn redenen voor. Maar ik zal het mijn leven lang mee dragen, denk er vaak aan...wat als....was het een jongen/meisje....Ik voel me niet meer vrij, want het is er constant op elk onverwacht moment, waar dan ook. Ik ben niet meer het onschuldige, smetteloze meisje. Ik ben een vrouw met een verleden met negatieve dingen. Het heeft me anders gemaakt: harder, emotioneler. Soms wou ik dat ik anders had besloten. En ik vind het verdraaid lastig als iemand me vertelt dat zij zwanger is of als er gepraat wordt over abortus o.i.d. Ik weet me na 9 jaar dan nog steeds geen houding te geven. Misschien wordt dit verergerd doordat ik nog steeds geen kinderen heb mogen krijgen of de juiste partner heb mogen vinden. Misschien schrikken de heren toch van mijn destijds genomen beslissing....ik vertel het namelijk wel altijd....
HIJ is er makkelijk mee weggekomen. Ik heb er met HEM nog wel eens over gesproken, maar dan wuift hij het weg met: ik kan het helaas niet meer terugdraaien. Hij heeft nu wel 2 leuke kindjes.
Het nog steeds niet over kunnen praten met anderen op een normale manier, steekt me en doet me veel pijn. Vreselijk veel pijn.

  Cindy  8. Geplaatst op 23 juli 2007 om 12:01 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Hoi Roos,

ik wil je graag helpen. Stuur me aub nog een berichtje maar dan met je email. Anders kan ik helaas geen contact met je opnemen.

Gr Cindy

  Roos  9. Geplaatst op 23 juli 2007 om 12:56 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

Beste lotgenoten,

Mijn naam is Roos, ben 22 jaar oud. Begin juni kwam ik erachter dat ik zwanger was. Mijn wereld stond op zijn kop. Je denkt altijd dat overkomt mij niet, maar een ander. Misschien dom om zo te denken, maar dat je doe je wel. Degene waarvan ik zwanger was geraakt was een scharrel toendertijd, ik had er geen relatie mee.
Eind mei begon ik vage klachten te krijgen, ik werd opeens heel moe
s avonds, kon heel goed slapen. Toen mijn borsten gespannen werden, begon ik nattigheid te voelen. Zou ik misschien zwanger zijn? Nee dat kan toch niet? Ja dat kon wel, we hadden het immers (hoe stom het misschien ook mag klinken) onveilig gedaan. Toen heb ik een zwangersschapstest gedaan, ik had er een naar voorgevoel bij, en jawel hij bleek positief. Wat er dan door je heen gaat is onbeschrijfelijk, mijn wereld zakte in elkaar.
Toen direct de doktersassistente gebeld, en ik kon diezelfde middag nog bij de dokter terecht. Ik wist een ding heel zeker, ik wilde niet zwanger zijn, ik wilde geen kind met iemand wat een scharrel was, waar ik totaal geen gevoelens voor had, die zo anders van karakter is dan ik, ik zag totaal geen toekomst hierin. Daarbij wilde ik het zelf ook helemaal niet. Mijn toekomst lag in het hier en nu, daarbij wilde ik nog geen kindje. Kinderen wilde ik pas eind de twintig, als dat kan, met iemand van wie ik heel veel hou en die van mij houdt, waarin je samen toekomst ziet. Dus wat liefde heet. De dokter heeft me een verwijsbrief gegeven, ik kon over een week terecht in de kliniek. Dit was natuurlijk een heftige week voor me. Mijn 2 beste vriendinnen heb ik t verteld, in eerste instantie wilde ik het niet aan mijn ouders vertellen omdat ik wist dat het een schok zou zijn voor hun, en ik ook niet wist wat ik met die gevoelens aan moest. Toch heb ik t mijn moeder dezelfde dag nog verteld, ik moest het doen van mezelf. Ze moest gelijk huilen toen ze het hoorde. Ze was duidelijk geschokt, dat was niet makkelijk allemaal. Gelukkig accepteerde ze mijn beslissing, en vond dat ik moest doen wat ik dacht dat goed voor me was. De gehele week ging een beetje langs me heen. Toen was het eindelijk woensdag en kon ik naar de kliniek. Daar eenmaal in de kliniek moest er een echo gemaakt worden om te kijken hoelang ik al zwanger was. Nog maar 3 weken, het vruchtje was te klein om weg te halen. Ik stond voor de keuze of een abortuspil, of nog 11 dagen wachten. Verschrikkelijk die keuze. Omdat ik bang was heel ziek te worden van de abortuspil en de verpleegkundige me had verteld dat er kleine maar reele kans bestond dat het met de abortuspil niet weg zou zijn besloot ik 11 dagen te wachten tot een abortus. Die 11 dagen waren heel zwaar. Na 4 dagen begon de zwangersschapsmisselijkheid al. Ik had gehoopt dat ik dat niet had hoeven meemaken, wel dus. In die 6 dagen was ik hondsberoerd, ik hield helemaal niks binnen, alles wat ik at kwam meteen retour. Heb in die dagen alleen mn bank, mn bed en de wcpot gezien. Was 6 kilo lichter geworden, wist van voren niet dat ik van achter leefde zeg maar. Had totaal geen energie meer in mijn lijf, omdat ik niet of nauwelijks kon eten. Die intense misselijkheid, was geestelijk ook heel zwaar. Ik werd continu geconfronteerd met mezelf, ik wilde helemaal niet zwanger zijn, maar de miselijkheid herinnerde me er continu aan. Was heel de dag door misselijk.

Eindelijk waren het de 11e dag, vrijdag, en kon ik geholpen worden. De ingreep was heel zwaar, deed veel pijn, viel telkens weg, eenmaal in de recovery moest ik enorm overgeven, alleen maar gal, maar het luchte wel op. Toen nog drie kwartier gerust en daarna weer terug naar huis met mijn moeder die mee was gegaan met me. In de auto voelde ik al dat de misselijkheid minder werd en de hormonen uit mn lijf vloeide als het ware. Eenmaal thuis kwam de klap, de leegte, het verwerken. De maandag daarop ben ik geklapt, ik had gewoon doorgewerkt, op mn werk wisten ze niets. Nu 4 weken later merk ik dat ondanks dat ik veel steun van mijn ouders, vrienden en vriendinnen heb ik mijn abortus verwerken moet. Ik moet er niet voor weg lopen want ik weet ook dat het dan later 10 x zo hard terug komt. Ik merk dat er een gevoel van schaamte over heb. Het is een beladen onderwerp en het lijkt een taboe. Daarom ben ik op zoek naar lotgenoten die iets herkennen in mijn verhaal. Ik heb het gevoel dat ik er alleen voor sta, dat is niet zo maar door mijn ervaringen, gevoelens, gedachten met lotgenoten te delen weet ik dat ik er weer bovenop kom.

Hopend op jullie reactie,

Roos

  Bianca  10. Geplaatst op 21 augustus 2007 om 13:40 uur   quotenieuw berichtemailedit 

 

ik ben een moeder van 33 jaar en ik heb 3 kinderen
dit is mijn schrijnende verhaal en ik hoop dat ik met lotgenoten in contact kan komen
zelf heb ik ook vrezelijke las van bekkeninstabiliteid.zelf zo erg dat ik nooit meer zwanger mag worden,omdat ze dan bang zijn dat ik in een rolstoel tereg zal komen.
de bevallingen waren een hel,1e kindje (meisje)met een stuit geboren de 2e (meisje)met een hartaanval en de 3e (jongen)met zijn handje als eerste(komt zelfde voor ).
we besloten dat ik me lied helpen ,we wouden geen kinderen er meer bij we hadden er samen 4 (we hadden alle bij al een kindje van een eedere relatie) en samen nog 2 (niet gepland ,maar wel gewenst )
ik loop nu nog steeds bij de fysio en dat al anderhalf jaar .
ik lied snel naar de geborte van de jongste een spiraal in brengen.
maar helaars accepteerde mijn lichaam die niet ,met het gevolg dat ik 10 maanden helse bloedverlies had en mijn lichaam begon uit te putten ,ik kreeg ook steeds meer las van mijn rug en bekken het schoot gewoon niet op ,zelfs mijn behandelende arts van de fysiotherapie zei dat het wel eens aan die spiaal kon liggen dat er geen verbeteringen op treden.
naar veel gezuur hebben ze mijn spiraal verwijderd in het ziekenhuis.
ik ben een maand later gesteriliseerd,je zou dan met een gerust hard veder moeten leven ,zonder bang te zijn voor een zwangerschap.
in de maand voor de sterilisatie hebben mijn partner en ik veilig gevreeen,18 juni 2007 was de dag van de operatie ,we gingen ook met een goed gevoel naar toe.
ik was naar de operatie erg ziek er van ,maar had het er wel voor over.nooit meer de angst voor een zwangerschap.
we zijn lekker op vakantie gegaan met de kids 3 weken naar belgie(21 juli) en de laarste week van onze vakantie in belgie voelde ik me niet echt lekker was erg misselijk aan het worden en begon ook weer iets dikker te worden,maar ik was dat ook als ik mijn mensruatie moest krijgen ,maar mijn partner was er niet gerust over en ik zou voor de zekkerheid bij thuiskomst een zwangerschaptest doen .en tot onze grote nachtmerrie was ik zwanger,ik kon die zelfde ochtend bij mijn arts terecht.
die goede man wist niet wat hij moest zeggen en zag onze verdriet.
hij heeft er zelf voor gezorg dat we snel bij de gynocoloog terecht kon.
maar mijn man wilde de baby echt niet omdat we al 4 kinderen hadden en mijn lichaam het gewoon niet aan kon.
bij de gynocoloog hadden ze vast gesteld dat ik al 8 weken en 4 dagen was(werd onderzocht door een leerling in opleiding) en toen met veel verdriet hadden we al verteld dat we het kindje niet kon houden en toch lied ze me de echo zien terwijl ik het niet wou zien om afstand te proberen te houden,was echt een naar gevoel en kon het ook nu niet vertellen wat er toen door me heen ging,wel werd er later met mijn eige gynocoloog over leg dat het het beste besluit was het kindje weg te laten halen.maar zo zei ze dat en dat was erg pijnlijken hard omdat ik 4 dagen voor mijn sterilisatie zwanger was geworden ik niet door hun geholpen kon worden en dus naar een abortuskliniek moest gaan i.v.m hun gevoelens in de o.k en colega's
ik werd met de brief in mijn hand dus weer naar huis gestuurd ,en nee ik wou de baby houden ,maar omdat ik ook net was geopereerd toen ik (volgens hun) zwanger was ,de kans op een kindje met een zware handicap kon verwachten en dan zelf ook nog in een rolstoel terecht zal komen en de zorg voor 3 kinderen plus de baby er bij dat dat echt niet mogelijk was .
ik ben thuis gekomen en heb toen een kliniek in amsterdam gebeld ,hun zijn de enige die je ook onder een roesje kan helpen en dat vond ik wel zo humaan voor mij.immers ik begon ook aan het kindje te wennen en ik wou het niet kwijt raken.het was thuis niet meer te houden ik wou zelfs van mijn partner weg gaan om de baby te houden ,maar ook ik stond in twee strijd.
ik kon op 20 augustus(gisten) terecht en ik vond het verschrikkelijk.
zelfs toen we het gesprek hadden met een arts gaf ik aan dat ik het wilde houden,maar ook zei ,zei tegen mij en mijn partner dat het niet gezond tewereld zal komen en met mijn gezondheid er bij hadden we het goed aangedaan om het weg te laten halen,maar ik dacht daar heel anders over.
toen we naar de behandelkamer kwamen,zag je ook echt dat ze het met ons te doen hadden en waren ook echt heel lief voor ons en ik vroeg omdat ik wist dat ik weer echo moest laten maken of zij mij kon vertelen hoe ver ik echt was.(immers ik was een paar dagen voor de operatie van mijn sterilisatie nog ongesteld geweest dus kon toen nooit zwanger zijn geraakt)en zij vroeg echt of we het wilde weten,ja was mijn antwoord,ze vertelde mij dat ik 7 weken en 5 dagen was en dus niet 9 weken en 3 dagen en ik kon alleen nog maar huilen en snikken en bijna scheeuwen van onmach,en ze heeft het zekker wel 6 keer naar gemeten en naar geken ,mijn mannetje mocht bij me blijven tot dat ik inslaap veel en ook snel naar de ingreep was hij weer bij me ,normaal mag dat niet ,maar zoveel leefde ze met ons mee,we hebben zelfs een echo en een brief mee gekregen ,wel in een envolop en dicht geplak voor mijn gevoelens.
en we moeten nu naar de huisarts en weer terug naar het ziekenhuis waar ze die vrezelijke blunder hadden gemaakt en ik zal een paar onderzoeken moeten onder gaanen zal dan ook weer op nieuw moeten laten opereeren.
we zijn er hele maal kapot van en ik huil nu alleen maar ,kan iemand mij vertellen hoe ik met deze ondraagbare pijn moet leven,en heeft iemand het zelfde mee gemaakt
ik probeer nu me extra te richten op mijn kinderen ,maar ik huil nu zelf ,waneer ik mijn verhaal vertel.

Ga naar pagina: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

Ga naar:
Om Startkabel.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies:Prima, deze melding niet meer weergeven
X